رسول پویان ترک جنگ و جدل و فتنه و بیداد کنید رحـم بـر مـردم بیچـاره و نـاشـاد کنید فقر وبیکاری وامراض نشد چاره ولی حال با جنگ وطـن را همه برباد کنید کینه و نفـرت چـرکین به خندق ریزید وحدت وعشق ومحبت دگرارشاد کنید رأی مردم نبود بـر سـر چوکی و مقام نظم و قانون…

در  دلِ  آتش چو  ابراهیم  ماوا  کرده ای از فراق و دوریت ما را چه رسوا کرده ای پشهٔ ارزش ندارد ، این جهانِ سفله خو در پسِ پیری چوخاکم،مفت سودا کرده ای در جمع خیلِ قناری ، مست میخواندم غزل دور دور  از لانه ام ، مجنون صحرا  کرده ای بلبلِ  شوریده    بودم…

اگربرمن قدرت ميبوداين ارگ ويران ميكردم خشتش ازظلم پاك، يك بناى دگرعمران ميكردم بناى ميساختم بردل مردم ،درخدمت مردم ظلم وستم جنايتكاران را دوباره جبران ميكردم برمسندمى نشست رهبرفرزانه،عادل وباخرد چك وچوران قدرت رابيرون تيت وپاشان ميكردم دست هرناشى ونادان ميشدازقدرت كوتاه كس رابرسياست آشنا بعدسياست دان ميكردم ميرفت خواب مقام ازسرهربى مغزو پوچ كاربراهل…

  نوشته نذیر ظفر 08/31/14 از قید صبـــرو حوصله آزاد گشته ام یعنی که از مناقـــــشه بر باد گشته ام زاغ و زغـــن میان قفس جا نمی دهند از لحن خو یـــش طعمه صیاد گشته ام شیرین بود کلام من ار پیش این و آن اندر مقام عــــــشق تو فر هاد گشته ام از بسکـــــــه…

عزیزه عنایت  دررابطه به حادثۀ المناک راه پغمان.  گـــلــی پـــــژمــــرد، دردام هــیــولا بــه دسـت جمع خـونخـواران دریغـا صـدای ای میشـنیــد نــد آسمـان هــا درآن ظلمت ســرا ازدخــت زیــبـــا زمیــن لــرزان و شب دربستــرغــم ستــاره درهــوا بــا اشـــک ونجــوا ربودنــد هستی اش گـرگــان وحشی که کــردنـد آن وطن بـدنـام ورســوا نبــود دستی که دشمـن را زنــد…

د ټاکنود پایلواود ملي یووالي د حکومت په سرپه جوړجاړی پوری می یوه ټوکه راپه یاد .شوه ، خوکه ځینی غیرمودب الفاظ پکی وو،مابه وبښۍ دیوه کلي یوسړی د بل کلي د کوم چامیلمه وو،کوربه میلمه ته ښه ډیره خوندوره ډوډۍ تیاره کړیوه ، د ډودۍ ترخوراک وروسته کوربه اومیلمه دواړه د لمانځه د اداکولولپاره…

گریز (1) دلتنگ‏ تر از من خسته ‏تر از من دلشكسته‏ تر از من پرنده ‏ای بر آبكوهه‏ ی باد نشسته بود پشت به جهان كرده بود و چونان من همپای من از خویش و از جهان می ‏گریخت     تنهایی (2) نه بلورم نه گیاه از نسب ستارگان نیستم تبارم به آفتاب نمی…

از دبستان ادب گل چـــیده ام     جامه ی رنگین به تن پوشیده ام وز ادب دوزم لباس تازه یی     زندگـــی را میدهم شیـــرازه یــی میکـــشم لولو به تار پهلو ی       یاکــــــــــه یاقوت کلام مولوی دختر رز داده ام جام شراب       سلسبیل است در دل جام سراب زیر قلزم در صدف در پرورم     در شبستان چلچراغ…

داکتر رحیم رامشگر میبرد آندم که یادت ،  شب بدنیای غزل میکند شوق توما را مست وشیدای غزل میبرد تا خلسه های ذوق عشق و عاشقی موج لبخندت بدوش شور و غوغای غزل از گل احساس من هم صدچمن نازک تری کیست ای نازک بدن غیر ازتو زیبای غزل کی فریباند ؟ دلم را  شیوهً    …

«دل به دو جایان نا همرنگ»* را گوئید: گر نمی تابید بر             دریاگری را                    لنگراندازید! در کنار برکه‌‌ای افتاده دور از حرکت امواج در گل ولای خزه‌ها بستر اندازید عِرض خود بردن به رویارویی توفان سهم آسا                           سخت بی‌هوده است فتح دریا     – گر نمی دانید-                   زَهره می خواهد! گُرده…

 رسول پویان به قصر فـتـنه سـیاسـتمدار دیگر نیست بغیر چـور و چپاول شـعار دیگر نیست بلای زشـت سـیا می خورد صداقت را وفا به وعده و قول و قرار دیگر نیست کجاست عشـق و صفا در دل هنر آخر بـه واژگان و قـلـم اعـتـبار دیگر نیست بـدام عـشـق سـیاسـی مکـن دلـت را بند که جزدروغ…

محو حسن روی زیبایت شدم عاشق اندر چشم شهلایت شدم تا رسم در ساحلِ آغوش گرم بی مهابا غرق دریایت شدم تاکه تو دورم ناندازی زخود بندِ زلفِ مِهر افزایت  شدم زندگیماضیبُوَد،برمن چون آنزمانهاحلقهدرپایتشدم دیرگاه است بی سبب لب بسته ئی در عوض من بانگ وآوایت شدم جمله گفتارت دروغ بود لیک من سخت اسیر…

ف.بری ای ما یه ی کبــــــروریا، تا چند باشی برهـــــوا        در بــــــــازی وهم ودغا، باشد ترا دست رســــا بشنــــوزمن حرف بجا، این شیوه کی دارد بقا       از قیـــــــل وقــــــــال بی بها، افگنده ء رسم خطا تا کی طریــــق ماجرا تاکی طریق ماجرا توبرحریروآند گر، بیجــــامه وبیخورد وخــور          در ظلمـــــــــت شب تا سحـر، باشد ورا آه…

دیار ما عجایب سرزمین است همیشه در عزا وماتمین است برای غارت ِ هستی و بودش زشاهان تاگدایان درکمین است زدست ما نیاید هیچ کاری زخود هرگز نداریم اختیاری جهان خواران درآنجا جمع گشته سپردند اختیارش بر بی وقاری چه باید کرد که او آباد گردد زچنگِ اجنبی آزاد گردد ؟ فتند دزدان به چنگال…

گويند كه  “ازماست كه برماست” كناه نه ازبوش ، نه ازاوباماست ماخود نه ملت واحد يكپارچه ايم برقوم ونژادوزبان صدها پارچه ايم دشمنيم باهم، پيوسته  درنزاعيم بيخودوباخودوارد معركه و دعوائيم نه حس مردم دوستى ،نه وطنپرستى بيشترخودى خوار، بيگانه پرستى ره تخريب وطن بدشمن خودبازكرديم برهرطبل دشمن رقص و سازكرديم نه تابع قانون ،اصول و…