صفات حق لطیف وهم رحیم است به آدم مـیـم آن از مـهــربـانـیست شـرف بر آدمی درعقل وعلمست که فـرق او زحیـوان مهـربانیست کجـا گـنجد به تعـریف مهـربانی؟ همه آداب و اخلاق مهـربانـیست اگـر خواهی که نامت زنـده باشد حـیات جـاویـدان در مهـربانیست بمخلوق مهربان بودن بزرگیست نجات از دام شیطان مهربانـیست (الهه) گـنـج معنی…

امین الله مفکرامینی 2019-08-09 داروندار مادر وطن بر باد فنا رفت زدسـت دشـمـنان نوای بیداد گریها گسترده گشت ز زمــــین تــا آسمـان هریک بطرزی ملک آزاده کردند غلام وکـردندآقـایی که گویی جزشغالان نبودست شیران باین مٌـلک آبـایی آزاده گان برقفس کردند وبستند پــروبال آزاده گــا ن شیاطینی که جاه زده اند خودهـا درلباس فرشته گــان…

میخواهم عصر دیگر و دَور زمان نو دَور نوی ز هستی و ما را نشان نو خواهم زمین دگر شود و این فضا دگر سقف دگر بنا شود وآسمانِ نو خواهم هزار چهرء دنیا یکی شود با عالم ریا که نشاید زبان نو انسان آن به نسل خودش مهربان بوَد نی تشنه گان به خون…

رسول پویان بیا که جای تـو را در سرای دل کردم پـیام عـشق تـو را هـم نـوای دل کردم سرود عشق زاعماق جان شود بیرون عجب مـدار که آن را غـنای دل کردم شکست تاکه دل ازجورسنگ هجرانی به شوق وصل تو ازنو بنای دل کردم فـتــاده بـود بـه کـنـجی دلِ تک و تنها امـیـد…

(طنز ) کمباور کابلی میکشی خلقی و غایب می شوی نه پشیمان و نه تائب می شوی کر و فر و خاک بادت را که داد ای دنی، پول « جهاد» ت را که داد ؟ آنهمه راکت به میکرویان که زد شش درک را تا ده افغانان ، که زد؟ آن عروس شرق، کابل…

آدم و شهر و گلاب وطنم سوخته اند آتش اندر دل و جان همه افروخته اند دامن نور ، خفاشان جهان برچیدند جامه ی تیره ی غم بر تن ما دوخته اند جای دادند ز سوریه به ویرانه ی ما گروه داعشی که تجربه اندوخته اند که چه سان سر ز تن خلق جدا بنْمایند…

رهبری، نابخردی ،بیدادگر جعل کار و پر فساد و فتنه گر طالب و آدمکشانرا یار شد خلق ما راباعث آزار شد قاتلان از بندها آزاد کرد ملت اش غمگین ودشمن شاد کرد طالبان را داد نیرو و توان رهبرم شد رهنمای طالبان اردورا تضعیف و مشکل سازکرد راهِ عقب رفتنش را باز کرد نصف خاک…

رسول پویان ز بس فغـان نبات و جـمـاد آمده است دل فگار طـبـیـعـت بـه داد آمـده است فگار و کشته و بی خانمان فراوانست زبسکه وحشت سیلاب وبادآمده است فـتــاده آتش ســوزنــده در دل جـنگل فـنای تیره و اصل و نـژاد آمده است امـیــد و امـنـیـت کـودکان بـدزدیـدنـد تـوگویی دورۀ مرگ مـراد آمده است چمـن…

رسول پویان گـرد آهِ شـعلۀ دل تـا که سـوزانم کند پـرپـر ققنوس خـاکستر پـرافشانم کند ذرۀ خورشیدگیرم کـرده عشق آتشین ابر تاریکی کجـا در پـرده پنهانم کند در سـحـر پیچیده آواز دل صبح امید تا نـسیم صبـحـدم کاکل پـریشـانم کند جنبش عشقیکه شوق نوجوانی میدهد انقـلاب تـازه یی در کشـور جانـم کند گر زروی مهربانی…

۲٠ سپتامبر سال ١۹١۸، قتل بی‌رحمانه کمون دنیا را، حتی جهان سرمایه‌داری را تکان داد. در دوره حاکمیت اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی در مرکز شهر باکو به افتخار آن میدانی ساخته شد و پیکر ۲۶ کمیسر در آنجا دفن گردید. متعاقب آن، در همان میدان، مجموعۀ یادواره مشتمل بر تندیس‌های متعدد که توسط مجسمه‌ساز نامدار…

نمیدانیم خداوندا،برای کی خدایی تو که گویا خالق مایی،ولی آزما جدایی تو تجسس میکنیم باعلم،نمی یابیم سراغت را نشان ما بده خودرا،کجایی تو کجایی تو بنامت می‌کشند مارا،هیولاهای وحشی آت خبر داری ازین کشتار،ویا اینکه فنایی تو اگر خوانَد سرودم را، بگیرد جان من قصاب بدرگاهت کنم شکوه،قضاوت مینمایی تو؟ زتو ترساندم هردم ، به…

آمد خبر ز کشور از انفجار دیگر در خون تپید مردم از انتحار دیگر تقدیر ملک ما را با خون شب نوشتند مارا دیگر چی امید جز شام تار دیگر با نیش زهر آگین کژدم به جان مردم‌ چسپیده یک نه بلکه صد کفچه مار دیگر افتاده ای پریشان در چنگ خشم نادان کن خصم…

رسول پویان وای برنخلی که دل برسوزصحرا بسته است خرم آن شاخی که دل برشوردریا بسته است شـب پـرسـتان را بگـو از مهــر گـرم آفـتاب دل سیاهی گوش جـان و چشم بینا بسته است حس از نازک خیالی غـرق عـرفان می شود خـامه نقشی تا زه بر ارژنگ مانا بسته است شکّ وحیرت گرچه مظنونست…

آرام بختیاری  رمان “ابله” داستایوسکی و رمان “آنا کارنینای” تولستوی.   نوشته زیربه فلسفه اخلاق قهرمان رمان” ابله” داستایوسکی،  و قهرمان رمان ” آنا کارنینای” تولستوی میپردازد. این دو نویسنده روس میخواهند به خواننده بیاموزند که پیش از قضاوت در باره اخلاق قهرمان داستان،نباید تنوع و تکثر شخصیت انسانها را فراموش کرد. نه تنها ادبیات…

سحر خدا یاری ، ملقب به دختر آبی، ۲۹ ساله، لیسانس کامپیوتر، در طلب آزادی ، در تهران، زندان بزرگ عصر ما ،خود را آتش زد! دکتر عارف پژمان این چه شامیست که رویش به سحر نیست که نیست گل ، کجا رفت که بویش به سحر، نیست که نیست آب آن نهر ، نگر،…