شعلۀ مهر و محبت
رسول پویان
گلِ دل در چمـن ناز و ادا جلوه گر است
عندلیبی شده با شور و نوا جلوه گر است
عطـر شـادی فگـند در دمـن خـسـته دلان
با گلاب وعسل ورنگ حناجلوه گر است
وحشت آباد محن را بـدهـد شفـقـت و مهر
با دلِ نازکِ پرعشق وصفا جلوه گر است
با سرود وغزل ومطرب و می آمده است
مست، جانانۀ مـن بر سـرپا جلوه گراست
دیگـر از عـشق هـراسان نشود خاطر یار
شعلۀ مهر ومحبت همه جا جلوه گر است
بـه تـمـنـای فـقـیـرانــۀ دل عـیـب مگـیــر
که از آن مـرتبۀ اوج غـنا جلوه گر است
تا ز خورشید، مسـاوات و سخا آمـوختم
نپسندم که ز بامی دوهوا جلوه گر است
ثمر عـشق و محـبت نفـروشم بـه جهان
آن بهاییکه بهرخیرورضا جلوه گراست
لـفـظ مسموم نیایـد بـه زبان از دل پاک
از لـب بحر فـقـط درّ ثنا جلوه گر است
لایــق اوج ثــریــا بـه نمـا پــَـرپـــَر دل
آن مقامی که زپروازهما جلوه گر است
گر به نورهنرعشق شدم عرق چه باک
گنج اسـرار بقـایی ز فـنا جلوه گر است
بجز از وصل نباشد ثمری درخورعشق
آن سروشیکه زاسرارخدا جلوه گراست
لـذّت وحـدت کامـل بشـود زینـت عـمـر
تا ز دل جاذبۀ مهر و وفا جلوه گراست
3/7/2014
