غزلی نوروزی نویسنده: پیرایه یغمایی نوروز بمانید که ایّام شمایید!                    آغاز شمایید و سرانجام شمایید! آن صبح نخستین بهاری که ز شادی                    می‌آورد از چلچله پیغام، شمایید! آن دشت طراوت‌زده آن جنگل هشیار         …

  روز نوروز مبارک روز است لیک اینجا شب بی نوروز است کاش خورشید بهاری روشن به در  وبام وطن می تابید لیک دردا  ، که در کوچه ی ما دیر سال است که از همچون روز خبری نیست هنوز خانه سرد است وفضا تیره وتار روی خورشید پر از دود وغبار آب یخبسته زمین…

دکتر عارف پژمان میکده، راهش کجاست، تا مس خود زرکنم « بیر» بهارانه ای، باز،به ساغر کنم شیخ دغل را بگو، جنت تو، مال تو پشت به لاطائل اکبر و اصغر، کنم باغ، سرافکنده گشت، خندهء گنجشک، مرد اشک، مجالم نداد، یاد صنوبر کنم سور مراسیل برد ، گرگ، گلویم فشرد منت هر دون کشم،…

کس   به   فکرِ  کشور   ویران   نشد وز   فغان   ملتی ،  نالان    نشد شاه   بیند   مردمش   با   اشک   و آه از   خجالت   مُرده   و   بی   جان   نشد کس   ز   آن   بیوه   زنی ،   درمانده   ای جسم   خود   بفروخته ،  گریان  نشد عزت   و ناموس   مردم   زیر   پاست دزد   بی   ناموس   در   زندان    نشد کیست …

خواهى كه گر آگه شوى از كار “واعظى” سر زن دمى بصفحه ى اشعار “واعظى” دانى سپس ز مصرع و بيت سروده هاش انديشه و عقيده و افكار “واعظى”….. خون مى چكد ز خامه ى پر از ستيز او از نكته نكته ، واژه ، ز گفتار “واعظى” رنج و غم و مصيبت و تشويش…

  شاعر : سمیع الدین افغاني دنثر لیکونکی محترم قاضي صیب لودین یو دارآ سړی په لاره کې روان وه ډیر مغروره ،کبرجن مین په ځان وه   کوم درویش ورته نظر د لری خواه شو په غرور یې  لارې تګ ته په سودا شو   ورته یې وویل : غرورنه ښایي انسان ته نه…

مهرو ولیزاده  به بیشواز بهار ؛ بهار‌ آ مد‌ بهار ‌آ‌مد‌ ، خدا‌ جان بهار‌ کشورم  را  ‌باز‌ گردان بهار‌  کشورم‌  صلح‌  است‌  و شادی به‌  میهن‌  صلح‌  آور، گل‌  بیفشان ـــــــــ ز کابل‌  باد‌  نو  روزی‌  بیاید صدای  صلح‌  و  پیروزی‌  بیاید خداوندا‌  دل‌  مردم‌  حزین‌  است ز  تو‌  ای  کاش‌  دلسوزی‌  بیاید ـــــــــ…

وطن را خا نه و کاشانه ی دشمن کنند آهسته آهسته کفن ما را به تن این دسته اهریمن کنند آهسته آهسته به دشمن داده اند هلمند و کندز تا بدخشان را نگارین بلخ خواهند تا یکی گلخن کنند آهسته اهسته به درمانگاه « اردو » دشمنم را رهنما گشتند به هر جا کشته ها…

رسول پویان چوب چوپان را بدست کین گرگان می دهند دشـمـنان آدمی را گـوشــت بـریان می دهند شــه کلـیــد خـانـۀ ویــرانـه را اشـغـالگـران با همه ظلم و ستم در دست دزدان می دهند جنگ وکشتار وتجاوزنیست کافی بعد ازین خلق را با مُهـر طالب حکم زندان می دهند وای وای در پشت درب بسته یی…

به پیشواز بهار که می آفریند و می آفریند کــه تـضـادهـا بــه هـــمــدیــگـر کـنـار آیـد کـنـارآیـد چـه خــوب اســت گرکــه فتنه هــا قــرار آید قرارآیـد و دیــگر جــنـگ و جــهل و کیـن   سفر بندد سفر بندد و خــلق خـســـتهء افــــغـــان   بـیآســـایــد بـیـآســـایـد کـــبوترهای خوشبـختی    هــزاران مـــژده هــا دارند از آن صـــلح که نزدیـک اسـت و  …

به تأسى از شعر “كوچه” زنده ياد “فريدون مشيرى” كه گفته: “بى تو مهتاب شبى باز از آن كوچه گذشتم” من به فيسبوك شبى باز از آن صفحه گذشتم همه تن چت شدم و تشنه ى مسكال تو گشتم شوق پيغام تو “لبريز شد از جام وجودم” شدم آن شاعر چت باز كه بودم تا…

زير هر تار ريش تان خطر است مكر و تزوير و خدعه سر به سر است تحت نام خدا و مذهب و دين كار تان خوب جور و پر ثمر است ريش بمبو گذاشته ايد تا ناف قلبتان سخت و پاره ى حجر است ملت از حرص و حيل تان يكسر بى وقار و تباه…

رسول پویان تا بکی گردون به سختی امتحانم می کند نـه نفـس گـیرد؛ لیکن نیمه جـانـم می کند میفشارد بینهایت جسم وجان هست و بود زره زره در ســیه چــالـه نهـانـم می کند ماه وخورشید وفلک را میکند درقعرچاه قامت شمشاد نـوری چـون کمانم می کند ساعت دوران را ازریشه میسازد خراب در عــدمگاه مـوقـت…

 بیژن باران چه کنم با شتاب بهار در راه؟ زمستان گریخت به پشت شب یلدا. جوخه گل- لاله، سنبل، زعفران، نرگس از سیاه خاک سر بر آورده بیقرار نارنجک رنگ برای انفجار. با نظاره خیابان زمان از پنجره برف بی حرف- آسمان به آسفالت می چسبد. آیا می توان خورشید در جیب پنهان کرد؛ تا…

  ولی پاسدار خواراو زاردی وي چه زړه کي دا تیریږي  چه زه بریم او ته لریي  نه شرمیـږي دا د ژبی او تو کم معضله پریږدۍ د وطن په  فکر څنگه چه جوړیږي   ژبه صرف یو وسیله ده چه ځان پوه کړی تفوق د ژبی ښه نه معلومیـږي دا ویروس دی چه انگریز…