رموږه هویت زموږ عزت دی وطن زمونږه لوړشان او شوکت دی وطن دا مـو د پلارو او دنیکو وطن دی دا د اصیلـــو شاه ځلمو وطن دی مونږ ته تاریخ زموږعزت ګران دی په موږ هـــویت افغانیت ګران دی مونږه نـــور مـــه ځـــوروئ جنګ ته مـــو مـــه هڅوئ په خپل عزت او اصلیت ویاړو پـــه…
بکردنــد اجتمـــاع ســــران جهاد دهنــــد تا فتنــه ای درکار ارشاد به پـــا شد دو گــروه با هم مقابل فریبنـــد بـــاز مردم را به باطل دفــــاع مملکــــــت را نام کردند لب نــوش دیگر در جان کردند همین ها خود بودند با خصم هماهنگ بیــاوردند به میهــن فتنه و جنگ نه خیــر مملکت زین هاست پیدا سرشت…
یکی دزد و طرارو پست و جـانی نبــــودش در فسـاد و غدر ثانی فتادی ســـــال ها بر جــــان مردم زدی زهر شقــاوت همچو گژدم ربودی مال و ملک خــلق به یغما زدی آتش به جـــــان پیر و برنا زدست او نه ناموس در امـان…
یک آلمانی نادان از پیداوار مملکت عزیزما پرسید، گفتم الحمدالله هرچیزفراوان داریم . گفت: مثلن چی دارید؟ گفتم: بجای یک رئیس جمهور، دوتا رئیس جمهور فامندوک در ارگ کابل داریم، چهارتا معاون رئیس جمهور، چهل تا سخنگو، چهارصدتا معاون سخن گو و لشکر لشکر مشاور و وزیر و وکیل و والی و قوماندان و سرقوماندان…
زه افغان یم بد لولی مې څوک نه شي غلام نه یم خرڅولی مې څوک نه شي زه د حق په لارد خپل منزل په لوري ځم په وړاندې درولی مې څوک نه شي د نړۍ شیطانان ټول که یوځای راشي پر مخ درومم ستنولی مې څوک نه شي که ژوندی مې…
شیما غفوری یارب دلم ترا به کجا جستجو کند درخیمه یا به قصرکسان گفتگو کند از آتش زمان وجهان چشمه در گرفت با زهرآب حادثه هر یک وضو کند امروز آنچه شیخ زمان عرضه میکند کَی منکر خدای به خَلقش چو او کند کار حرام را به حلال فتوی میدهد خون عزیز دل تهِ جام…
ای ملت افغــــــان بیـابید زمـــان را زین حلقــــه موهوم برآریـد گمان را مجروح شده از ناوک دشمـــن گه وبیگاه از تفرقه وجهل نیـــــابیـــــد امان را حرامی و بد زاد بزاد کشورانگلیس از فتنه وشرکرده پریــشان جهان را پاکش بنهاد نام به ظاهر ولی درکنه گنداست وکثافت همـــه وحشی صفتان را نا پـــــاک بود دشمن…
نوشته نذیر ظفر تا گشودم چشم هر جا جنگ بود غصه بود و فتـــنه و نیرنگ بود در لبان مرگ تبســـم نقش داشت چهره ها پر چین و پر آژنگ بود مادران غمــــــدیده و مهجر سیاه در غــــــم فرزند شان دلتنگ بود غربت از هر گوشه شیون میکشید در دل هر شیشه مشتی سنگ…
همچو بلبل آرزویم دامنِ گلزار بود ، من نمیدانم چرا گل همنشین خار بود . خنده ی گل را دلیل رفتن گل گفته اند ، بعد روزی دیده بلبل غنچه بی دستار بود . مثل مجنون بی نوا افتاده در هامون رنج ، روزگارم شام تار و سخت نا هموار بوذد . ناله…