زدستت ای نماد شرّ! وطن ویرانسرا گشته به جانِ گوسپندانش ، بسی گرگان رها گشته   بجز خدمت به بادارت ، تمامِ گفته هایت پوچ ، جوانانش کفن پوشیده ، از جَورت ، فدا گشته   مگر کوری ، نمی بینی؟ سراپای وطن خونین ، که از هر قطره اش بر پا و دستانت…

  آنچنان که رفت اندر آستین لیبی و ملک عراق چون فغانستان چماق خلق سر درگم اگر اندر نفاق قلچماقان را چو افتد اتفاق می شود تیهوی ایران نیز بریان بر اجاق! … جعفر مرزوقی( برزین آذرمهر)…

شراب محفل تان خون هموطن نكنيد چنين براى خدا! باده در دهن نكنيد ز بهر راحت و آسايش دو روزه ى تان قبول خدمت “كيرى” و “بايدن” نكنيد ز خانه خانه جل و پوستكش را برديد دگر جنايت و آتش دراين وطن نكنيد به كان و كيفيت و نام نعره ى تكبير گلو دريده چنين…

در ملک ماست امروز کشتن چقدر آسان انسانیت چی‌ مشکل وحشت گری فراوان با جهل و با خرافه در سازشیم و‌ اما از دانش و فضیلت هر آن شدیم گریزان ما را غرور بی جا آورد در تباهی یا‌ رب تو این تباهی با لطف خود بگردان هر‌ روز انتحاری هر روز قتل‌ و کشتن‌…

پا اگر بسته است دست اگر کوتاه و بشکسته است تکیه بر فوج ِجهان بلعان کار مزدوران وابسته است… بس بلا آرند به سر اینان که رسد مشکل عدو ، حتی به گرد ِآن… خورده گر بر پا گره زنجیر جز به دست ما هرگز این در هم تنیده وا نخواهد شد! دست عاجز مانده…

تو وحشى و حيوانى، انسان نخواهى شد تو زاده ى شيطانى، انسان نخواهى شد در كشتن و بربادى، تاريخ طويل دارى چون فاقد وجدانى، انسان نخواهى شد در غارت و قتل وخون، يد تو بشُد طولا از نطفه ى حيوانى، انسان نخواهى شد جنگيدن و بلعيدن، گرديده تو را مسلك تو خصم هر انسانى، انسان…

عده يى يك قرص نان و عده يى كباب ها هر دو تا خوردند اما اين كجا و آن كجا ! عده يى در چادر و آن ديگرى در قصر ها زندگى دارند، اما اين كجا و آن كجا ! عده يى بر خر سوار و عده يى بر پورشيا هر دو مى رانند اما…

مقدمه‌ای بر شناخت حماسه «آرش کمانگیر» سیاوش کسرایی نویسنده: رحمان هاتفی لحظه‌هایی هست که باید همه چیز را داد تا همه چیز را نجات بخشید  آرش که بد؟ این تندر از پیشانی کدام کوه سر زد؟ چرا آمد؟ چه کسی خرقه اسطوره به دوش او انداخت؟ کدام سینه او را آرزو کرد؟ شاعر، نخستین پرسش‌ها…

  مدې تیرې شـــوې کلـــونه انتظار یو  پـه خیالونو، تصورکـــې د روزګار یو   دهر پوه او مبتکرپـــه تمه  ناست یو لا یې ضعم ، کار نامو ته امیدوار یو   پدې هیله چې بـــه سوله ، امن را شي په هر لوري به اخته په کار او زیار یو   ځوان کهول به خپل…

تا نگردى بيشتر از اين مفترى بشنو اين كنگاش و شور و داورى غرقه در خون كرده يى پير و جوان تا به كى گيرى تو اين را سرسرى؟ ديده واكن جنگ و بحرانش ببين بى سرى و بربرى و خر گرى(!) شرق و غرب اين وطن سوزد ز جنگ كابل و غزنين و بلخ…

دیریست ديو جهل به کرسی نشسته است در را به روی روشنی روز بسته است بالی که داشت شور پریدن شکسته است… دسته کلید باغ سحر را فکنده است در چاه جمکران از چنگ مان به یاری ترفند رسته است… … ای آشنای درد! گر آمدی به خانه ی ویران ما ، ببین زجری که…

څو په خپله سره یو نه شو ورکیږو لاترڅو به په سرو وینو کې لمبیږو هره ورځ دلته د غم په ټغر ناست یو د غزني ،کابل،ننګرهار په ویر ژړیږو نن په یو سبا په بل کور کې ماتم دی د پردو تحریک او لمسه وژل کیږو هرکنډر په هره خوا مرګی مرګی شو په…

بر سنگ قبر من بنويسيد كه خسته بود قلبش ميان سينهء تنگش شكسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد كه او هميش از قيد مال و جيفه ى دنياش رسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد كه تيره بخت دستش ز كبر و كينه و تزوير شسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد كه اشك…

رفته روزى شيخ سوى آسياب با غرور و با تكبر ، با عتاب با همان رختى كه مخصوص ملاست با چنان ژستى كه ميگويى بلاست بر روالى آسياب چرخيده بود سنگ آن را اشترى چرخانده بود با هر آن رقصيدن اشتر به آن چرخ مى زد آسيابك هم چنان آسيابان گوشه يى بنشسته بود جرعه…

چو کابل در جهان بیت الحزن نیست به‌ جز‌ خون ریختن حرف‌ و سخن نیست نه‌ کس آرام دارد روز یا شب جای‌ امن برای مرد و‌ زن نیست نصیب ساکننین‌ دشت برچی‌ چرا دیگر به‌ جز گور و کفن نیست به جز تبیعض رنگ و قوم و مذهب بر‌یک دیگر چرا جز سوی ضن‌‌…