آیا میشود با جیغ و فریاد ناکامیها و بیکاره گی ها را پنهان کرد ؟
نوشته ی : فروغی
بروزهشتم دسامبر سال 2016 نهاد دیده بان شفافیت افغانستان نتیجه ی یک نظرسنجی تازه را اعلام نمود که : « افغانها سالانه سه میلیارد دالر رشوه میدهند و امسال یک میلیارد دالر نسبت به سال 2014 بیشتر شده است . »
بروزهفتم دسامبر 2016 بنیاد آسیا در تازه ترین گزارش خود اعلام داشت که : « میزان ناامیدی مردم نسبت به دوسال قبل بیشتر شده و به هفتاد درصد میرسد . باساس این گزارش ، مردم حالا بیشتر از هرزمان دیگر نسبت به آینده ی شان نگران هستند . »
فقط چند روز پیش بود که سازمان شفافیت بین المللی طی گزارشی تازه گفت که : « باوجود بیش از یک دهه تلاشِ جامعه ی جهانی ، افغانستان همچنان دومین فاسدترین کشور جهان است . »
و درست ماه اکتوبر همین سال بود که دفترجرایم و موادمخدر سازمان ملل اعلام داشت که : « تنها درسال 2016 کشت و تولید موادمخدر در افغانستان 43 در صد افزایش یافته است . »
به همین سان متکی به گزارشهای سازمانهای بین المللی ، طی دوسال اخیر اوضاع امنیتی کشور بدتر و تعداد تلفات و کشته ها بیشتر شده ، فرار جوانان از کشور به فجیع ترین حالتش رسیده ، اردوی بیکاران دوبرابر شده و در کل ، کار وبار ، تجارت و اوضاع اقتصادی مملکت به رکود بیسابقه ای مواجه شده است .
اینها همه حقایق اند ــ حقایقی که سازمانهای بیطرف بین المللی اعلام داشته اند .
حالا هموطن بخواب رفته ، رسانه های گروهی گویا آزاد و نماینده گان پرمدعای مردم که چندی پیش وزرای کابینه را بدلیل کم کاری و عدم مصرف بودجه استیضاح نمودید ؛ چرا رییس جمهور و رییس اجراییه را استیضاح نمیکنید ؟ چرا از رییس جمهور ، رییس اجرایی و کل کارگزاران دولت نا کارآمد و دروغ پرداز مجدانه نمیپرسید که :
چرا در دوسال حکومتداری شما فساد و رشوه دهی بیشتر شده ، مردم سالانه یک میلیارد دالر بیشتر رشوه میدهند ؟
چرا درین دوسال که فقط لاف زده ، جیغ و فریاد براه میاندازید ، هفتاد درصد مردم از زنده گی ناامیدترشده اند ؟
چرا ما هنوز فاسدترین کشورجهانیم ؟
چرا کشت و تولید مواد مخدر تنها درسال 2016 چهل وسه درصد افزایش یافته است ؟
چرا در زمان حکومتداری شما اوضاع امنیتی کل کشور بدترازپیش شده ، هزاران جوان تحصیلکرده ی ما سرزمین شانرا ترک کرده اند ؟
و دهها چرای دیگر که باید مجدانه مطرح شود.
به باورمن ، حالا زمان آن فرا رسیده است تا بجای کف زدنهای بیهوده برای وعده ها ی میان تهی وگزافه های غیرعملی و تحقق ناپذیری که هر روز تکرار میشود ، ازخود بپرسیم که ما برای کدام شاهکاری های این رهبران بی اتفاق که هنوز همدیگر را تحمل نداشته ، نه امنیت را بهتر کردند ، نه فساد ، بیعدالتی و زورگویی را جلو گرفتند ، باید کف بزنیم ؟
ما باید از حالت صرفأ تماشاچی بیرون شده ، بدون تعصب و تبعیض درباره سرنوشت خود و هموطنان خود مسوولانه بیندیشیم .
ورنه تا زمانیکه این بیداری در ما بوجود نیاید ، حال ما بهتر ازامروز نخواهد شد .
