محمد عثمان نجیب  روزگار را سرودی نیست آغاز و پایان  انتظار را طلوعی نیست آفتاب و ماهتاب خدا را روایات شروعی نیست خواب در کمین و خسته حالی هم گام اوست دوست ما را تاب شنوایی قصه یی حزین نیست هاتفی گر روایت کند غوغای خاموش مرا عزیز ترین ما را توان شنوایی غم باره…

                    « به یاد سیاوش کسرایی – به مناسبت بیست و پنجمین سال درگذشت او» بهروز مطلب زاده                         اولین باری که با نام سیاوش کسرائی آشنا شدم، هنوزبسیارجوان بودم. جوانی 18-17 ساله اواسط سال 1348. درذوب آهن اصفهان کارمی کردم. جوشکار بودم. درمحیط جدید کارم، دوستان جدیدی یافته بودم. با کمک یکی دوتن ازهمین دوستان، یواش…

نصر الله کمندی “سیدنی”  طرفه کلامی از پیر سخن بشنو تا طبعت، شور و مستی انگیزد. ازخواب غفلت وارهی و تکیه برسکوی سماوات زنی.    وصل حق بیدل نظر بربستن است از ما سوا قرب شه خواهی زعالم چشم چون شهباز بند روح ملکوتی شاعر توانا، ازاد مرد، عارف بزرگ میرزا عبدالقادر بیدل گوینده روشن ضمیر…

رسول پویان هوای مشک به دل آهوی ختن دارد خرام ناز به دشت و کُه و دمن دارد مـۀ سـیام رُخ مـاه کاشـغـری بـوسـد شکـوه مهـر فـروزنـده در یخن دارد به گـرد شمع چگل پرفـشانی دل بین ز جنس آتـش پـرسـوز پـیرهـن دارد ز ابـریشـم بـبـافـنـد جـامـۀ رنـگــیـن که لطف اطلس گلگون را پرن دارد…

ذلیخا هوس داشت نه عشق                                                         محمدعثمان نجیب تذکر واجبی: بر خلاف آن که در زنده گی رسمی و سیاسی و کاری و‌ نظامی خود یک سطر یادداشت نه دارم، اما در زنده گی دنیای محبت خود همه را رو‌ نوشت دارم که بیش ترین شان زمان و‌ مکان خاص هم دارند.  بخش دوم: نه دلیل…

نویسنده: ولی صمد، دانشمند تاجیک مترجم: سپیده خان‌بلوکی برگرفته از : کتاب «نقش تمدن ایرانی در تاریخ و فرهنگ روسی»، تهران: نشر شهریاران، ۱۳۹۱، ۴۳۲ص در اینجا بی‌اختیار این سئوال پیش می‌آید که چرنیشفسکی که این‌گونه بانیان کمونیسم علمی ‌را به سخنی مجذوب ساخته، از کدام سرچشمه‌های تمدن جهانی بهره گرفته است. کدام روند تمدن جهانی در شکل…

دختر جوان با خونسردی و کمی خودخواهی گفت: «آقای ناتل، عمه‌ام به زودی خدمتتان می‌آیند و در این فاصله بهتره که حضور من را تحمل کنید.» فرمتون ناتل کوشید سخنانی را بیان کند تا دختر متوجه نشود که از سروقت نیامدن عمه‌اش ناراحت است، اما به واقع بیشتر از هر موقعی دیگر شک داشت این…

«فرِد بَدِرزبی»، مجموعه خوبی از خانم‌های متاهل داشت و سعی می‌کرد با آن‌ها به‌طور یکسان رفتار کند. بدون داشتن علاقه‌ای به آن‌ها. معمولاً هفته‌ای یک بار به آن‌ها سرمی‌زد، که شاید یک ساعتی هم طول می‌کشید، و سعی می‌کرد دقیقاً به یک اندازه به همه آن‌ها توجه داشته باشد. هنوز روزی را به یاد دارد…

چون من کجا یافت شود دل شکسته تر  بیچاره تر ز غصه و غم پا نشسته تر  در پیچ و تاب زندگی و رنج روزگار  آخر کجاست همچو من خسته خسته تر در کار من گره به گره میخورد گره  تا چند زندگی چنین بسته بسته تر  من دفتر حیات خودم تا ورق زدم  دیدم…

هرسنگ سیه  گوهر پرتو فگنی نیست  هر بوی گلی عطر گلاب وطنی نیست هر زاغ وزغن  نیست نواز شگر دلها هر خارخسی نگهت  سبز چمنی نیست  شخصیت  انسان ، به  انسا نیت اوست  بر چهره تصویر و بشکل بدنی  نیست  آنرا که دلش سخت سیه گشته وتاریک درزروه خورشیدهم روشن شدنی نیست آنجا که هم…

عثمان نجیب شهر خیال من شاهکار معماری تست من در حکمت هنرت صد بستان می بینم جادوی گفتار من اثر نه داشت به تو  و… مدام گفتار جادوی تو جست و جو می کنم تو در خواب و من غزل خیال تو  سرودم تا بر خیزی ز بسترت آرام آرام من رهی درب عشق ات…

محمد اسحاق ثنا ونکوور – کانادا چند ای خصم بسوزد وطن از بیدادت شرم بادا به تو از این همه استبدادت اشک و آه پدر و مادر اولاد وطن عاقبت سیل شود تا بکند بنیادت دشمن یک روز ز میدان نبرد بگریزی کفش و دستار تو در صحنه رود از یادت بجز از ریختن خون…

دوستان گرامی! چند سطر بداهه و بی سر و پا تخیلی از باغ و باغبانی دارم  تا کامل شوند چند بار پارچه می آیند. اگر دل گیر باشند معذورم. محمد عثمان نجیب دید باغبان زیبایی باغ ستان مالک نظیری نه دارد سرو و بستان مالک رود باغبان که توان بودن نیست ورنه بسکند همه شاخ…

تا که دانم خویشتن را ، درکنار من تویی در زمستان،در خزان و در بهارِ من تویی بر شکستم قفل زنجیراسارت را،که چون قـوت قلب منی و ،اقــــتدار من تــــویی عاشقانه دل سپردی،بی هراس از چنگ ونی اعتماد برخویش کردی، اعتبار من تویی  سایه ی چشم سیاهت ، موج زد بر ساحلم درقعر دریا می…

امین الله مفکر امینی 2020-27-12 یادی وطن آمد ز مــــوج گــــــــل وبٌستا نش کــــز طراوت جانبخش بودی هــــرگلستانش بدل خاکش را نهـــــانی گنجینه هـــــــا بـــود باینرویش به هر جایی افســانه هـــــا بــــود دشت وکوه وصحرایش بـــس لاله نشان بود که کوه ودمن را زسرخی خون فشـــــان بود بآغوشش جاه گیر بودی شـــــیران در کمین لرزه…