گر گويم تباه و زار و حيران گرديد
گر گويم تباه و زار و حيران گرديد
كم است به شما
ور گويم كه كشته يا آويزان گرديد
اين نيست بد دعا
اميد هر افغان همين است دانيد
تك تك ز خدا
داغ ديده و بى بچه بدوران گرديد
اين است به جا
بنى آدم اعداى يك ديگر اند
————————
سخن هاى حق را كسى گر شنفت
بداند كه سعدى غلط كرد و گفت :
“بنى آدم اعضاى يكديگر اند
كه در آفرينش ز يك جوهر اند “
بنى آدم اعداى يكديگر اند
كه اندر شرارت ز يك جوهر اند
بخيل و حريص و حسود اند بس
كه جز خود ندارند پرواى كس
زند گر كسى را زمين روزگار
زنندش دگر تا نگيرد قرار
نباشند نه پا و نه دست كسى
ندارند غم بود و هست كسى
چو بينند غم و رنج همنوع خويش
خوشند و نگردند هرگز پريش
زنند و كشند و خورند و برند
نه در فكر ايزد نه از محشرند
چو از محنت ديگران بيغم اند
از اين رو به اسم بنى آدم اند
زبير واعظى
