بى همگان بسر شود بى تو بسر نمى شود

شب تو بمان به پيش من كسى خبر نمى شود

شوخ پرى پيكر من ، ماه من و اختر من

مرو مرو از بر من ، بى تو سحر نمى شود

جان و تنم الست تو دلم خراب و مست تو

حيات من بدست تو نقص و ضرر نمى شود

يار من و نگار من ، باغ من و بهار من

صبر من و قرار من بى تو چكر نمى شود

جاه و جلال من تويى ميده غزال من تويى

تازه نهال من تويى شهد و شكر نمى شود!

گل گلاب من تويى ، جام شراب من تويى

سيخ كباب من تويى جان و جگر نمى شود

گاه سوى وفا روى ، گاه سوى جفا روى

عشق منى كجا روى ، اگر مگر نمى شود

دل بدهم تو ناز كنى سر بدهم نماز كنى

قصه بسى دراز كنى به زور و زر نمى شود

بى تو اگر بسر شدى روز و شبم بتر شدى

هر دو جهان سقر شدى زير و زبر نمى شود

“ور تو سرى قدم شوم ور تو كفى علم شوم”

 گر غزلى قلم شوم به هيچ اثر نمى شود

هوش مرا ربوده يى ، دوش مرا خميده يى

گوش مرا بريده يى ، به گوش كر نمى شود

بخت مرا تو بسته يى ، دل مرا شكسته يى

نقش مرا تو شسته يى چنين دگر نمى شود

 پس تو بمان اى صنم بس بنما زياد و كم

منه دگر تو يك قدم ، به چشم تر نمى شود

هر آنچه گفت “واعظى” اگر درست و يا خطا

“هم تو بگو بلطف خود بى تو بسر نمى شود”