وگر لطف خدا خواهی!
امین الله مفکر امینی 2015-23-09
بیا بنگر کــــه وطن گشته بخون
بساطش به چتردیــن گشته چون
انسانیت گـــر بچتر دیــن، ا ست
مرا بیزار زدین، گــرچنین است
گفته اند بادیا ن صـلح وصفاست
درعمـل بـــــدیدم سراسرجفاست
آنچه مذهب ودین جهــا ن است
دل ها بآتش نفاق ســــوزان است
نیسـت عزعالمـــان و عـــا رفان
بیچاره حـال اند بــآن جنس زنان
بهای انسان، جـــوهر انسا نیست
محک تجربه ای خوبی وبدیست
این نباشدعدل وانصاف، وطندار
که حق گویان اســـت بچوبهءدار
چو دیدم خدا نگفته جز مســاوات
وصف حق نگنجد بحدیث وآیـات
مسجد وبتخانه وکعبـــه ای خشت
نیست چارهء رفـــع اعمال زشت
چو خـــواهی مبرا گـــردی زگناه
سفید کـن بعلم وتقوا اعمـــال سیاه
همه مخلـــــوق آزاده ایم زخـلقت
چرا پابندی بدین ومذهب سماجت
وگر لطف خــــدا خواهی تو بند ه
جزحرف حــق نیست دیـگربسنده
که حامییان حق جویند، رهی حق
ز حرف وعمل گشته ایــــن محقق
مجوخیر زمــجاهد ومولوی وملا
روکن بخالق هستی پســــت وبالا
خوش سروده شــــاعری این بیت
که میدارم اینجا بتــــو حکا یــت:
“ملکا ذکر تو گــویم که خد ایی”
“همه توحید تو جـویم که سزایی”
مفکر ایــــــن سخنها داند آن کـس
که در پرتو علـــم سرکردهرنفس
