عید قربان
در ماتم قربانی
باز کویند که عید قربا نست
لیک چشم سحر بگریان است
اثری نیست از دمیدن صبح
روز چون شام بینوا یانست
باز گویند عید روز خوشست
رسم و آ یین هر مسلما نست
این بجا است لیک بینم کاش
که همه مست شاد خند انست
در کنار شهید غرقه بخون
پس چه عیدکه دل بگریانست
عید دارا وخوان رنگا رنگ
از نمایش همه چرا غا نست
آنطرف مرگ طفل بیمادر
از نبود دو لقمه ی نا نست
برخی ازحاجیان نمایش حج
مست از خون مستمند انست
این چه عید ست بنام قربانی
قتل آدم بجا ی حیوا نست
با زهم با تمسخر تبر یک
روز غم را که غم نمایانست
لیک ا مید وار خواهم بود
بهر عیدی که بر همهکانست
عبدالوکیل کوچی
مادر مهربان
مادر بنا ی هستی وپیدایشم تو یی
بنیا د آفر ینش و آ سا یشم تویی
مادرتویی عزیز ترین گوهرجهان
خورشید زنده گانی پرتابشم تویی
مادرپس ازخدا، پیُ سرنوشت من
آن اولین معلم خوا نشم تو یی
دادی دروس مکتب انسا نیت مرا
سرچشمه ی اندیشه ودانشم تویی
از مهر مادرانه وسوزان ما دری
شمع فروغ پرور رسا نشم تو یی
مادر امید زنده گی تکیه گاه من
مهد حیات و همد م آرامشم تویی
قربانی و مبارزه آ موختی به من
درراه رزم قوت رزما یشم تویی
در موج پر تلاطم توفان زنده گی
کشتی و نا خدا ی هما یشم تویی
درآب خشکه یاکه باوج فضاروم
نیروی پر گشایی وپیمایشم تویی
مادربهشت زیرقدمهای پاک تست
دریای فیض رحمت نیا یشم تویی
قهر توعین مهربرفع خطایم است
دست دعا ومظهربخشا یشم تویی
نام شریف مادرمان جاودا نه باد
تا زنده ام موجب ستا یشم تویی
باعرض حرمت
عبدالوکیل کوچی
