رحمت صبح
رسول پویان
از بادۀ چشـمانـت مـسـتانـه و شـادم کن
آتـش بفـکن در دل از ریـشـه خرابم کن
گر سخت و گلوگیرم چـون دانۀ انجیرم
شـهـدم بنـمـا جــانـا یک قـطـرۀ آبـم کن
افسـانۀ عـشقـم را با عـطر وصال آمیز
نـام خـود و نـامـم را عـنوان کتابـم کن
در تیـره شـب یلـدا قندیـل مـرادم بـاش
سـرکـن غـزل حافـظ آرام بخـوابـم کن
بـر شـاخ غـرور مـا لبخند نـشـاط آور
از گرمی احسـاسـت بیتاب و بتابم کن
چـون دانۀ انگورم پر از عسـل نورم
در خمکده شد گورم مینای شرابم کن
از سـوز نیـسـتانم صـد شـعـله بتابانـم
نـور دل انـسـانـم چـون بـادۀ نـابـم کن
غـم را بـزدا از دل بگـشا گرۀ مـشکل
در همهـمۀ شـادی رویـای خضابـم کن
ازعقل و خرد دورم مست می انگورم
عشقت شده منظورم دیوانه خطابم کن
ما شهپر پـروازیـم پـر نغـمه و آوازیم
رهـوار ابد تازیم خورشـید شـهابم کن
از آدم عـصـیانـم فــردوس گـریـزانـم
از زهـد نمی دانـم انـسـان حسـابـم کن
مـن نغـمۀ داوودم خامـش نشـود عودم
شـــورغــزل رودم آهـنگ ربـابـم کـن
ازرحمت صبح دل صدشورکنم حاصل
در آرامـش منزل خـوشـنود ثـوابـم کن
