کرونا !
امین الله مفکر امینی 2020-30-30
کــــرونا دیده ء خلق کرده گـــــــــریان و دلها بخون
ایـن مرض خانمان سوزرا بوده است خصلت همچون
طــــفل و پیر وبرنا و جـــــمله را بـــــــرده بتشــویش
افتــــراق آورده بفرهنگ با هــــم بودن کـــــم وبیش
دانیــــــم که این مرض بس مهلک وپرخطربوده است
بر پیران و کهن سالان ضـــــررش بیشتربوده اســت
زاینروهرکه را واجب است دساتیربهــــداـشت مرض
بررعایت دساتیرنبـــــاید بــــود بیدخــــــل وغـــــرض
بـا این همه وحشت ز مرض، نباید داد امید ازدســت
که خودناامید بودن بحل مشکلات مرضی است سـخت
بوحدت بسی مشکلها گشته رفع و درمان گشته آسـان
گرسعی بنده گی نــــکند چاره، چاره کـند رب جــــهان
یعنــــی مشکلی نیست که زنیم مــــهرنـــاعلاجی بـــآن
کـاروان امید رسد ّآخرالامر برمنزل مقــصود هرآن
چه باید کردبرفع مشکل دراین وضع نا امن وپرخـطر
یعنی گریست ودست زیر الاشه کرد هـــر شام و سحر
ایــن خطا ست، باید بر قوت بازو ســرشار از امیـــــد
بر نــــــابودی این بلای عالمتباه خــط بــــطلان کشـــید
مفـــکر گر تلاش بنده گی نکنـــــــد عــــلاج مــــــرض
رب چـــاره کند هر مرض و درد بی مدعـــــا و غرض
وجود در ایــــــن چرخ کبــود چون نا ممکنـــا ت ندارد
بنده گــــر عاجز بر علا ج است علاج کـــــند رب ودود
