باز آ !‌ پدر تو بی‌‌ سرو سامانی ام ببین رنگ شکسته حال پریشانی ام ببین  در حسرتم ز فرقت دیدارت ای پدر  در ملک غیر دیده گریانی ام ببین  چون پژمرده  لاله به صحرای بیکران  داغ هزار غصه به پیشانی ام ببین  دیریست ای فلک بگرفتی پدر ز من  از فرقتش دو دیده بارانی…

با عرض سلام یک پارچه نیم خام ونیم پخته از خوان سروده هایم بطور تحفه ی شخصی بشما رفیق گرامی تقدیم است . صدای وحدت از هرجا  بلند است گرا یشها بسوی  این  روند  است درین او  ضاع  تاریخی وحساس جدایی عیب زشت  نا پسند  است مگر د عوی  و حد ت در تیُوری بشکل …

 بیژن باران راه ما گم شده بسوی نور. در گرگ و میش بیسایه بدور خودمان می گردیم. راه ما گم شده بسوی نور. خاطرات روزهای خوب جا مانده در سیاهی دور. زیر راه شیری، آتش شب یلدایی،  از یادها رفته. آسمان تاریک بی ستاره بر فراز شهر آویخته. باد کاشتند؛ دود درو کردند. جغد بر…

رسول پویان دل گم گشته را از هر دیاری جستجو کردم نشد پیدا اگرچه عالـمی را زیر و رو کردم شـنـیـدم نـالۀ تاریـخ و فـرهـنگ و تمـدن را بهررنگی بهرجایی و هـرشکلی نمو کردم ندانستم که منظورفلک اززادوکشتن چیست مگـر در چـرخۀ جبر شـدن افتاده خو کردم حـدیث حـال و فـردا و قـدیـم افـسانـۀ تکرار…

برگردان زانا_کوردستانی  بانو “سارا پشتیوان” (Sara Pshtiwann) شاعر و نویسنده و ترانه‌سرا و بازیگر تئاتر کُرد، زاده‌ی ۲۰۰۲/۰۵/۲۸ میلادی در شهر کرکوک است، که از ده سالگی به همراه خانوده، در شهر سلیمانیه ساکن شده است.  اشعار و ترانەهای او را چند خوانندەی کُرد اجرا کردەاند. نمونه‌ی شعر: (۱) وقتی رفتی، گفتی طاقت می‌آورم! خدا…

نویسنده: مهرالدین مشید روان نجم العرفا حیدری وجودی شاعری صمیمی و درد آشنا شاد باد سخن برسر غروب خورشید و سالروز وفات شاعری عارف، عاشقی شوریده حال و عارفی درد آشنا و صمیمی است که چون ستاره ای در آسمان شعر و عرفان افغانستان درخشید و زنده گی خویش را صادقانه وقف اعتلای ادب و…

رسول پویان بـر شکـن زولانـۀ احـکام بی بنیاد را دورکن از ذهن انسان جبرواستبداد را پاک کن قانون خاخام رازاوراق کتاب در جهان نـو ز نـو آغاز کن میلاد را درب زنـدان خرافات و تـوهم را بکن پاره کـن تسبیح شیخ و مفـتی شـیاد را گوهـر دانش ز دریای دل انسـان بجو جـمع کـن دام…

آرام بختیاری فرم یا محتوا ؟- پرسشی اجتماعی، فلسفی، زیبا شناسی.  رابطه فرم و محتوا یکی از پرسشهای مهم و کهن تاریخ ادبیات و فلسفه در غرب است. دو مقوله فرم و محتوا مفاهیمی دیالکتیکی ماتریالیستی هستند که وحدت متضاد تمام پدیدهها، ظواهر، و اشیاء را منعکس میکنند. میان فرم و محتوا یک وحدت دیالکتیکی…

تا ترا جان است به تن این حرف من (یادت نره ) پیرو افتاده ز پا هم مرد و زن  یادت نره  خفته در خون از جفای فتنه جو صد ها جوان  آن دلیران دلاور تهمتن یادت نره  سال‌ شد مردم ما پایمال اجنبیست  جهد کن پاس وطن مرز کهن یادت نره  چاره سازی کن…

 ندارم بخدا! نیست! والله ندارم! بلله ندارم!– ندارم و نیست که نشد جواب! باید یه کاریش بکنی؛ گفته باشم!– وقتی پول نباشه خوب نیست دیگه! نمیشه، چه گلی به سرم بگیرم تو میگی؟! برم دزدی!؟ برم راهزنی؟!– آره! برو! هر کاری که نی‌تونی بکن، اصلن برو آدم بکش ولی باید هر طور شده جور کنی!مرد…

نویسنده: محمدناصر غلامی  اگر بنویسیم، چگونه بنویسیم؟ از مدت‌ها به این‌سو گاهی انگشتانم روی صفحه‌ی کیبورد و واژه‌ها می‌لغزید و چیزی‌را مثل خیلی‌های دیگر سر و پا کنده بدون درنظرداشت و رعایت اصول و معیارهای نگارشی می‌نوشتم. اما این نوشتن‌ها درحد ابراز حس درونی و دل‌یخ کردن بالای واژه‌ها چیزی بیش نبود. البته برای آغاز…

«پرنده‌ی خیال» دفتر شعری است‌که به‌تازگی به زیور چاپ رفته است. پدید آور این دفتر، صبغت الله نازل است.  این اثر نخستین دفتری شعری او است‌که با پالایش وبرگه آرایی اسمعیل لشکری، شاعر و ویراستار نام آشنا، روانه‌ی چاپ شده است.  مجموعه‌ی شعری پرنده‌ی خیال، دربر گیرنده‌ی ۴۶ قطعه غزل است‌که به پیروی از سبک…

رسول پویان جنگ آب و معدن و تریاک را در می دهند مافـیــا را در لـبـاس دین کر و فر می دهند قصۀ تریاک چین و قحطی و تریاک فارس گویی در اشکال نـو رنگ مکـرّر می دهند خاک میهن را سراسرماین گذاری می کنند ریـمـت آن را بـه دســت کلۀ خـر می دهند مـرکــز…

نویسنده «ارنست همینگوی» مترجم «جعفر سلمان نژاد» جیم گیلمور از کانادا به خلیج هورتون آمد. او آهنگری را از پیرمرد هورتون خرید. جیم کوتاه و سیاه با سبیل‌های کلفت و دستان بزرگ بود. او یک نعل‌گر خوب اسب بود و حتی با پیش بند چرمی خود هم چندان شباهتی به آهنگرها نداشت. او در طبقه‌ی…

رسول پویان هوش مصنوعی رقیب ذهـن انسان می شود دم به دم با عقل ما مشت و گریبان می شود دانش جمعی و عقل و هوش کل را میخورد در مـیـان مـردم بـیـچـاره سـلـطـان می شود از خــدای ذهــن محــدود بـشـر دوری کـنـد با خـدایان در جـدال و خـود یزدان می شود آن چه آدم…