وطن را خا نه و کاشانه ی دشمن کنند آهسته آهسته کفن ما را به تن این دسته اهریمن کنند آهسته آهسته به دشمن داده اند هلمند و کندز تا بدخشان را نگارین بلخ خواهند تا یکی گلخن کنند آهسته اهسته به درمانگاه « اردو » دشمنم را رهنما گشتند به هر جا کشته ها…

رسول پویان چوب چوپان را بدست کین گرگان می دهند دشـمـنان آدمی را گـوشــت بـریان می دهند شــه کلـیــد خـانـۀ ویــرانـه را اشـغـالگـران با همه ظلم و ستم در دست دزدان می دهند جنگ وکشتار وتجاوزنیست کافی بعد ازین خلق را با مُهـر طالب حکم زندان می دهند وای وای در پشت درب بسته یی…

به پیشواز بهار که می آفریند و می آفریند کــه تـضـادهـا بــه هـــمــدیــگـر کـنـار آیـد کـنـارآیـد چـه خــوب اســت گرکــه فتنه هــا قــرار آید قرارآیـد و دیــگر جــنـگ و جــهل و کیـن   سفر بندد سفر بندد و خــلق خـســـتهء افــــغـــان   بـیآســـایــد بـیـآســـایـد کـــبوترهای خوشبـختی    هــزاران مـــژده هــا دارند از آن صـــلح که نزدیـک اسـت و  …

به تأسى از شعر “كوچه” زنده ياد “فريدون مشيرى” كه گفته: “بى تو مهتاب شبى باز از آن كوچه گذشتم” من به فيسبوك شبى باز از آن صفحه گذشتم همه تن چت شدم و تشنه ى مسكال تو گشتم شوق پيغام تو “لبريز شد از جام وجودم” شدم آن شاعر چت باز كه بودم تا…

زير هر تار ريش تان خطر است مكر و تزوير و خدعه سر به سر است تحت نام خدا و مذهب و دين كار تان خوب جور و پر ثمر است ريش بمبو گذاشته ايد تا ناف قلبتان سخت و پاره ى حجر است ملت از حرص و حيل تان يكسر بى وقار و تباه…

رسول پویان تا بکی گردون به سختی امتحانم می کند نـه نفـس گـیرد؛ لیکن نیمه جـانـم می کند میفشارد بینهایت جسم وجان هست و بود زره زره در ســیه چــالـه نهـانـم می کند ماه وخورشید وفلک را میکند درقعرچاه قامت شمشاد نـوری چـون کمانم می کند ساعت دوران را ازریشه میسازد خراب در عــدمگاه مـوقـت…

 بیژن باران چه کنم با شتاب بهار در راه؟ زمستان گریخت به پشت شب یلدا. جوخه گل- لاله، سنبل، زعفران، نرگس از سیاه خاک سر بر آورده بیقرار نارنجک رنگ برای انفجار. با نظاره خیابان زمان از پنجره برف بی حرف- آسمان به آسفالت می چسبد. آیا می توان خورشید در جیب پنهان کرد؛ تا…

  ولی پاسدار خواراو زاردی وي چه زړه کي دا تیریږي  چه زه بریم او ته لریي  نه شرمیـږي دا د ژبی او تو کم معضله پریږدۍ د وطن په  فکر څنگه چه جوړیږي   ژبه صرف یو وسیله ده چه ځان پوه کړی تفوق د ژبی ښه نه معلومیـږي دا ویروس دی چه انگریز…

در دیار هجر وغربت، یادم آید آن دیار دل تپد درسینه ام با ،سوز و آهی بیقرار یک زمانی نام داشت، آن کابل زیبای او شهر نو با چنداول و،شاه شهید ،بالاحصار از هرات تا پکتیا و، فاریاب و جوزجان عندلیبان می پریدند تا به شهر قندهار در زمستان  ، شهر اکبر ،جایگاهِ میله بود زین…

نزد اين دونان چرا فرياد بى حاصل كنم؟ هر سرودم را نثار جاهل و قاتل كنم؟ از نفاق و حيله و كشتار شان همواره من اين دل افسرده را افسرده تر كامل كنم خامه پردازى ز بهر نا كسان سودى نداشت بعد از اين هر واژه وقف باده و كاكل كنم تا به ياد آرم…

  مهرو ولیزاده هشتم مارچ روز همبستگی جهانی زنان فرخنده باد شاخه   های   پر   شگوفه   عطر   بارانی   تو   زن جلوه ی  یک    صبحگاهِ   خوش   بهارانی   تو  زن؛ خوش   پیام   آرزو   ها   رنگ   و   بوی   زنده گی شادی   و  بخت    بلندی   و  گلستانی   ، تو زن وصف   آن   حسن   دلارایت   نگنجد   در   قلم هر …

شب دى من همه شب تا بسحر ها پىيهم چى عجب خواب بهر گونه و هر سان ديدم گاه كميدى و گهى عشقى و گاه رومانتيك…. گاه سياسى و تراژيد و پريشان ديدم….. “پوتين” و “مركل” و “ترمپ “، دو سه رهبركى من درين كلبه ى ويرانه چو مهمان ديدم سر اوضاع جهان صحبت و…

رسول پویان طالب چراسـت دشمن عز و وقار زن مـادر نـدیـده تا که کـند جـان نـثاز زن شاید به سینه دل نبُوَدسنگ بسته است با خـشم وکینه بسکه کند سنگسار زن شلاق و چوب و درّه زند بر تن زنان خـونـین کـند چـشـم و دل اشـکبار زن حمــاســۀ زنـان وطــن جـاودان بــود هـرگـز نخــوانـده قـصۀ…

بمناسبت روز جهانی زن خیزواین پنجره واکن بیا پربزنیم بامن از عشق صدا کن بیا پربزنیم دژبیدادفروریز درین دیر خراب پای از بند رها کن بیا پربزنیم خسته از جنگ وفگاریم درین دخمه ی مرگ دیوغم دام فنا کن بیا پربزنیم سینه خصم فرو کن بسی تیرغضب خیزوهنگامه بپا کن بیا پربزنیم عمق این فاجعه…

مهرو ولیزاده به مناسبت هشتم مارچ روز جهانی زنان من   زنم   افغانم   و‌ من مادرم همسر‌   پاکیزه    دامن ، گوهرم روشنایی     و‌   چراغ   خانه   من آرزوهایم   ، رضای    شوهرم بی‌   من‌   او   را   کی‌   سعادت‌   یار‌ هست بختم‌    او   را    یار   و   زیبا   دلبرم بی‌   وجودم    مرد‌   باشد   …