ای خواهر عزیز ،فرخنده شهید قربانيء حقیقت و سمبول قهرمانی روح تو شاد باد ،نام تو جاودان این دیو های وحشی و محکوم قرنها خون تو ریختند ،اما زخون تو فرخنده ها بروید تاریخ میشود ای خواهر عزیز ،فرخنده شهید انسان نبود آنکه ترا وحشیانه کشت اسلام نبود آنکه ترا ظالمانه سوخت نا مرد بود…

          عزیزه عنایت                   صــدای نــالــۀ درخــون تـپیــده              مــیـان وحـشتــی میشــد شنیــده              یکی بـا چـوب میـزد پیکرش را              دیگـربا کفش میکـوبید سرش را              نگـاه هــایــش بــامیـد مـدد بــود              زهرسوبرسرش سنگ ولگد بود              نبــود مـردی سپر گردد بـرایش              رهــانــد جــان او بهــرخـدایـش              زدنــد آتش وجـود نـازنـیـن اش              گرفتنـد ازکفش جان شیرین اش              بـیـا فــرخـنـده بـنگــرازغـم تــو              بـه…

  رسول پویان     فـرخند گـر شـقایق سـرخ بهار گشت آری شـکـوه لالـۀ روی مـزار گشـت عـرش خـدا به لرزه در افتاد، آخ آخ آنـدم کـه آتـش از دل او آشـکارگشت تـار دل تـرازوی عـدل خـدا گسـست ابلیـس تـا بـه شــانـۀ آدم سـوار گشت بـا نـام دیـن بس که جـفـا و سـتم کنند روح…

بهار امسال خونین لاله زارست کنار بلبل اینجا چوب دارست لگد مال ستم گردید خورشید کنار و بستر دریا مزارست آریبل…

  نــــــــدارند نسبتی با شــــــاءن انسان زحیــــــــوان بـد ترند این نسل دیوان همه غیض و شرار و نفـــرت و کین درنده خصلت و بی رحـــــم و بد بین بد یــــــــدم آنچه از پستی و وحشــت نه دیـــن است و نه ایمان نی شرافت تنـــــــی چندی به ظاهر شکل انسان ولی عـــــاری زعقل و فهم و…

خوانم به بال مرغ مهاجر نوید پار آید هوای تازه ز آغوش نوبهار کلک عروس باغ حنا می کند ربیع گیرد به سر زچادر آلوان افتخار گریان ابر پاره کند سینه ی سراب خندد چمن زفرش نگارین روزگار ازخون لاله سرخ شود جامه ی شفق داغ دلش نشانه ی از قلب داغدار فرش پرن چو…

  ای  بهار،  اندر  زمین   سوخته  با ران  ببار بر درخت و سبزه  و گلزار و گل یکسان ببار دشت ودامان وطن در شعله هاي کینه سوخت بس کن این سوزندگی را ،صلح بی پایان ببار سی  بهار  د یگرت  بارید   با ران     سکر دور کن رنج  سکر را بعد ازین ریحان ببار سر  زمین…

فصل بهار آورد بوی از بنفشه زاران أمد به شور و مستی دلهای بیقراران ای باغبان ترحم بر حال مستمندان بگشای درب گلشن بر روی دل فگاران  بردیده اشک گلگون ای گل به ذوق رویت  آیم به سویت از شوق بنواز اشکباران  نرگس زمن ربودی با جلوی دل از من  اکنون امید با توست رحمی…

ته انسانه له خپل ځانه خبرنه یی د خپل ځان له کیف اوکانه خبرنه یی   د قرآن په سرله خپله سره تیریی مسلمانه له قرآنه خبرنه یی   ! ای د پاک قرآن په نوم باندی مینه د قرآن له ھیڅ فرمانه خبرنه یی   چی دعاکوی ایمان له خدیه غواړی خو پخپله له ایمانه…

  رسول پویان یاد روزگاران قدیم بخیر که در آستانۀ نوروز جشن و سرور، میله و سرگرمی های باستانی و فرهنگی در فضای امن و آرام دامن می گسترانید. شب چهارشنبه سوری از روی آتش می پریدیم. در شوخیهای قاشقزنی شرکت می ورزیدیم تا کشمیش نخود و نقل و نبات گرد آوریم. سبزه می انداختیم…

بهار می‌شود یکی دو روزِ دیگر از پگاه چو چشم باز کنی زمانه زیر و رو زمینه پر نگار می‌شود زمین شکاف می‌خورد به دشت، سبزه می‌زند هر آنچه مانده بود زیرِ خاک هر آنچه خفته بود زیرِ برف جوان و شسته رُفته آشکار می‌شود به تاجِ کوه ز گرمیِ نگاهِ آفتاب بلورِ برف آب…

دګران وطن د لوی افغان ټبره ای د تاجک او نورستان ټبره   د هزاره ازبک ترکمن پرګنو میشت په زابل اوپه جوزجان ټبره   نن ستاسو پوهه متانت دی پکار د قندهار غور سمنګان ټبره   راځئ يو موټی يو قوت شو سره ای په بادغيس میشت په لغمان ټبره   په ننګرهارکه په…

  راشه پسرلیه بیرته ژوند خلکوته وښیه ته بیرته د ښکلي ژوندون خوند خلکوته وښیه   ډیره موده کیږي چی له ژوند موښکلا تللي ده بیرته د ښکلا اوژوند پیوند خلکوته وښیه   ډیروته په سپینومړوندونوخوب ګناه ښکاري بیرته خوب د خپل یارپه مړوند خلکوته وښیه   ډیرخلک د ژوند سره اوس مینه سترګناه بولي…

کاش باز آید بهار دگری با هوای خوشگوار دگری بوی خوش آرد مشام خسته را عطر ها از پونه زار دگری لحظه شادی بدل غوغا کند از سرود چشمه سار دگری مرغکان از دل نوایی سر دهند از فراز شاخسار دگری قد فرازد نو عروسان چمن درفضای روزگار دگری لاله افروزد چراغ روشنی شامگاه بی…

  رسول پویان اگـر عـشـق و امـیـد از سـینۀ آدم شـود بیرون نـیـابی در نهــاد آدمی جـز رنـج روز افـزون نگـویـد کـس دگر غمنانـۀ فـرهاد و شـیرن را شـود محو از کتاب عـاشـقی افـسانـۀ مجـنون نبـاشــد اعتمـادی بـر وفـا و وعـده و پـیـمـان بـود دل های ماشینزادگان پـر از تب مظنون نمی تـابـد دگـر نـوری…