از دیدگاه علم سیاست !

تلاش و سعی چه به شکل مسلحانه باشد یا غیر…

افغانستان در بن‌بست؛ راه‌های برون‌رفت و چشم‌انداز آیند

نویسنده: مهرالدین مشید فردای افغانستان و چگونگی عبور از وضعیت موجود در…

فرانس مهرینگ؛ تئوریسین ژورنالیست، ژورنالیست صاحبنظر

France Mehring (1846- 1919 ) آرام بختیاری مهرینگ؛ کوشش در راه روشنگری…

افغانستان در آستانه یکخطر وبحران جدید ( تداوم بحران نیم قرنه) 

نوشته از بصیر دهزاد  آغاز جنگ ها و حملات پراگنده گروه…

قرائت های تاریخی و فراتاریخی دینی؛ از بن بست تا…

نویسنده: مهرالدین مشید در دو سده اخیر، یکی از مهم‌ترین رویکردها…

تضاد دین و حقیقت...!

توهم خدای دین، حقیقتِ بشر را در آزادی او به…

نقدواره پژوهشیِ بر  مفاهیم جمهوری و جمهوریت 

1میرعبدالواحد سادات     از منظر  حقوق اساسی و علوم سیاسی  در راستای :  …

روح و نَفْس چیست؟

برهان الدین « سعیدی»  بادِ نفس مر سینه را ز اندوه…

طبع  شکسته

نوشته نذیر ظفر  2/8/26 ورجینیا  كوچهِ ما پر از گلِ است ،…

تحولات بدخشان؛ نشانه‌های سقوط یا پایان مأموریت طالبان

نویسنده: مهرالدین مشید جرقه‌ای که آتش مقاومت را در سراسر افغانستان…

بردی کربابایف

برگردان . رحیم کاکایی روسلان سمیاشکین نویسنده براستی مردمی و یکی از  بنیان…

ژورنالیست، راوی حقیقت است، نه مبلغ یک روایت

نور محمد غفوری هر حرفه‌ای چارچوب، قواعد، اصول و معیارهای خاص…

پر له خەمم!

[خه‌م] پر له خەمم! پر لە خەم... خەم له سینگمە، پر لە بەخەڵم‌و پر لە…

یاداشت انتقادی بر یک مصاحبه تلویزیونی

نور محمد غفوری ژورنالیسم، رسالتش پرسیدن است، نه دفاع کردن؛ روشن…

بنیادگرایی دینی و لیبرال‌دموکراسی؛ از سوخت‌رسانی تا امتم دهی به…

نویسنده: مهرالدین مشید  رابطه متقابل افراط‌گرایی دینی، بحران‌های نظم لیبرال و…

راز ارقام در هستی

رسول پویان جهان با رمز و رازش در دل ارقام پنهان…

بنیامین؛ چپ مستقل،یا لیبرال ضد بورژوا

Benjamin, walter (1892- 1940) آرام بختیاری تخریب ریوانجیستی روشنگران توسط ژورنالیسم زرد. والتر…

کله چې جګړه کاروبار شي

محمد سليم سليمان جګړه د انسانانو لپاره د مرګ، بې‌ځایه کېدو،…

 افغانستان؛ در بن‌بست اعتماد و آینده ناپیدا

 نویسنده: مهرالدین مشید افغانستان؛ میان بی‌اعتمادی و بن‌بست سیاسی افغانستان در یکی…

شایسته‌سالاری؛ بنیان عدالت اجتماعی و پیش‌شرط حکمرانی کارآمد

 نور محمد غفوری عدالت اجتماعی، به‌عنوان یکی از بنیادی‌ترین ارزش‌های دولت…

«
»

کنترل و سلیقه !

سپاه پاسداران یک حملۀ گستردۀ پهپادی و موشکی را علیه اسرائیل کرد …

ارتش اسرائیل صبح یکشنبه تایید کرد که حمله هوایی حکومت اسلامی در ایران «خنثی» و «۹۹ درصد به اسرائیل نرسیدند . اسرائیل اعلام کرد که حکومت دینی ایران یه عالمه پهپاد ، یه عالمه موشک کروز و یه عالمه موشک بالستیک را مثل نخودچی کشمش به سمت خاک اسرائیل پرتاب کرده تا اسرائیل را محو و نابود کند …

متخصصین ولی گفتند 24 ساعت طول میکشه تا پمپادها به اسرائیل برسه . منم 24 ساعت صبر کردم تا تعداد کشته ها و زخمی و خرابی و نابودی اسرائیل رو بگن . نامردا کسی چیزی نگفت …

کاخ سفید بار دیگر بر حمایت راسخ واشنگتن از تل‌آویو تاکید کرد …

گوترش: خاورمیانه بر لبه پرتگاه است…

حکومت اسلامی در ایران هم گفت موضوع پاسخ به حمله به کنسولگری‌اش در دمشق را اکنون فیصله یافته می‌داند و باورمندان اسکول بسیجی به اقتدار ما چیز شدند . ولی جنگ با بی حجابی و و آزادی و مردم ایران فیصله نمیابد . حکومت ایران دور جدید سخت‌گیری‌ها برای حجاب اجباری را آغاز کرد…

و نهایتا کسانی که شروع جنگ را با شادی یا غم اعلام کردند و تماشاگران تشخیص ندادند که جنگی در کار نیست صحنه استمرار است . آخوند حاکم اهل خطر نیست . غرب هم همان زمان سرنگون کردن صدام و قذافی ، عزمش برای نگه داشتن سیستم فالشیستی دینی حاکم در ایران جزم بود .



در صحبتی با دوستی گفتم تیترهای خبری زیاد است اما حمله ای انجام نمیشود و اگر هم بشود سمبلیک خواهد بود جدیتی نیست . اصلا فرض کن حمله ای میکند به کدام منظور ؟ چرا ؟ اینکه از قبل خبر بدهند و بعد بیابانهای خالی را بزنند اسمش حمله سخت انتقامی برای نابودی اسرائیل نیست اتفاقا برای استمرار این صحنه است …


گفت یعنی بی بی سی دروغ میگوید ؟


گفتم : نمیدانم دورغ میگو.ید یا نه ؟ ایت الله بی بی سی به قول شاملو بدترین سانسورچی تاریخ است …

ولی بحث بی بی سی و تیترهای بقیه رسانه ها نیست . مثل دیدار مدیری یا ابی یا شجریان … که اصلا موضوع فردی نبود که کدام بهترند ؟ سوالی که در ذهن کاشتم این بود چرا چنین صحنه ای ؟ چرا نظام مثلا مقتدر به چنین صحنه ای نیاز دارد ؟

صحنه اقتدار و حمله و نابودی اسرائیل که یعنی پیروزی نظام ولایت فقیه در خاورمیانه ، اینطوری نیست یعنی حتی شوخی ش هم مسخره است .

نظام دینی حاکم در ایران هم مثل بقیه حاکمان دنیا 2 چهره دارد . چهره نرم مثل نمایش دیدار ابی و مدیری و شجریان در دوبی و چهره خشن مثل قتل داریوش مهرجویی و کیومرث پوراحمد …

در مورد مولفه های غیر ایرانی نه خطرناک است و نه جدی و نه میتواند و نه میخواهد … شبیه به دلقک های کنار خیابان است که تئاترهای روحوضی را کارگردانی میکنند.

ولی در مورد مولفه های ایرانی بلد است و تجربه دارد . هم اسکول میکند و هم میکُشد تا بقیه حساب کار دستشان باشد و درانفجارات اجتماعی کنار مردم نروند و روند تغییر را با کنترل و سلیقه خودش خودش انجام دهد .


اسماعیل هوشیار
15.04.2024