واکاوی فاجعه ی قول اردوی 209 شاهین از زاویه ای دیگر
مسأله ای برای بحث و تفکر
نوشته ی : فروغی
پس ازحادثه ی المناک قول اردوی 209 شاهین که حدود 400 کشته و زخمی بجا گذاشت ، برخی ناظران اندیشمند به این باورمشترک هم رسیده اند که :
تظاهر به دینداری و رعایت بی چون و چرای مناسک دینی در اردو بشکل گروهی ـ آنهم صدها نفردر یک زمان ــ که بدون شک توسط پاکستانیان بنیادگرا و عمال جهادباورآنان در ارتش افغانستان راه بازکرده است ، میتواند یکی از عوامل عمده ی ایجاد فاجعه ی قول اردوی شاهین به شمارآید .
آنگونه که معلوم است در کمترین کشورهای اسلامی مساجدی به گنجایش صدها تن در پایگاهها و اردوگاههای نظامی شان اعمارشده است ، آنگونه که طی سالهای اخیر به یاری کمکهای هدفمندانه ی امریکا ، درافغانستان اعمار شده است . شاید در برخی اردوگاههای برخی کشورهای اسلامی مساحد بزرگی وجود داشته باشد ؛ اما این نه برای آن است که در یک زمان صدها و هزاران سرباز را برای ادای عبادت خداوند به صف ایستاد کرده ، همه را با دستان خود خلع سلاح نموده ، در دام مرگ بیندازند .
درکشور جنگ زده ای مانند افغانستان که دشمنان آن همواره برای نابودی قطعات رزمی اش در کمین نشسته اند ، آیا اعمارمساجد بزرگی به گنجایش صدها و حتا هزاران تن در قطعات اردو و پس ازآن در صف قراردادن تمام سربازان در یک زمان برای ادای مناسک دینی ، آماده کردن دانسته یا ندانسته ی فرزندان دلیر وطن برای سلاخی و سپردن آنان بدست دشمنان تروریست وطن نیست ؟
از فاجعه ی قول اردوی شاهین باید آموخته باشیم که ادای مناسک دینی بصورت گروهی بزرگ آنهم در یک زمان واحد ، هربار میتواند فاجعه ی دیگری مانند فاجعه قول اردوی شاهین به بار آورد .
همه میدانیم که پاسداری از امنیت و صلح برای مردم و دفاع ازوطن، نوامیس ملی و آزادی ، افضل تر از تمام عبادات است .
بدون شک ادای مناسک دینی در گروههای کوچکتر در قطعات اردو امری طبیعی و شایسته است ؛ اما هرگاه خواسته باشیم تا بقصد نمایش و تظاهربه دین مداری ، صدها سربازوطن را در یک زمان برای مناسک دینی جمع آوری و خلع سلاح نماییم ، این نه تنها امری باایسته و شایسته نیست ؛ بلکه مساعد نمودن شرایط قتل عام سربازان بدست تروریستان و دهشت افگنان نیزاست .
