عـیــن و غـیـــن
عبدالودود فضلی
عـیـن و غـیـنی کــــه شــدنــد هـمبغـلی
عـیـن دنبـوره زنـدغـیـن بخـوانـدغـزلی
عـیـن وغـینـی کـه نـیـرزنــد بــه جـوی
خـار کـِشـتـنـد و هـمـان شـــــــد دَرَوی
عـیـن و غـیـنـی کـــــه زدنــد لاف وفـا
غـیــن دیــوانــه وعـیــن ســربـه هــــوا
عـیــن مصـروف بــــــــــه آراسـتـنــش
گـهـی آرا و گـــــــــــه پـیــــراسـتـنــش
غـیــن مصـروفِ دوایِ عـصبـیسـت
تـا نگــویـنـــد کـسـی بـی نسبـیـســت
عـیـن چــون راه رَوَد بـا کـش و فَــــش
تــو بگــویـی کــه نــدارد غـل و غـــش
از کـلکـسیـون دریشـی هــایــش
شـــد گُـــدام پـُــر زســر و تــا پـایــش
او ژیگــولــوگـکِ افـغــانـییِ مـاســت
نـه بــه فـکــروغــمِ ویــرانـیی مـاســت
غـیـن بـا رقـص دو دستـانـک خـویــش
بـه تکـان دادن و لــرزانـک خــویــش
از گـلــو چـیـغ زنــد همچــون رعــــــد
سـنگ از تــرس بــریــزانــــد گـــــــرد
ایـن صـدا چــون زگـلــو گشــت بـلـنــد
زگـلــوی دیگــرش گـشـــت دو چـنـــــد
زآن هــوایـی کــه گـرفـتــه بــه گـلــون
بـویـش از جـای دیگــر رفــت بــــرون
آنچـه بــویی کـه هـمه گـیچـه سـراسـت
بخـودش بــوی خــوش و بـی اثـراسـت
گـیـر مـانــدیـــم مـیــانِ عَــــر و غِـــــر*
یک چـنـان شـرشــم ودیگــرچـو زغـِـر
چـه عـجــب نخـبــه عــروسک هــایـی
کــوک گــردیـــده گــذارنـــــد پــایـی
کـاش غـیــرت بــه خــریــدن مـی بــود
نــه چـــو پــوقــانـــه کـفـیـدن مـی بــود
چـه بگـویـم که چـه شیـریـن سخـن انــد
چـه هـنــرمـنـد وعـجــب گــورکـن انــد
عبدالودود فضلی
دوستان گرانقدر هرگاه شما فکر مینمائید که اشتباه نوشتم که باعث چین به جبین تان گردیده باشد به بزرگواری تان عفو فرمائید. گرچه حقیقت مسلم است.زیرا قانونیت رفاهیت ملی،جایش را به قانونیت قومی و جاه طلبی ها واگذار نموده است . که تا متوجه بال خود بگردند ، دمش را از دست داده اند.
* – عَـر = مرض جَرَب ، کسی را گمراه کردن ، کسی را به بدی انداختن ، طفلی که زود از شیر جدا شود.
غِـر = جنباندن جز یا تمام بدن از روی ناز در سخن گفتن، در میان قومی جنگ انداختن.
لغتنامه دهخدا و معین .
