نه به جنگ، نه به استبداد؛ راه ما رهایی اجتماعی است!
اعلامیه سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان در مورد جنگ امریکا-اسرائیل با جمهوری اسلامی ایران
بحران های برخاسته از ماهیت نظام انسان ستیز سرمایه و تقابل جناح های آن بر سر کنترول منابع و انرژی و در این اواخر هژمونی روبه افول آمریکا، نظمی نسبی را که بر جهان حاکم بود با چالش جدی روبه‌رو کرده است. در این بحبوحه شهروندان ایران، به‌ویژه طبقۀ کارگر، مردم محروم و فرودست، که بیشتر از چهاردهه استبداد، فقر و فلاکت اعمال شده توسط رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی سرمایه را تجربه کرده و چندی پیش نیز از سرکوب و کشتار وحشیانۀ نیروهای امنیتی متضرر و داغدار شده‌اند، باردیگر آماج ماشین‌های کشتار جمعی قرار گرفته‌اند؛ دولت آمریکا با همراهی دولت فاشیست و نسل‌کش اسرائیل، به رهبری بنیامین نتانیاهو، قرار است با کشتار و ویرانی هژمونی جهانی/منطقه‌یی شان را در رقابت با قدرت‌های هژمون رقیب، ضمانت کنند. در بستری یک چنین استراتژی‌یی، جامعه ایران ـ که پیش‌تر نیز زیر فشار سرکوب ساختاری جمهوری اسلامی آسیب دیده است ـ در معرض جنگی قرار گرفته که هیچ نسبتی با مطالبات واقعی کارگران و فرودستان آن ندارد.
در ۲۸ فبروری، ماشین جنگی ایالات متحده و اسرائیل با ادعای دفع و مهار «تهدیدی فوری»، که در سطح رسمی با گفتمان «آزادی» و «امنیت» توجیه می‌شود، نه‌تنها حریم هوایی که امنیت روانی شهروندان ایران را نشانه رفت و با شکستن دیوار صوتی، این پیام را به مردم دردمند مخابره کردند که «آزادی نزدیک است». اما این روایتِ مدیریت‌شده برای فریب افکار عمومی، حتی اگر به حذف فیزیکی همۀ سران رژیم و آیت‌الله‌های جنایتکار و تشنۀ قدرت بینجامد، نه‌تنها آزادی کارگران و انسان‌های فرودست را، که خواستۀ شان داشتن یک زنده‌گی انسانی و شرافتمندانه است، به ارمغان نخواهد آورد، بلکه از نظر عینی و عملی منجر به ویرانی، تباهی و فروپاشی بیشتر جامعه شده و هزینۀ زنده‌گی را نیز برای آنان سنگین‌تر خواهد کرد.
تجربه بیست سال اخیر در افغانستان گواه روشنی از مداخلۀ «بشردوستانۀ» آمریکا است که با وعدۀ آزادی زنان، «مادرِ بمب‌ها» را بر سر مردم فروریخت و نهایتاً قدرت را به امارت اسلامی طالبان سپرد؛ همان طالبانی که برده‌داری را قانونی و زنان را از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم کردند. در سوریه، سرنوشت مردم به احمد شرعِ تروریستِ معلوم‌الحال سپرده شد؛ کسی که هنوز عکس‌هایی از او با سر بریدۀ قربانیانش در دست، موجود است. عراق و لیبی پس از حذف صدام و قذافی با لشکرکشی آمریکا و متحدان «متمدن» سرمایه‌داری‌اش—به ویژه فرانسه و نروژ—به صحنه‌یی از هرج‌ومرج و عقب‌مانده‌گی بدل شدند. در ونزوئلا نیز به محض دستگیری مادورو که تا دیروز تهدیدی برای «دموکراسی» معرفی می‌شد، شرکت‌های نفتی آمریکا برای غارت منابع نفت این کشور به نفع واشنگتن فراخوانده شدند. در هر جای جهان که مداخله نظامی به بهانۀ «دموکراسی‌خواهی» رخ داده و در آن دولت‌های «دموکرات و تیوکرات»، به‌خصوص به کمک آمریکا، مستقر شده اند، نه امنیتی برقرار شده، نه اقتصاد رونق یافته و نه مردمان آن به دنیایی بهتری دست یافته‌اند.
از ماهیت نظام سرمایه‌داری به خوبی پیداست که حتی با حذف سران جمهوری اسلامی توسط آمریکا و اسرائیل، مناسبات کارمزدی، نابرابری و ستم سر جای شان باقی خواهند ماند و از این رو هیچ بهبودی در زنده‌گی کارگران و فرودستان ایران متصوِّر نیست. کسانی که بر طبل این جنگ می‌کوبند و بر ریختن بمب‌های آمریکایی بر سر مردم بی‌دفاع، توهم آزادی و دموکراسی می‌بافند، یا در رکاب سرمایه‌داری دنبال منافع شخصی خود هستند و یا سر در آخورِ بازمانده‌گان ساواک دارند و در آرزوی بازگشت به شاهنشاهی‌یی هستند که در جنایت و ددمنشی کم‌ترین تفاوتی با آیت‌الله‌ها نداشت و ندارد.
سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان خود را در اندوه بزرگ کارگران و فرودستان ایران که عزیزان شان در جنگی کاملاً ارتجاعی که هیچ تعلقی به آن ها ندارد و بی‌ارتباط با منافع آنان است، قربانی شده‌اند شریک می‌داند؛ و برای ایجاد شرایط زیست انسانی، در کنار جنبش سوسیالیستی و مبارزان برابری‌طلب و آزادی‌خواه ایران ایستاده است. ما بر این باوریم که هرچند حذف فیزیکی رهبران جنایتکار جمهوری اسلامی ممکن است پایانی بر حکومت مستبد و جنایتکار آیت‌الله‌ها باشد، اما هیچ دولتِ برآمده از حمایت آمریکا قادر نخواهد بود نظمی عادلانه‌تر و انسانی‌تر برای مردم به ارمغان آورد. این جنگ، جنگ ارزش های متفاوت نیست، جنگ طبقاتی نیست، جنگ بر سر منافع استراتژیک، منابع انرژی، حفظ و استمرار قدرت است.
نابود باد نیرو های متجاوز و جنگ افروز!
زنده باد همبسته‌گی طبقاتی کارگران افغانستان و ایران!
زنده باد سوسیالیسم!
شورای مرکزی سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان
11 حوت/اسفند 1404 ؛ 2 مارچ 2026
