بشهريكه پر از صلح و صفا بود

يكايك كار همشهری، وفا بود

نه كشت و خون بود و نه تقلب

نه وهم و وحشت و ظلم و تعصب

خرى را بسته بودند بر درختى

درختى بس رسا و هم كرختى

ز بهر درد و غم، ز ايجاد ماتم

رسيد ابليس(!) به جلد ذات آدم

پلانى كرد و چرتى را بسر كرد

رها آن ريسمان و بند خر كرد

چو خر آزاد ديد خود را سراپا

سرش پايين گرفت و با چهار پا

خرامان رفت به باغ هم جوارش

بخورد خشك و ترى از مرغزارش

زن همسايه تا ديد اين خطر را

تفنگ برداشت و كشت بيچاره خر را

به دشنام و به فحش و قيل و قالى

بكشت آن خر بدون هيچ سوالى

بديد آن صحنه تا آن صاحب خر

چه خشم و كينه پيچيدش سراسر!

به فرق زن بزد با ضربه ى چوب

بكشت و شد به پا يكباره آشوب

چو شوهر با خبر زين ماجرا شد

به واويلا و شورش، در عزا شد

چو ديد آن خانمش آغشته در خون

بكشت آن مردك خركار و محزون

تمام صحنه را شيطان به دقت

تماشا كرده و خنديده قت قت

ملا گفتا! به شيطان كاى مفتن!

چرا كردى چنين وحشت تو ممكن؟

چو شيطان گوش كرد اين حرف او را

به ريشخندى بريد آن گفتگو را

بگفتا ! من رها كردم فقط خر!

شما برپا نموديد روز محشر!

نتيجه: هر گاه ميخواهى يك شهرى را خراب كنى، فقط خران را آزاد كن؛ آنگاه شاگرد وفادار و پيرو صديق راه و رسم دو شيطان بزرگ کره ی زمين خواهی شد.