هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل: جنگ‌سالار جهانی بر صلح جهانی تف می‌اندازد
نویسنده: سایمون چگه اندیریتو ــ
سخنرانی ترامپ در هشتاد و یکمین مجمع عمومی نشان می‌دهد که جنگ‌افروزی ایالات متحده ممکن است در عمل شتاب بیشتری بگیرد. این‌که آیا دیگر کشورها واکنش مناسبی نشان خواهند داد یا نه، موضوعی دیگر است.
ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل ایران را تهدید می‌کند
تهدید نظامی ترامپ در مجمع عمومی سازمان ملل
در حالی که منشور سازمان ملل متحد، سندی که سازمان ملل متحد (UN) را بنیان نهاد، پرورش و حفظ صلح میان ملت‌ها را در اولویت قرار داده است، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، از سخنرانی خود در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل استفاده کرد تا با صدور یک تهدید نظامی علیه ایران، این سند بنیان‌گذار را بی‌حرمت سازد. باید به یاد داشت که ترامپ در اواخر فوریهٔ ۲۰۲۶ جنگی غیرقانونی علیه ایران آغاز کرد و آن را به دیگر جنگ‌هایی که کشورش به‌راه انداخته است، مانند جنگ‌های ویتنام و عراق، افزود. جنگ‌های گستردهٔ واشنگتن در سراسر جهان، که این کشور را به‌عنوان یک دولت جنگ‌سالار جهانی به نمایش می‌گذارد، همراه با سخنرانی ترامپ در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۶، چنان‌که در بخش زیر آمده است، تمسخری نسبت به حکمرانی چندجانبه به‌شمار می‌رود:
آیا توافقی با ایران انجام خواهد شد…؟ یا جمهوری اسلامی را نابود کنم و این کار را سریع انجام دهم، و هرگز به آن‌ها فرصتی ندهم که دوباره مردم و کشورها را بکشند و نابود کنند؟ آیا آن‌ها را، بدون هیچ شانسی برای بقا و بدون هیچ امیدی برای عظمت آینده یا نسل‌های آینده، به جهنم بفرستم؟
اظهار فوق نمایانگر تهدیدی مستقیم به استفاده از خشونت علیه یکی از اعضای سازمان ملل است و مستقیماً با مادهٔ ۲(۴) منشور سازمان ملل متحد مغایرت دارد. ایالات متحده، پس از جنگ جهانی دوم، بیش از هر کشور دیگری این ماده را نقض کرده است؛ از طریق درگیر شدن در بیشترین تعداد جنگ‌ها، مداخلات و عملیات مخفی و اعمال تحریم‌های یک‌جانبه‌ای که به مرگ‌ومیرهایی منجر شده‌اند که با تلفات ناشی از ژاپن دوران جنگ جهانی دوم یا آلمان نازی برابری می‌کنند (بعداً بیشتر در این باره گفته خواهد شد). اتهامات ترامپ علیه ایران مبنی بر این که این کشور موجب مرگ و ویرانی در سراسر منطقه شده است، نوعی فرافکنی بود، زیرا ایران از دههٔ ۱۸۵۰ تاکنون جنگی را آغاز نکرده است. در مقابل، جست‌وجویی اینترنتی دربارهٔ این که ایالات متحده از سال ۱۹۴۵ تاکنون چه تعداد درگیری نظامی را آغاز کرده یا در آن‌ها مشارکت داشته است، نزدیک به صد مورد را نشان می‌دهد. طی ۸۰ سال گذشته، ایالات متحده یک نظام نظامی‌گرایانه را به پیش برده که از لحاظ تلفات انسانی از ژاپن دوران جنگ جهانی دوم یا آلمان نازی فراتر رفته است. ایالات متحده ده‌ها کشور را بمباران کرده، و طی ۸۱ سال گذشته، حتی بدون اعلام جنگ، میلیون‌ها نفر را کشته است؛ واشنگتن به یک زامبی آدم‌کش بی‌فکر تنزل یافته است. تنها کشور دیگری که از نظر قرار داشتن در وضعیت دائمی جنگ به آن نزدیک می‌شود، پایگاه نظامی واشنگتن، یعنی اسرائیل، است.
ماشین کشتار برای سود غرب ــــ از سال ۱۹۴۵
بررسی دقیق افرادی که ایالات متحده از طریق جنگ‌ها و تحریم‌های اقتصادی، عمدتاً بدون مجوز سازمان ملل یا کنگره، کشته است، نشان می‌دهد تعداد آن‌ها از کسانی که به‌دست آلمان نازی (۴۰ میلیون نفر) یا ژاپن نظامی‌گرا (حدود ۱۰ میلیون نفر) کشته شدند، بیشتر است ــــ موضوعی که این پرسش را مطرح می‌کند که چرا نهادهای بین‌المللی این رفتار را مورد تحقیق قرار نداده‌اند؟ همچنین، این پرسش مطرح می‌شود که آیا اصلاً نهاد بین‌المللی‌ای وجود دارد که بتواند عدالت را برای همه تضمین کند؟ منابعی که شمار افرادی را بررسی کرده‌اند که پس از جنگ جهانی دوم به دست ماشین نظامی آمریکا در کشورهایی مانند کره، ویتنام، لائوس، عراق، و افغانستان و دیگر کشورها کشته شده‌اند، شمار تلفات را بین ۲۰ تا ۳۰ میلیون نفر برآورد کرده‌اند. جیمز ای. لوکاس شمار کشته‌شدگان را تا ۳۰ میلیون نفر تخمین زده است، در حالی که دیوید سوانسون به رقمی بیش از ۲۰ میلیون نفر رسیده است. منابع دیگر نیز شمار عظیمی از تلفات را ثبت کرده‌اند، به‌طوری که تنها در ویتنام و عراق به‌ترتیب حدود ۱ و ۳ میلیون نفر کشته شده‌اند، که به ارقام ارائه‌شده از سوی لوکاس و سوانسون وزن بیشتری می‌بخشد.
علاوه بر کسانی که با ابزارهای نظامی کشته شده‌اند، ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی متعددی را اعمال کرده است و مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۵ که در The Lancet Global Health منتشر شد، نشان داد که تحریم‌های یک‌جانبهٔ آمریکا هر سال موجب حدود ۵۶۴٬۰۰۰ مرگ اضافی شده‌اند. این رقم سالانه، هنگامی که به پنج دهه‌ای تعمیم داده شود که طی آن ایالات متحده به‌طور گسترده از تحریم‌های اقتصادی علیه کشورها استفاده کرده است، به ۲۸ میلیون مرگ انسانی می‌رسد. بنابراین، می‌توان استدلال کرد که ایالات متحده از طریق جنگ‌های بی‌محابا، مداخلات نظامی، و تحریم‌های اقتصادی نزدیک به ۶۰ میلیون نفر را کشته است؛ رقمی بیش از تعداد کسانی که در اروپا طی جنگ جهانی دوم جان باختند. احتمالاً تنها دلیل این که نهادهای غربی از این تلفات آشفته نمی‌شوند این است که این مرگ‌ها در کشورهای غنی از منابع رخ داده‌اند؛ کشورهایی که شرکت‌های آن‌ها را ثروتمند کرده‌اند.
با وجود بی‌تفاوتی غرب نسبت به جنگ‌هایی که جیب شرکت‌های آن‌ها را پر می‌کنند و جمعیت‌هایشان را راضی نگه‌می‌دارند، زمانی فرا رسیده است که قربانیان، این بی‌عدالتی را غیرقابل‌تحمل یافته‌اند. واقعیت این‌که یمنی‌ها آن‌قدر بمباران شده‌اند که به فقر و وبا گرفتار شده‌اند، این‌که ایران برای نیم قرن با تحریم‌ها به رکود اقتصادی کشانده شده است، یا این‌که روسیه از طریق تحریم‌ها مجبور شده است نفت را با قیمت‌های تخفیف‌خورده بفروشد، نشان‌دهندهٔ نظامی است که به نقطهٔ فروپاشی خود نزدیک می‌شود. هیچ‌کس نباید انتظار داشته باشد که این قربانیان و دیگران صرفاً بنشینند و تماشا کنند. تهدید ترامپ به نابودی ایرانیان و فرستادن آن‌ها به جهنم، با وجود آن که مرهمی بر گوش نژادپرستان در سراسر غرب است، یکی از خطرناک‌ترین نقاط در دهه‌های اخیر را رقم می‌زند. دلیل آن چنین است: نخست، این امر آشکار می‌کند که در ایالات متحده هیچ سازوکار داخلی‌ای برای جلوگیری از آن وجود ندارد که یک دولت جنگ‌سالارگونه، سلاح هسته‌ای را نه‌تنها علیه ایران، بلکه علیه یمن، روسیه، یا هر جای دیگری که استعمار آمریکا در آن رد می‌شود، به‌کار گیرد. دوم، نشان می‌دهد که سازمان ملل و دیگر سازوکارهای بین‌المللی نمی‌توانند ایالات متحده را، نخست برای ده‌ها میلیون نفری که تاکنون کشته است، و سپس برای تشدید احتمالی، از جمله حملات هسته‌ای، پاسخگو سازند.
هرکس به فکر خودش: سازوکارهای امنیتی بین‌المللی مدت‌ها است که مرده‌اند
برخلاف گذشته که غرب، با دقت، ظاهری مبنی بر این‌که نظام‌های بین‌المللی می‌توانند از کشورها محافظت کنند، ایجاد کرده بود، اکنون روشن است که هیچ کشوری از وحشی‌گری آمریکا در امان نیست. در واقع، هیچ کشوری تهدیدهای ترامپ برای بی‌ثبات کردن صلح جهانی را به شورای امنیت سازمان ملل ــــ جایی که ایالات متحده همان روند را نیز وتو خواهد کرد ــــ ارجاع نخواهد داد. سازمان ملل به‌عنوان ابزاری برای استعمار چندجانبه توصیف شده است؛ از جمله. ط از سوی پروفسور پیتر کاگوانجا که در مصاحبه‌ای پخش‌شده از شبکهٔ Citizen TV کنیا خاطرنشان کرد که این نهاد چگونه نتوانست علیه کشتارهای غرب در آفریقا، مانند ترور پاتریس لومومبا، اقدامی انجام دهد. این سازمان همچنین هرگز علیه قتل معمر قذافی یا جنگ‌های واشنگتن در خاورمیانه و جنوب و شرق آسیا اقدامی نکرده است. سازمان ملل به کشورهای غربی اجازه داده است هرگونه که می‌خواهند عمل کنند. قابل‌توجه است که رهبران کانادا و اروپا تهدید ترامپ را محکوم نکرده‌اند، بلکه همچنان با اسرائیل، کشوری که مورد تهدید قرار نگرفته اما با کمک غرب در غزه نسل‌کشی می‌کند، همدلی کرده‌اند.
اگر ایرانیان می‌دانستند که تنها دو گزینه دارند ــــ یکی تسلیم شدن و در نتیجه اجازه دادن به ماشین جنگی آمریکا برای ویران کردن کشورشان همانند عراق در گذشته، یا جنگیدن تا پایان که ممکن است به استفادهٔ ایالات متحده از سلاح‌های هسته‌ای منجر شود ــــ در آن صورت هیچ توجیهی وجود ندارد که چرا این کشور نباید برای دفاع از خود سلاح‌های هسته‌ای خود را توسعه دهد. همین امر در مورد همهٔ دیگر کشورهای غنی از منابع نیز صدق می‌کند. اگر ایالات متحده، کانادا، و اتحادیهٔ اروپا بخواهند استدلال کنند که نابود کردن یک کشور به‌دلیل خطر بالقوه‌ای که ممکن است در آینده برای اسرائیل ایجاد کند قابل قبول است، در حالی که به اسرائیل اجازه می‌دهند همهٔ کشورهای منطقه را بمباران کند، یا به ایالات متحده اجازه می‌دهند ده‌ها میلیون نفر را بکشد، در آن صورت عادلانه است که همهٔ کشورها سلاح‌های هسته‌ای خود را توسعه دهند. هیچ نتیجهٔ دیگری نمی‌توان گرفت جز این که ایالات متحده یک دولت جنگ‌سالار جهانی است که از سوی غرب حمایت می‌شود تا بقیهٔ جهان را نابود و غارت کند، در حالی که از سازمان ملل به‌عنوان سازوکاری برای تخلیهٔ احساس گناه استفاده می‌کند.
ــــــــــــــــــــ
* سایمون چگه اندیریتو، ناظر سیاسی و تحلیلگر پژوهشی از آفریقا است.
منبع: نیو ایسترن آوتلوک، ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶
https://journal-neo.su/2026/09/28/81st-un-general-assembly-the-global-warlord-spits-on-world-peace/
