فرزانه‌مرد معارف سمنگان
استاد امان‌الله هجوم؛
استاد امان‌الله هجوم، رئیس پیشین تعلیم و تربیهٔ ولایت سمنگان، از مردان پاک‌سرشت، روشن‌اندیش و چراغداران راه معارف بود؛ انسانی مهربان و فرزانه که بخش بزرگی از عمر خویش را وقف آموزش و پرورش کودکان این سرزمین کرد. او آبادی و آیندهٔ درخشان وطن را در گسترش دانش و معارف می‌دید و باور داشت که رهایی جامعه از تاریکی، از راه آموزش و آگاهی می‌گذرد.
اما روزگار با این مرد شریف و دانش‌دوست چندان مهربان نبود. فقر، گرسنگی و بیکاری، او را وادار به کارهایی ساخته بود که با جایگاه علمی و شخصیت فرهیخته‌اش فاصلهٔ بسیار داشت.
در سال ۱۹۹۴، هنگامی که به مزارشریف سفر کرده بودم، در یکی از شرکت‌های تجارتی مردی را دیدم که گفته شد کاتب شرکت است. با مهربانی و فروتنی، همه‌گونه کار انجام می‌داد؛ از پذیرایی مراجعان و امور دفتری و حسابداری گرفته تا نظافت و جاروکردن دفتر. دیدن مردی با آن همه دانش، شخصیت و پیشینهٔ خدمت به معارف در چنین وضعیتی برایم دشوار و دردآور بود. آن مرد کسی جز استاد امان‌الله هجوم نبود؛
استاد هجوم در دورهٔ ریاست‌جمهوری حامد کرزی، ریاست تعلیم و تربیهٔ سمنگان را بر عهده داشت.
در یکی از دوره‌های انتخابات، به او وظیفه سپرده شده بود تا برای پیروزی یک نامزد مشخص تلاش کند. نتیجهٔ انتخابات نیز به سود نامزد مورد حمایت او رقم خورد؛ اما این پیروزی، ظاهراً ناخشنودی و کینهٔ برخی دیگر را برانگیخت. سرانجام، در شبی تاریک، در خانهٔ خودش هدف گلوله قرار گرفت و به شهادت رسید؛ جنایتی که نه‌تنها خانواده و دوستانش، بلکه هزاران شاگرد و دوستدار معارف را در سوگ نشاند.
امروز که به یاد معارف سمنگان و آن فرزانه‌مرد خدمتگزار افتادم، بغض گلویم را فشرد و اشک از دیدگانم جاری شد. دریغ و درد که جامعهٔ ما یکی از خدمتگزاران صادق و چراغداران راه دانش را از دست داد.
نام استاد امان‌الله هجوم تنها در دفتر خاطرات یک نسل باقی نمانده است؛ او در یاد شاگردانی زنده است که روزگاری با تلاش و دلسوزی‌اش راه دانش را آموختند.
سمنگان در دامان خود مردان و زنان فرهیخته‌ای پرورده است که عمر خویش را بی‌دریغ وقف آموزش، پرورش و روشن‌ساختن چراغ دانش کرده‌اند. استاد امان‌الله هجوم یکی از همین چهره‌های فرزانه و خدمتگزار بود که با مهر، فروتنی و عشق به معارف، بخشی از زندگی خویش را در راه آموزش و پرورش نسل‌های این سرزمین سپری کرد. خدمتگزاران معارف، سرمایه‌های معنوی سمنگان و سازندگان اندیشهٔ نسل‌های فردای ما هستند. شایسته است نام و کارنامهٔ این نخبه‌ها، به‌ویژه مردانی چون استاد هجوم، را گرامی بداریم و نگذاریم گرد فراموشی بر خاطرات و خدمات ارزشمندشان بنشیند؛ زیرا ملت‌ها با پاسداشت فرزانگان و خدمتگزاران خویش، هویت و تاریخ خود را زنده نگه می‌دارند.
روانش شاد و یادش گرامی باد. فقدان چنین مردانی، ضایعه‌ای بزرگ برای معارف و فرهنگ سرزمین ماست
امان معاشر
