بیانیه وزیر امور خارجه کوبا در مجمع عمومی سازمان ملل متحد: «آرزوی آمریکا برای تحمیل صلح از طریق زور»
بیانیهٔ عالیجناب آقای برونو رودریگز پارییا، وزیر امور خارجهٔ جمهوری کوبا، در مباحثات عمومی هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد. نیویورک، ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۶.
آقای رئیس مجمع عمومی،
خانم معاون دبیرکل،
تقریباً سه ساعت دیگر دقیقاً ۶۶ سال از زمانی خواهد گذشت که فرمانده کل قوا، فیدل کاسترو روز، در سخنرانی تاریخی خود از همین تریبون گفت، و نقل میکنم:
«بگذارید فلسفهٔ غارت از میان برود، آنگاه فلسفهٔ جنگ نیز از میان خواهد رفت!
«بگذارید مستعمرات از میان بروند؛ بگذارید استثمار کشورها توسط انحصارات از میان برود؛
و آنگاه بشریت به مرحلهای واقعی از پیشرفت دست خواهد یافت!»
با این حال، پیشروی توسعهطلبی، غصب، کشورگشایی، و همچنین تجاوزات نظامی و اقتصادی نگرانکننده است.
آرزوی دولت ایالات متحده برای تحمیل صلح از طریق زور، پوچ و تحققناپذیر است.
ارکان اساسی حقوق بینالملل و سازمان ملل متحد، از جمله برابری حاکمیتی میان دولتها، بهطور دائمی مورد حمله قرار دارند.
جنایت نسلکشی صهیونیسم علیه مردم فلسطین؛ حملات دزدان دریایی علیه کشتیها، و اعدامهای فراقضایی در دریای کارائیب و برخی مناطق اقیانوس آرام، تجاوز نظامی علیه جمهوری بولیواری ونزوئلا، و جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران، جلوههای جدیدی از این سبعیت هستند.
آنها همچنین بازتابی از بحران هویت و اهمیتی هستند که بر این سازمان ملل متحد، و حتی بر مجمع عمومی، جهانیترین، دموکراتیکترین، و نمایندهترین نهاد جامعهٔ بینالمللی، تحمیل شده است.
ما به ضرورت اجتنابناپذیر حفظ و تقویت سازمان ملل متحد، در عین دموکراتیکتر و مؤثرتر ساختن آن و نزدیکتر کردن آن به ملتها، اعتقاد راسخ داریم.
همانگونه که بهخوبی شناخته شده است، ما در کوبا با یک تجاوز چندبُعدی از سوی دولت ایالات متحده مواجه هستیم؛ خصومتی دائمی، سوءاستفادهگرانه، و بیرحمانه که نزدیک به هفت دهه ادامه داشته است. از ژانویهٔ ۲۰۲۶، این تجاوز با تحمیل یک محاصرهٔ انرژی، که با توسل به ارعاب و اجبار، مانع از آن میشود که هر کشوری به کوبا سوخت صادر کند، تشدید شده و بیرحمانهتر و خطرناکتر شده است ــــ اقدامی معادل محاصرهٔ دریایی که بر اساس حقوق بینالملل بهعنوان عمل جنگی طبقهبندی میشود.
دولت ایالات متحده، از طریق اتخاذ تدابیر پیدرپی، ممنوعیتهای جدیدی را بر همهٔ کشورها در رابطه با محصولات و خدماتی که نمیتوانند به کوبا صادر یا منتقل شوند، اعمال کرده است. بیش از ۷ هزار کانتینر در بنادر مختلف متوقف ماندهاند؛ بسیاری از آنها حامل مواد غذایی، دارو، و تجهیزات پزشکی هستند، یا حتی هزینهٔ آنها توسط شرکتهای خصوصی کوبایی پرداخت شده است.
این اقدامی غیرعادی و بیسابقه است. یک ابرقدرت بهطور یکجانبه همهٔ دولتها را از حق خود برای صدور کالاهایی که میخواهند به کشوری که میخواهند محروم میکند، و بهطور مستمر و همهجانبه آزادی تجارت و کشتیرانی را نقض میکند.
علاوه بر این، کارآفرینان کشورهای مختلف مورد ارعاب قرار میگیرند تا برخلاف میل خود سرمایهگذاریها و فعالیتهای تجاریشان را در کوبا رها کنند؛ موانع و ترفندهایی برای جلوگیری از رسیدن محمولههای تجاری کاملاً مشروع ایجاد میشود؛ فشارهایی برای جلوگیری از ورود بازدیدکنندگان و گردشگران اعمال میشود؛ و تلاشهایی با هدف محدود کردن هرچه بیشتر دسترسی مشروع کوبا به منابع مالی، فناوری، و بازارها صورت میگیرد.
ایالات متحده تا آنجا پیش رفته است که فشارهایی غیرقابل تصور بر دولتهای مستقل وارد کند تا از خدمات پزشکیای که برای منفعت جمعیت خود از ما درخواست کردهاند، و متخصصان کوبایی بهصورت نوعدوستانه ارائه میکنند، صرفنظر کنند، زیرا دولت آمریکا، بدون توجه به تأثیر و آسیبی که محروم کردن آن جمعیتها از مراقبت پزشکی رایگان و باکیفیت میتواند به آنان وارد کند، با چنین همکاریای مخالف است؛ یعنی محروم کردن آنان از یک حق اولیهٔ انسانی. پنجشنبهٔ گذشته، در حالی که این مجمع عمومی در حال برگزاری بود، وزارت امور خارجهٔ آمریکا جلسهای تحقیرآمیز، مشخصاً با کشورهایی که دریافتکنندهٔ این همکاری هستند، تشکیل داد تا بر آنها فشار وارد کند و آنها را تهدید کند.
طبق گفتهٔ وزیر امور خارجهٔ آمریکا، سیاست رسمی ایالات متحده این است که هر منفذ تنفسی را ببندد، هر راه خروج احتمالی را مسدود کند، و هرگونه امکان بقا برای کوبا را از میان ببرد.
تأثیر چنین محاصرهٔ آهنین و بیرحمانهای جنبهٔ انسانی دارد. جنگ اقتصادی مردم را هدف قرار داده است. این جنگ به مردم کوبا بهعنوان یک کل آسیب میرساند؛ جان انسانها را میگیرد؛ موجب درد فردی و جمعی میشود؛ موجب اضطراب میشود. این «خسارتِ جانبی» نیست. این سیاستی است که آگاهانه طراحی شده است تا عمیقترین احساسات خانوادههای کوبایی را جریحهدار کند، رفاه آنان را مختل سازد، و به کرامت مردم آسیب برساند.
این یک عمل مجازات جمعی است؛ جنایتی که حقوق بینالمللی بشردوستانه آن را ممنوع کرده است. هدف آشکار کوتاهمدت چنین سیاستی، ایجاد یک بحران انسانی در کوبا است؛ که آن نیز یک جنایت است.
دولت ایالات متحده و وزارت امور خارجهٔ آمریکا ناگزیر شدهاند رنجی را که بر مردم کوبا تحمیل شده است بهرسمیت بشناسند، اما گستاخی و بدبینی را تا آنجا پیش بردهاند که همچنان دولت کوبا را مقصر جلوه دهند. جلاد، قربانی را مقصر میداند.
آنها از فرمولی پیروی میکنند که وزارت امور خارجه از سال ۱۹۶۰ در یادداشت بدنام مالوری توصیه کرده بود؛ یادداشتی که سرنگونی دولت کوبا از طریق خفه کردن اقتصادی و تحمیل رنج شدید بر مردم کوبا، ناشی از کمبودهای مادی، گرسنگی، و استیصال، را بهعنوان سیاست رسمی تعیین کرد؛ سیاستی که تا امروز همچنان برقرار است.
چند روز پیش، رئیسجمهور ایالات متحده از همین تریبون اعلام کرد که کوبا «یک دولت شکستخورده» است. اگر چنین بود، چرا لازم بود محاصرهٔ سوختی اعمال کنند؟ چرا تحریمهای ثانویه وضع کردند؟ چرا باید هر دولت روی کرهٔ زمین را تهدید کنند، تحت تعقیب قرار دهند، و بر آن فشار وارد کنند؟ او همچنین اذعان کرد که دولتش بزرگترین فشاری را که تاکنون علیه هر دولت دیگری اعمال شده، بر کوبا وارد میکند. چند ماه پیش از آن نیز گفته بود که «تنها کاری که باقی مانده این است که وارد شویم و همهچیز را نابود کنیم».
تهدید به استفاده از نیروی نظامی علیه کوبا همچنان پابرجا است. این رفتار نقض حقوق بینالملل، و تخطی از منشور سانفرانسیسکو است. اگر این تهدید عملی شود، جنایتی بزرگ خواهد بود. موجب مرگ جوانان کوبایی و آمریکایی، و همچنین ویرانی عظیم خواهد شد. امیدواریم هرگز چنین اتفاقی رخ ندهد. کوبا با نهایت عزم و قدرت، حق مشروع خود برای دفاع از خویش را اعمال خواهد کرد.
این تجاوز با یک جنگ وحشیانهٔ رسانهای و شناختی همراه است که نهتنها مردم کوبا، بلکه شهروندان ایالات متحده و افکار عمومی بینالمللی را نیز هدف قرار داده است. ویژگی آن تلاشهای آشکار و گستاخانه برای دخالت در امور داخلی کوبا است، که خود جنایت دیگری در عرصهٔ بینالمللی محسوب میشود.
اغلب از ما پرسیده میشود که ایالات متحده با چنین رفتار تهاجمیای چه هدفی را دنبال میکند؟ و این پرسش معمولاً ما را شگفتزده میکند، زیرا نمایندگان آن دولت آشکارا اعلام کردهاند که هدفشان تصرف کوبا، کنترل کشور، و تسلط بر اقتصاد آن است. بهعبارت دیگر، هدف آن است که از طریق تجاوز یا خفه کردن اقتصادی، حاکمیت ملیای را که چندین نسل از کوباییها از قرن نوزدهم برای آن مبارزه کردهاند، بیاثر سازند ــــ نخست برای دستیابی به آن، و سپس، پس از کسب آزادی کامل در سال ۱۹۵۹، برای دفاع سرسختانه از آن در برابر بزرگترین خطرات، از جمله خطر یک هولوکاست.
رفتار ایالات متحده بر مغالطهای استوار است که در اوایل سال جاری اعلام شد: اینکه کوبا تهدیدی غیرعادی و فوقالعاده برای امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده است ــــ ادعایی بیمعنا که آن دولت بیشرمانه تکرار میکند. دولت آمریکا در تلاشی بیهوده برای اثبات چنین ادعایی، پلتفرمهای عظیم ارتباطی خود را با ادعاهای دروغین، از طریق سخنگویان و نشریاتی که استخدام میکند و به آنها پول میپردازد، پرکرده و از کنترل فزایندهای که دولتش بر آنها اعمال میکند بهره میبرد. خود رئیسجمهور ایالات متحده نیز چند روز پیش همین ادعا را در این سالن تکرار کرد.
هر ناظر با حداقل آگاهی میتواند نیت غیرواقعبینانه و شرورانهٔ معرفی کشوری نسبتاً کوچک و در حال توسعه مانند کوبا، با عملکرد اقتصادی محدود، بهعنوان تهدیدی برای بزرگترین قدرت هستهای، نظامی، فناوری، و اقتصادی کرهٔ زمین را درک کند.
این سازمان و کشورهای عضو آن شواهد فراوانی در اختیار دارند که نشان میدهد ما کشوری صلحدوست هستیم؛ شواهدی از تلاشهای کوبا در جهت همکاری بینالمللی، تفاهم، و حلوفصل مسالمتآمیز اختلافات، و نیز نقش فعالی که در حمایت از سازمان ملل متحد ایفا کردهایم.
کوبا تهدید نیست، محاصره تهدید است!
کوبا تهدید نیست؛ این محاصره است که قطعاً تهدید است!
ما همواره آماده بودهایم و همچنان آماده خواهیم بود که با دولت ایالات متحده وارد گفتوگو شویم تا برای اختلافات دوجانبه راهحلی بیابیم ــــ بر پایهٔ مسؤولیتپذیری، احترام، برابری حاکمیتی، رعایت حقوق بینالملل، بدون هیچگونه دخالت در امور داخلی دولتها و بدون پیششرط.
ما برای روابط تجاری و بازرگانی با شرکتهای ایالات متحده آمادهایم، همانگونه که برای چنین روابطی با شرکتهای هر کشور دیگری آمادگی داریم.
ما از چالش عظیمی که کشورمان از نظر امنیت، بقا، رفاه مردم، و سرنوشت میهن با آن روبهرو است آگاهیم. ما منفعلانه با این چالش مواجه نمیشویم؛ با استواری و عزت با آن روبهرو میشویم. بر این اساس، در حال پیشبرد روندی از تغییرات هستیم که بر پایهٔ تجربهٔ تاریخی ما، به تحولات عمیق در الگوی اقتصادی و اجتماعی کشور منجر خواهد شد.
در ۳۰ ژوئیهٔ گذشته، در جریان هفتمین اجلاس مجلس ملی قدرت خلق، رئیسجمهور میگل دیاز ـ کانل گفت:
«با توجه به وضعیت پیچیدهای که توصیف کردم، چگونه میتوانیم در ساخت سوسیالیسم پیروز شویم؟ چگونه میتوانیم منابع مادی و مالی لازم را برای حفظ دستاوردهای اجتماعی حاصلشده توسط انقلاب پیدا کنیم؟ همانگونه که در موارد پیشین، هنگامی که با شرایطی بهویژه پیچیده ــــ مانند دورهٔ ویژه ــــ مواجه شدیم، اتفاق افتاد؛ زمانی که تحت هدایت نخست فرمانده کل قوا و سپس ژنرال ارتش رائول کاسترو، الگوی اقتصادی برای انطباق با شرایط دشوار خارجیای که زمانه ایجاب میکرد، تحت رهبری حزب، به شیوهای جمعی و دموکراتیک و در مشورت با مردم، بدون به خطر انداختن استقلال، حاکمیت ملی یا دستاوردهای اجتماعی انقلاب، متحول شد.»
در آن اجلاس، مجلس ملی قدرت خلق برنامهای جدید با شیوهها، بازیگران و مفاهیم اقتصادی جدید تصویب کرد. همهٔ این اقدامات مطابق با قانون اساسی جاری ــــ که از طریق یک همهپرسی آزاد و همگانی تصویب شده است ــــ و بر اساس مفهوم دولت سوسیالیستی قانونمدار و عدالت اجتماعی ما انجام میشود.
همانگونه که رهبر انقلاب کوبا، ژنرال ارتش رائول کاسترو روز، خاطرنشان کرد، مهمترین مسأله این خواهد بود، و نقل میکنم:
«فرآیند اجرای مناسب و بهموقع، با اولویتهایی که بهروشنی تعریف شدهاند و مشارکت آگاهانهٔ مردم».
این فرایند بر نقاط قوتی که ایجاد کردهایم؛ ظرفیت منابع انسانیمان و عزم ما برای پاسخگویی به نیازهای مردم با بیشترین میزان ممکن از عدالت اجتماعی متکی است، بدون آن که از تلاشهایمان برای دفاع، با نهایت قدرت و عزم، از حاکمیت و حق تعیین سرنوشت خود دست بکشیم.
ما میدانیم که از حمایت جامعهٔ بینالمللی و همبستگی میلیونها نفر، از جمله شمار فزایندهای از شهروندان ایالات متحده، برخورداریم. این امر در اقدامات و بیانیههای متعدد در حمایت از کوبا و علیه تجاوز ظالمانه بازتاب یافته است. همچنین در کمکهای مادی برادرانهای که مردم ما دریافت کردهاند و هدفشان کاهش خسارت عظیمی است که به اقتصاد و جامعهٔ کوبا وارد شده، تجلی یافته است.
این روح همبستگی و همدلی همچنین با تأکیدی ویژه در میان کوباییهایی که بهطور دائم یا موقت خارج از قلمرو ملی زندگی میکنند و در میان فرزندان آنان، بهویژه در اینجا در ایالات متحده، ابراز میشود.
آقای رئیس،
ما دکترین مونرو و ملحقات آن را رد میکنیم، همانگونه که هرگونه تلاش برای نظامیسازی امپریالیستی، مداخله یا سلطه در آمریکای لاتین و کارائیب را رد میکنیم؛ منطقهای که در سال ۲۰۱۴، دقیقاً در هاوانا، بهعنوان «منطقهٔ صلح» اعلام شد.
بهعنوان یک کشور جزیرهایِ کوچک در حال توسعه، با برادران و خواهرانی که شرایط مشابهی دارند و با هشدار آنان دربارهٔ پیشروی نگرانکننده و اجتنابناپذیر تغییرات اقلیمی اعلام همبستگی میکنیم.
ضروری است حکمرانیای ترویج شود که استفادهٔ گستردهتری از فناوریهای نوین اطلاعات و ارتباطات، بهویژه فناوریهای تحولآفرینی همچون هوش مصنوعی، داشته باشد.
ما اجرای اقدامات قهری یکجانبه را رد میکنیم. حمایت و همبستگی خود را با تکتک کشورهایی که قربانی این اقدامات هستند اعلام میکنیم.
ما همبستگی خود را با دولت آشتی و وحدت ملی نیکاراگوئه تأیید میکنیم.
بار دیگر حمایت خود را از حق سلبناشدنی مردم پورتوریکو برای تعیین سرنوشت و استقلال اعلام میکنیم.
ملتهای برادر آفریقا و کارائیب شایستهٔ برخوردی عادلانه و متمایز و نیز دریافت غرامت برای فجایع استعمار و تجارت برده در آن سوی اقیانوس اطلس هستند.
ما همبستگی خود را با مردم صحرا و حق آنان برای تعیین سرنوشت مجدداً تأیید میکنیم.
ما حمایت خود را از اصل «چین واحد» تأیید میکنیم.
ما قویاً معتقدیم که روند کنونی روابط بینالملل، یعنی بیاحترامی به حقوق بینالملل و سازمان ملل متحد و تحمیل ارادهٔ یکجانبهٔ قدرتمندترین کشورها بر دیگر کشورها از طریق ارعاب و اجبار، خطرناک و ناپایدار است. قانون جنگل نمیتواند آیندهٔ بشریت باشد.
برای جلوگیری از این رویهها، و همچنین برای پیشبرد صلح و عدالت بود که نسلهای پیشین سازمان ملل متحد را بنیان نهادند و طی دههها فعالیت آن را توسعه دادند و کوشیدند آن را غنیتر سازند. بیایید امروز نقش آن را احیا کنیم؛ اکنون که شاید هنوز فرصت چنین کاری وجود داشته باشد، پیش از آنکه این سازمان بهعنوان رؤیایی تحققنیافته و سرشار از وعدههای بزرگ به تاریخ بپیوندد.
در سال صدمین سالروز تولد فیدل کاسترو روز، رهبر تاریخی انقلاب کوبا، بیایید همچون او اطمینان داشته باشیم که اگر با عزم راسخ مبارزه کنیم، جهانی بهتر امکانپذیر خواهد بود.
میهن یا مرگ!
پیروز خواهیم شد!
وزارت امور خارجه کوبا، ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶
منبع: گلوبال ریسرچ، ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶
https://www.globalresearch.ca/statement-cuba-foreign-minister-un-general-assembly/۵۹۴۲۰۱۹
