انتخابات یا صلحِ توأم با معامله ؟
نوشته ی : فروغی
ایالات متحده ی امریکا میخواهد با امضای توافقنامه ی صلح با طالبان ، هرچه زود ترازمعرکه ی افغانستان پا پس بکشد . اما اینکه آیا این معامله ، میتواند متضمن صلح پایداردرافغانستان باشد ؟ واینکه آیا در نتیجه ی این معامله ی خطرناک ( که فقط بارِهزینه های سنگین را از دوش امریکا برمیدارد ) ، حکومت ضعیف و فاسد افغانستان ، با چه سرنوشتی روبرو خواهد شد ، تا هنوز روشن نیست .
آنچه مایه ی نگرانی اصلی است اینست که ، در وضعیت بحرانی موجود ، درحالی که از اثر سیا ست های تک روانه ی ارگ ، چندپارچه گی و اختلاف نظرهای هلاکتبار در درون حکومت ، میانِ حکومت و سایر گروههای سیاسی – قومی واختلافاتِ میان گروهی در اوج خود رسیده است ؛ معامله ی امریکا با طالبان میتواند جغرافیای کشورِواحد ما را تا مرزِ ازهم پاشی ، مورد تهدید قراربدهد .
اینکه زلمی خلیلزاد در پشت درهای بسته با طالبان چه قول و قراری بسته ویا می بندد ، تاهنوز کسی نمیداند . و اینکه امریکا میخواهد حل مسایل داخلی را کاملاً به دوش طرف های درگیرافغانی بگذارد ، نشانه ی خوبی برای صلح در افغانستان نیست .
شک آن وجود دارد که نیروهای شیطانی امریکایی ــ پاکستانی ـ سعودی ، با براه انداختن دوباره ی جنگهای داخلی ، زمینه های مداخلات بیشتر و بهانه های محکمتر برای ادامه ی حضور پررنگ تر از پیش شان را در افغانستان مهیا سازند .
روند آماده گی ها برای انتخابات و آخرین تلاشها برای ابقای دوباره ی رهبران کنونی بر اریکه ی قدرت ، بخوبی نشان میدهد که تلاشهای تک روانه ی رییس جمهورغنی و کوششهای خودخواهانه ی حریفان جاه طلب وی ، ازعوامل عمده واساسی ایجاد این خطر و بحران است .
با آنکه انتخابات بهترین وسیله ی عبور ازین بحران میتواند باشد ؛ اما هرگاه انتخابات با تقلب همراه بوده ، از آن منحیث ابزاری بخاطر ابقای دوباره بر کرسی ریاست جمهوری و دست یافتن به تمام رشته های قدرت در یک دست ، سودبرده شود ؛ این انتخابات نیزهمانند دوره های پیشین سبب تشدید بیشتر بحران ها شده ، راهی برای ثبات و صلح نخواهد گشود .
ناظران به این باور اند که نه معامله ی امریکا با طالبان و نه انتخاباتِ مورد حمایت سفارت انگلیس ، هیچکدام قادر به ختم این بحران نخواهد بود ؛ مگرآنکه تمام گروههای قومی ، نیروها و نهادهای ملی ـ مدنی و تک تک مردم ، با بیداری و شجاعت راه شان را از راه دزدان و فاسدان حکومتی و غیرحکومتی ودست پرورده گان امریکا و انگلیس جدا نموده ، سرنوشت خود را خود به دست بگیرند .
زمان آن فرا رسیده است تا همانند سایر ملل آزاد جهان ، حتماً متحد و یکپارچه شده ، دست در دست هم ازین بحران عبورنماییم .
آنچه معلوم و مشهود است ، انتخابات شود یا نشود ، معامله ی صلح با طالبان صورت بگیرد یا نگیرد ؛ امریکاییان هنوز خواهان استقرارثبات واقعی و دایمی در افغانستان نیستند . این وضع با همین آشفته گی ادامه خواهد یافت و به گمان اغلب ، رییس جمهورغنی ، عبدالله عبدالله ، محمد حنیف اتمر و در صورت لزوم حامدکرزی ، محمدعمرداوودزی و امرالله صالح ، کارآمد ترین مهره های امریکا و انگلیس برای نقشه های آینده ی شان می باشد . فروغی
