یک عکس وهزار خاطره

راديو تلويزيون و افغانفلم سابق افغانستان تنى چند از ژورناليستان اولين…

مارهای آستین؛ بازگشت هیولاهای جنگ نیابتی به دامان پاکستان

نویسنده: مهرالدین مشید از عمق استراتیژی تا عمق بحران؛ چرخش شمشیر…

ظلم ظالم

رسول پویان جهان به لاف وپـوف ظلم برنمی گردد اســـیـر ظالـــم و…

روز جهانی زن در میانۀ بحران و عقبگرد تاریخی

اعلامیۀ سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان به پیشواز هشتم مارچ، روز…

نه به جنگ، نه به استبداد؛ راه ما رهایی اجتماعی…

اعلامیه سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان در مورد جنگ امریکا-اسرائیل با…

زردشت نیچه؛ پیشگویی تراژدی ایرانی؟

Friedrich Nietzsche (1844-1900) آرام بختیاری تراژدی ایران، یا شیعه ایرانی، از زبان…

جنگ با ایران؛ معادله برنده و بازنده در ترازوی ژئوپلیتیک

نویسنده: مهرالدین مشید تهران خشمگین در نبرد برای بقا این نوشته با…

کوتاه خاطره هایی از مسکو

(کمیته سرتاسری سازمان دموکراتیک جوانان افغانستان، فستیوال جهانی جوانان و…

اعلامیه در محکومیت جنگ ارتجاعی میان پاکستان و افغانستان

سازمان سوسیالیست‌های کارگری افغانستان جنگ و صف‌آرایی نظامی میان قدرت…

بوی ریا 

برسد کاش به تو یار چو پیغام کنم  وصفی از لعل…

               کاروان وحدت 

بر خیز تا هم آ ییم ، با  کاروان وحدت  جا…

دوست دارم این وطن را !

امروز زمان آن فرارسیده است که مردم افغانستان یک‌صدا بگویند…

زبرځواکونه څنګه په نورو هېوادونو خپل نفوذ ساتي؟

ليکنه: حميدالله بسيا په ساده ډول زبرځواک  يا سوپر پاور  Superpower…

افغانستان در مدار واگرایی؛ تراژیدی‌های اجتماعی، سیاسی و رسانه‌ای

نویسنده: مهرالدین مشید با ادعا های فراتر از « پنج چاریک»…

آیا طالبان دروغ می گویند یا وزارت خارجه ی روسیه؟ …

  نوشته ی : اسماعیل فروغی       بتاریخ بیست و سوم…

د سعوديانو او تر دوی بر لاسونه هم بيا د…

عبدالصمد ازهر                 …

چهل و یکمین سالگرد وفات مولانا داکتر استاد محمد سعید…

روز پنجشنبه مورخ « هفت حوت سال ۱۴۰۴ هجری شمسی…

محکومیت تجاوز نظامی پاکستان بر افغانستان

اعلامیه و فراخوان انجمن سراسری حقوقدانان افغانستان بنام خداوند حق و…

وزیر دفاع پاکستان؛ از ناگفته های ساختاری تا راهبرد های…

نویسنده: مهرالدین مشید سیاست ابهام استراتژیک پاکستان؛ ازاعتراف‌های تاکتیکی تا ناگفته‌های…

بمناسبت روز های جهانی عدالت اجتماعی و زبان مادری

بنام خداوند حق و عدالت هموطنان گرامی، ۲۰ و ۲۱ فبروری روز…

«
»

یک سال پس ازسقوط

           نوشته ی : اسماعیل فروغی

    افغانستان دریکسال اخیر دربدترین وضعیت وتاریکترین دوران تاریخ اش قرارداشته است .

   طالبان که به کمک مستقیم امریکاییان به قدرت دست یافته اند ، طی یکسال اخیر، با زوربرگرده های مردم حکومت کرده ، می خواهند نظام تک جنسیتی ، تک قومی و تک مذهبی خاص خود را برتمام جامعه ومردم تحمیل نمایند . آنان هرگزبه دیگران اهمیت قایل نیستند – نه به فرهنگ و مذهب دیگران و نه به شخصیت ، فکرواندیشه ی دیگران . طالبان با اندیشه های تاریک بدوی – قبیلوی زیرتاثیرشدیدترین افکارافراطی مذهبی شان ، افغانستان را میراث شخصی خود و قبیله های خود پنداشته ، می خواهند سایر اقوام افغانستان را حتا به کوچ اجباری ازخانه های پدری شان وادارنمایند.

    طالبان ، تعمیل کننده گان راستین همان نظریات سخیف و شرم آوری استند که قبلاً باربارتوسط افرادی چون اسماعیل یون، طاقت و اصولی ، به خورد رسانه ها داده شده ، فریادکنان می گفتند : « این جا – افغانستان است ؛ تاجیکان باید به تاجیکستان بروند ، اوزبیکان به اوزبیکستان و هزاره ها به گورستان …»

      اگرامروزطاقت ها ، اصولی ها ، یون ها ، فاروق وردک ها و برخی دیگر که این فریادهای شرم آور و بی بنیاد را همواره زمزمه می کردند ، دوباره به مستی آمده، یکی پی دیگربه پابوس رهبران طالبان به کابل و قندهار می شتابند ، درست به دلیل آن است که آنان گروه تروریستی طالبان را بهترین وقهارترین نیروی تعمیل کننده ی آرزوهای ناپاک شان می دانند .
    طالبان همه را برای خود می خواهند . طالبان به دستور ومشوره ی پاکستان نه بیرق ملی مي خواهند ، نه سرودملی و نه حتا اتن ملی . آنان دشمنان روشنایی ، دشمنان هنرو علم وفرهنگ، دشمنان زن ودشمنان تمام ارزش‌های پرافتخارملی ومدنی افغانستان استند.

       درست به دلیل موضعگیری های سخت گیرانه و افراطی طالبان نسبت به زنان ، هنرمندان ، فرهنگیان وسایراقوام  ومذاهب ساکن افغانستان است که ، مسأله ی تعامل با طالبان، درعرصه ی داخلی وبین المللی به بن بست رسیده است . درعرصه ی داخلی ، طالبان نتوانستند اعتماد هیچیک ازاقوام وگروه‌ها را بدست بیاورند. حتا گروه محدودی از شیعیان برهبری آقای مهدوی که میخواست بیعت کل شیعیان را به طالبان تنظیم و ترتیب کند هم حالا ازنظام تک قومی و تک جنسیتی طالبان فاصله گرفته اند .

   درعرصه ی بین المللی هم ، نه چین ، نه روسیه و نه ایران که به دلیل خارج شدن امریکا ازمنطقه و ناکام کردن نقشه های بعدی امریکا ـ چون انتقال جنگ به شمال افغانستان ، باطالبان روابط حفظ کرده اند ؛ تا هنوزهیچکدام نیت به رسمیت شناختن طالبان را ندارند . اتحادیه اروپا هم که با تدویرجلسه ی اسلو میخواست وارد معامله با طالبان شوند ، خجالت می کشند تا با چونین گروه ضد انسانیت ، ضدزن و ضد مدنیت وارد معامله شوند ….

  بصورت کل ، یکسال امارت طالبان ، هیچ ثمره ای بجز ترویج نفاق و خشونت بیشتر، فقرو نابسامانی بیشتر نداشته وافغانستان را دربدترین وآشفته ترین وضعیت سیاسی ، اجتماعی و اقتصادی درطول تاریخ موجودیت اش ، قرار داده است .