کودک تنها در شفا خانه
– نوشته نذیر ظفر 14/24/03
به هوش آمد و چشم خود باز کرد
ز درد تـــــــن اش ناله آغاز کرد
صدا کرد با گریه ئی زارزار
به داکتر بگفت: مادرم را بیار
سرم درد دارد جی شد مادرم ؟
بگویـــــید بیاید دمی در برم
تقاضــــــای دیدار مادر نمود
شفا خانه را موج محشر نمود
به هر سوطبیب ِ به چشمش پدید
ولی روی زیبــــــــای مادر ندید
نمیداند این طــــــــفل معصوم پاک
که شد کشته مام اش ز دست سفاک
نمیداند این کودک ِ خوش بیان
ز کفر و جنا یاتی از طالبان
کنون مادرش در بهشت برین
ولی غصه دارد به این نازنین
که تنها و بی مادر و بی پدر
چگون کند زنده گی این پسر؟
جنایات تاریخ این مرزو بوم
نه در چین باشد نه در شهر روم
دلی بیغم ازغم چه دارد خبر
نسوزد کسی کی بداند شرر
به ارگ خانه کرده دد و دزد ها
چپـــــــــاولگران نوکر مزد ها
نه انصاف دارند نه راه خدا
فقط چور دارند بی انتها
شده جمعی نادان و هم بیسواد
بکار وطن آمر و هم ستاد
وطن جوی خون است از دست شان
همه در جنون است از دست شان
