جاگزینی تک روی های قومی در حکومت


                    نوشته ی : فروغی

     تقریباً تمام گروه ها ، تنظیمها و شخصیت های سیاسی و مدنی ، از تک روی های قوم گرایانه ی ارگ وگسترش روزافزون فساد در حکومت شکایت دارند .

     تقریباً رهبران همه گروه ها ، رهبران و قوماندانان برجسته ی جهادی و بسیاری فعالین مدنی و آگاهان سیاسی ، خود شان را شایسته تر از رهبران حکومت کابل پنداشته ، میخواهند بر کرسی های آنان تکیه زده ، به داد مردم برسند  ؛ اما تاهنوز هیچ گروه ، تنظیم و حزبی برنامه ی خاص و موثری برای خدمتگذاری به مردم ،  تامین و تحقق عدالت و ختم جنگ ، ارائه نکرده است . هیچ کدام – نه رهبران جهادی و نه گروه ها و احزاب سیاسی و مدنی .

     برخی از رهبران جمعیت اسلامی میگویند ” رژیم کابل که نمادی از تعصب ، تفرقه و مافیا پروری است ، به عنوان آخرین مدل حکومت قومی باید به ویترین تاریخ سپرده شود ” ؛ اما نمی گویند که کدام گروه ، حزب و تنظیم جای آنرا پر کند که متعصب ، قوم گرا و مافیا پرور نباشد ؟ کدام حزب و تنظیم بزرگ ، در قوم گرایی و مافیا پروری از حکومت عقب افتاده است تا مردم به آن باور نموده ، بدنبال آن بشتابند  ؟

    رهبران تمام گروهها فریاد می زنند که قوم بازی و فساد ، حکومت را گندیده کرده است ؛ اما نمی گویند که آیا در این گندیده گی و فساد ، تنها حکومت غرق است یا تمام زورمندان حزبی – تنظیمی شریک در حکومت که همه به دور یک خوان گرد آمده اند .

     وباز برخی از رهبران تنظیم های اسلامی گلو پاره می کنند که دیموکراسی بدون احزاب ناممکن بوده و برای نجات پارلمان کشوراز قومگرایی آنرا باید حزبی نمود ؛ اما نمی گویند که پارلمان کشور از قبل تنظیمی – حزبی بوده است . و درست به همین دلیل هم است که  پر از نفاق و تفرقه است ؛ چون اکثریت کرسی های پارلمان در اختیار احزاب و تنظیم های قدرتمندی است که همه بنیاد قومی – مذهبی دارند تا بنیاد ملی – وطنی .

     آنان این حقیقت را نیز نمیتوانند بگویند که پایان قومگرایی و فساد  و ایجاد و تقویت دیموکراسی ، نه بر اساس فرمایش امریکاییان و نه به کمک نعره ی تکبیر ؛ بلکه به اراده ی مردمی بیدار و مبارزات خسته گی ناپذیر سیاسی ممکن است و بس .