زخم کهنۀ سال نوین
رسول پویان
سال نو آمد ولی جنگ و جـدل افزون شدست
کودک وپیروجوان بی حد غرق خون شدست
ازکرونا اضطراب وترس و وحشت زاده شد
بعد ازآن جنگ اتم سرشار ازطاعون شدست
بس که زخـم کهنه در تـن میکشد سال نـوین
هریک ازترس شرار جنگ سراطون شدست
نظم وقانون جهان را حرص قدرت میخورد
عــدل و آزادی اســیـر فـتـنـۀ ملعــون شدست
طالـبان زور و زر انـسـانـیـت را کـشـتـه انـد
رحم و احساس از نهاد سنگدل بیرون شدست
بس زمین سـوخته گـورستان انسان کرده انـد
آرزو و عشق و احساس بشر مدفـون شدست
شــبـروان کـوردل در روز دزدی می کـنـنـد
حرص و بدمستی نهان درکاسۀ افیون شدست
خلـق مظلـوم از بـرای لـقـمه نـانی جـان دهـد
ظالم از خـون دل و رنج بشـر قارون شدست
قـصـر لیلا را بـه صد افسـون طلاکاری کنند
دشـت آتـشناک و ویـران کلبۀ مجنون شدست
عـشـق از دشـت جنون خیزد نـه از کاخ طلا
در دل ویـرانـه صـد گنچ گهر مکنون شدست
عشق واخلاص ومحبت مرده در دل ها مگر
جـانشین همدلی ها خـدعـه و افـسـون شدست
اختلاط و درد دل گفـتـن عجـب بیگانـه گشت
تا که دنیای مجـازی خامه و مضمون شدست
عشق را با هـوش مصنوعی بـه میدان آورند
شور و احسـاس دل پاکیزه دیگرگون شدست
از لب سیحـون بـه گـوش دل نمی آیـد غـزل
تا خموشستانِ دل بشکستگان جیحون شدست
ترسـم افـراط و سـتم ویـران کند قـصر مراد
تا وفـاق و همدلی بی پایـه و مظنون شدست
28/12/2025
