رسول پویان به قصر فـتـنه سـیاسـتمدار دیگر نیست بغیر چـور و چپاول شـعار دیگر نیست بلای زشـت سـیا می خورد صداقت را وفا به وعده و قول و قرار دیگر نیست کجاست عشـق و صفا در دل هنر آخر بـه واژگان و قـلـم اعـتـبار دیگر نیست بـدام عـشـق سـیاسـی مکـن دلـت را بند که جزدروغ…

محو حسن روی زیبایت شدم عاشق اندر چشم شهلایت شدم تا رسم در ساحلِ آغوش گرم بی مهابا غرق دریایت شدم تاکه تو دورم ناندازی زخود بندِ زلفِ مِهر افزایت  شدم زندگیماضیبُوَد،برمن چون آنزمانهاحلقهدرپایتشدم دیرگاه است بی سبب لب بسته ئی در عوض من بانگ وآوایت شدم جمله گفتارت دروغ بود لیک من سخت اسیر…

ف.بری ای ما یه ی کبــــــروریا، تا چند باشی برهـــــوا        در بــــــــازی وهم ودغا، باشد ترا دست رســــا بشنــــوزمن حرف بجا، این شیوه کی دارد بقا       از قیـــــــل وقــــــــال بی بها، افگنده ء رسم خطا تا کی طریــــق ماجرا تاکی طریق ماجرا توبرحریروآند گر، بیجــــامه وبیخورد وخــور          در ظلمـــــــــت شب تا سحـر، باشد ورا آه…

دیار ما عجایب سرزمین است همیشه در عزا وماتمین است برای غارت ِ هستی و بودش زشاهان تاگدایان درکمین است زدست ما نیاید هیچ کاری زخود هرگز نداریم اختیاری جهان خواران درآنجا جمع گشته سپردند اختیارش بر بی وقاری چه باید کرد که او آباد گردد زچنگِ اجنبی آزاد گردد ؟ فتند دزدان به چنگال…

گويند كه  “ازماست كه برماست” كناه نه ازبوش ، نه ازاوباماست ماخود نه ملت واحد يكپارچه ايم برقوم ونژادوزبان صدها پارچه ايم دشمنيم باهم، پيوسته  درنزاعيم بيخودوباخودوارد معركه و دعوائيم نه حس مردم دوستى ،نه وطنپرستى بيشترخودى خوار، بيگانه پرستى ره تخريب وطن بدشمن خودبازكرديم برهرطبل دشمن رقص و سازكرديم نه تابع قانون ،اصول و…

نوزایی و نوآیی از بدو زادنش بودش آرزو، سرما ی بی‌دریغ ره بسته بود لیک بر گوهر نهفته و                  عطر نهان او، این هسته ی اسیر با آن که بود هر آن با مرگ روبرو، می راند ش از خود اما با سحر  ِ آرزو. جعفر مرزوقی(برزین آذرمهر)…

رسول پویان بـاز ای جـــان بلــب آمــده فـــریـاد دگـر راه و رسـم دگـر و طــرح نو و داد دگر زین دوکجره نبری راه بسرمنزل دوست حــرکتـــی کـــن بـه مسیـر ره آزاد دگـر چشمه سار دل دیوانه شود غـرق سراب گــرنیــابی گــهـر بحــر کهــن زاد دگـر تیغ بی جوهـر ما کی بزند گردن خصـم خنجــر تـیـز…

عزیزه عنایت ابــرنـــورســتــه زآه دل غــم بــاربـبــار لاله بـرتـربت مسحـور، زکـوهسـاربیــار رفت ازجمع عزیزان رهی فردوس گزید کرد،دلهــابـه غــم ودیــدۀ یــاران خونبـار آفتـاب ازغـم او گشتــه نهــان درمشکوی مــاه پــوشیــد، بـرخ ازغم وانــدوه غبـار آستــــان هـنــرازرفــتـن مسحـورجمـا ل سگواراست،سیه پوش بؤدچون شب تـار درنــوای دل او،حــب وطــن بــود،نهـان ره اوبــود،رهــی ســاختــن وعشـق نثـار ازخـوش آوازی…

در سال شصت و هفت دهان تاریخ باز ماند مردان و زنان زندانی بر آستانه بنفشه و غرور ایستادند و شهامت خم شد تا آنان بگذرند شعبده بازها و مسلسل ها ، شرمسار رقصیدند ستارگان از کمند آسمان گریختند و مهتاب آخرین آه را از دهان چکاوک و دریا شنید یک فوج فرشته با بالهای…

  به یاد مردم ایران    وحشی بافقی آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ رفتی و باز نمی‌آیی و…

پیر عنکبوت‌ها – کابوس ‌شان نه غیرِ ناقوسِ رنج و کار- ترسان از این که گردند یکروز تار ومار… هی تارمی تتند و به هر تار می زنند                             اندیشه ای                                          به دار… جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)…

غمجنه وم لغمه ته بدلون راګړه میینه امید لرمه ستانه ته سکون راکړه میینه دنیا ډیره فانې ده راشه ژوندوکړو په مینې ؛ محبوب؛ می کړه لځانه  نوې شتون راکړه میینه ——————— امیل مې شه دمینې چې دنیا باندې غورځل شې عزیز شه ماته ګرانه چې مې مات زړګې تسل شې ؛محبوب؛ وم په دنیا کې…

«کار»، چنان گرگِ هار ، بر کشد از تن دمار بختک «سرمایه »را گر نسپاری به دار! جعفرمرزوقی(برزین آذرمهر)…

ایصباازما رســـان،آنامیریراسلام راستگرایچپنما،مزدور«کیری»راسلام خلق گویند این اجیردربسترمرگ است کنون چون شغال درگوشه ای افتاده خوار وزبون گرچه او راچون اجنت استماملامت میکنیم لیکبازهم بهر او آرزویسلامتمیکنیم گوبرایشتوبهکنازآنهمهکردارخود بعدازینکمتربگودروصف آن بادارخود در جوانی برگزیدی برخودت یک مرد را روز وشب درخدمتش ،می کشیدی درد را جمله داند آن زمان سیغانیا مقبول بودی لیکن افسوس درمحیط بی…

یه یادغزلسرای سنت شکن قرن الا ای مادر دُر دانه رفتی زبین ما چو یک پروانه رفتی شکستی قفل زندان جهالت ولی درپا هنوززولانه،رفتی چه شوری را بپا کردی درعالم دریغا که خودت عجزانه رفتی بنازم غیرت ات را ای شهِ شعر ازین غربت سرا،شاهانه رفتی زملا تا به شیخان شررزا شدند ازشعر تو دیوانه،رفتی…