خدا گر به مخلوقش احسان كند بسى قدرت اش را نمايان كند گر هر كارگر و زارع و پيشه ور نعيم از زر و ثروت و نان كند خدا گر بخواهد كه چيزى دهد همان مهر و الطاف شايان كند خدا گر بخواهد كه گيرد ز ما غم جنگ و تبعييض درمان كند چو خواهد…

رسول پویان عشق اگر در دل بمیرد تن به سان گلخن است زندگی با عشـق و مستی جلوه زار گلشن است تیره دل در صبگاهان غـرق شب گردیده است عشق اگر در دل بتابد شام تاریک روشن است دل چـو آهـن پـاره گـردد ســر بـه مانـنـد کـدو بی دل عـاشـق خـیال خـام در سـر پختن…

نان خود از سفره ى رنگين مكمل مى زند ويسكى و كنياك و ودكا را ز بوتل مى زند باز ميدانم كه لندن يا به دوبى رفته بود رويكش از روشنى چون آفتاب بل ميزند گر حريف در روز كمتر ميخورد بازى مخور در شب اين شياد دنيا را چو شفتل ميزند حرف مى راند…

ما تا شب شکسته شدن پیش رفته ایم تا انتظار خسته شدن پیش رفته ایم ما سالها  به  کنار  نشسته  گان خوشنام با نشسته شدن پیش رفته ایم دروازه های سیمی و پر خار بسته را بوسیده و به بسته شدن پیش رفته ایم تابیده ایم  به تن  ریسمان  جاه تا کاخ نا گسسته شدن…

از اين مردم ، چيزى بور نموشه بغير رنگ و جنگ و چور نموشه علاج درد و رنج و غصه ى ما به چند تا خاءن و مزدور نموشه به جز كشتار و جنگ و انتحارى به سنگين و فراه و غور نموشه ميان ع و غ اش جنگ و دعوا به اين دو مردك…

  ای مهاجر کسوت غربت به تن         جسم تو آواره و جان در وطن گاه به جنگل گاه به دریا میروی        از کجا ها تا کجا ها میروی کودکانت در دل دریای شور            پیش چشمانت بشد زنده به گور میخوری شلاق اندر سرحدات          با مشقت میبری بار حیات دور گشتی از حریم هندوکش           رود آمو…

رسول پویان از دل امـواج طـالــع گـوهــری پیدا نشد سـیـنـۀ گـرم صـدف همبـسـتـر دریا نشد غنچـۀ بخـت نگـونسـار از سـرگلبن فتاد زیـر پا خـشکید از گـرما؛ لیکـن وا نشد خاطرات نغزوشیرین سربسربرباد رفت زندگانی در عمـل هـم مشـرب رویا نشد سرمۀ بیگانگان از بس که ناآزموده بود کـور شـد چشـم امید و دیـده یی بینا…

11/20/16 نذیر ظفر لبانـــــــت چون لــب پیمانه زیباست تنـــــت چون غنچه مستانه زیباست مــــــزن شـــــــانه به زلف تا بدارت که گیسوی خودت بی شانه زیباست تو در شـــــــــــهر خیالم جلوه داری تجـــــسم بــــهر هر دیوانه زیباست برای کـــــــودکان خوردو معــصوم حکایت های هــــر افسانه زیباست بـــنازم خال هــــــــــــــندوی لبت را که بر مرغ دلــــــم چون…

  هراسم نیست از جاهل، ازآن اندیشه میترسم وزآن مکتب که میسازد شرارت پیشه، میترسم چنارو،سرو  وبید هرگز،شررباران، نخواهد شد مکان گرگ وکفتاراست و ازآن بیشه میترسم طا و دال و ،م وج ها، شاخه های یک درخت   مراترسی زشاخه نه ، ولی ازریشه میترسم نمی دانند از خیر و، زشّرٌ خویش این مردم…

ز منصور تا به منصور ،صده ها است جدا دانستن ِ ایشان ، خطا است زآن منصور اناالحق را شنیدیم خوشا اکنون به این منصور رسیدیم اناالحق گفتنِ حلاج ، حق بود برای جاهلان درس وسبق بود حفیظ هم ،مثلِ حلاج حق ستان شد به کور وگنُگ همه چشم و، زبان شد کنونا است ،…

  خور شید  آزا دی  ، ای  نور  جاودان   یا دت همی گرامی ،تا هست این جهان یا د طلوع  وتا بش و آن گردش منوب خورشید راخلل نرسد زآنکه هرغروب آغا ز گر طلوع  درخشان د یگر یست فردا  بیاد و نام  تو  دوران  دیگریست ای  رهبر عز یز  و  انیس  ستمکشان نام…

اى حضرتا ! بيا و كمى استخاره كن درد و غم مرا تو دمى راه چاره كن اى حضرتا ! بيا و به داد دلم برس تعويذ نو نويس و دعايى دو باره كن اى حضرتا ! چو كرزى و اشرف غنى بگير يك رهبرى دگر به سر مان سواره كن با چاكر و غلام…

مستم چنانکه خاک مرا باد می برد آیینه نقش روی من ازیاد می برد تا در هوای سبز صنوبر غنوده ایم ما را گلوی درد به فریاد می برد کش می کند دو پنجه فگندد حریف بر پیراهن دریده ی بیداد می برد رخشنده ی به تار نگه با شراب ناز سوی سرود و انجمن…

رسول پویان هرکه بشکل و صورتی درعرصه پاگذاشت خـرم کسـی که نـام و نشـانی بـه جـا گذاشت دنیـا بـه کــس وفــا نکـنــد چـشــم دل گـشـا جمـشـیـد جـام جـم؛ و مـوســا عصا گذاشت تـابـوت و تخـت و لـذت و قـدرت نشد تمام مُهــر عدم بــه دفـتــر خــان و گـدا گذاشت کلـبـی اگــر ســـکـنـدر دوران نـشــد ولــی…

امین الله مفکر امینی          2016-26-11 در بستر بیماری، درد من بسی  گرانی داشت گویـــی که دوا  و مداوا  بی اثر  گـــشته بود در آن عالم تنها یی غنوده بربستردردناعلاج فریاد بینوایی همـــــوطن نوای زنان زجرکشــــیده چشمان پراشک پــــدران ودلهای بــــخون تپیــــده زبیداد ستمگران وطـــــن بساط گستردهء تاریـــــک به هروجب خاک وطــــن سرا پا فریب و…