هموطن مسرور و شادان بینمش عید من است دشمن اش با چشم گریان بینمش عید من است غاصب و قتال مردم خنده میدزدد ز لب غرق در اندوه پریشان بینمش عید من است سینه ها‌ بی کینه‌ از بغض و عداوت ها به دور هر که را این گونه انسان بینمش عید من است سر…

بر حال و به روز خویش حیرانیم ما آتش بگرفته ایم و بریانیم ما ما لقمهء خام طالب و داعشیان آخر نه مگر ز جنس انسانیم ما ؟ ــــــ آتش زده اند خانه و لانهء ما کشتند عزیزو ناز و دُردانهء ما نان آورخانه آن پدر جان داده ست اشکی ؛ ز برای ما و…

رسول پویان طالبان در عید جنگ و خون شـادمانی کنند قـوچ و گاو نر نـه؛ بل، انسـان قربانی کنند جای نقل وکلچه برما بمب وراکت می دهند عـیـدگاه کـــودکان را خـــون افـشــانی کنند عقل ومنطق رااسیر چنگ ودندان کرده اند همچـو دیـو و دد فـقـط اعـمال حیوانی کنند منشأ افراطیت فـرهنگ جهـل و فتنه اسـت…

 دوبیتی ها ز دل آرمان مردم را گرفتند امید و نان مردم را گرفتند ز هر دو ، دولت و دشمن بنالم که با هم جان مردم را گرفتند ـــــ اگر دولت به فکر خاک مان بُود به اردو و عساکر مهربان بُود نه کابل بُود جای انتحاری اگر در رأس اردو کاردان بُود ــــــ…

ترا یک قرن پیش ازمن مرا صد سال بعد از تو ترا بر جنگ استقلال  مرا بر جنگ استبداد  ترا بر ضد استعمار  مرا بر ضد استثمار بجرم عشق این میهن ترا آندم ، مرا ایندم فقط با صحنه سازیهای تکراری زخاک میهن زیبا جدا کردند به استقلال این ملت جفا کردند کنون برسرنوشت کشورماحکم…

رسول پویان صفـای حسـن نبیند دـیدۀ بـدبـین بگـوش خـر مخوانید آیت یاسین ز سـرچـشمه بیایـد آب گل آلـود زلال تر نشودآب چشمۀ چرکین به آب دیدۀ دریا مشوسیه دل را سفید کی بشود نقش قالی رنگین نــرود در زمـــــان درد و الـــم آب خـوش از گلوی کـس پاییـن آب از سـر گـذشته باکی نیست یک…

بیژن باران روزهای هفته مادر بزرگ سر تنور به آرد نمک می زد نان می پخت. به آرد شکر می زد حلوا می پخت. به آرد آب می زد؛ رشته درست می کرد. به آرد آبغوره می زد آش می پخت. مادر بزرگ جادوگر ایوان خانه بود. ماه را از سر بام در جاجیم پشم…

 دکتر بیژن باران   دو هنر شعر و قالی در ایران 3-4 هزار سال قدمت دارند. زنان آغازگر قالی در بافتن در کارگاه خانگی و شعر شفاهی لالایی کودکان ند. هر دو مشترکاتی داشته؛ بیان شعر کلامی و بیان قالی رنگ و خط است. شعر شفاهی لالایی مادران در عروسیها و جشنها به غزل، تصنیف،…

شاعران آزاد در قفس از رابعه بلخی تا نادیا انجمن…

ښاغلی کبیر کمال د پښتو ادب په غوړیدلي ډګر کې یو هڅاند، تاند او ځوان لیکوال، شاعر او ادیب ، په مطبوعاتو کې یو فعال ویناوال پیژندل شوی سیاسي، ادبي او ټولنیز شخصیت دی . زما ګران ملګري او نږدې دوست ښاغلي کبیر کمال په ټوله مهرباني سره خپل نوی چاپ شوې کتاب (د مساپرې…

  … با توام! ای ابر باران زا برکه خشکیده ای بی توش در نشیب دره ای خاموش می کَنَد در پیش چشمت جان بس که دیده ابر بی باران بس که بوده شاهد باران نمایی های ابرانی تهی از قطره شان آغوش! با توام! ای ابر باران زای زاده از دل ِ توفان وقت…

ما در دیار غربت نام و نشان نداریم یک آشنای دیرین اندر جهان نداریم مایم چون پرستو دایم در حسرت کوچ هر سال هر‌کجایم زان آشیان نداریم در کهکشان به شب ها دیدن مرا چی حاصل افسوس یک ستاره در آسمان نداریم اظهار درد دلها نا گفته مانده عمریست حرفی به لب نیاریم گویا زبان…

رسول پویان   ریـشۀ جنگ وطن درخاک پاکسـتان بُوَد خـاک پـاکــستـان مأوای تـرورسـتان بود غـدۀ بـدخیم بحـرانست در جسـم و روان گویی ازروز نخستین درد بی درمان بود دولت و اردو بُوَد بار گران بردوش خلق بهرشهروندان خود هم بدتر از زندان بود گوشت وخون انتحاری میفروشد برجهان زانکه قصاب سیاست در همه دوران بود…

استاد مهربان  ای نور جاودان  بر تر زجسم و جان  خورشید جاودانه ی روشنگر جهان ای رهگشای خلقت انسان وکاینات  رهکار رمز هستی وپویا یی حیات  نور خرد پژوهش اندیشه های توست تسخیر کهکشان همه آموزه های توست آنجا که جایگاه ومقام معلم است  آهنگ زنده گی بنام معلم است  آنجا که ارتقا وبقا وتکامل…

ای شاعر زمانه ؛ ز دردِ زمانه گو از عصر اشک و خون و غمِ جاودانه گو از آن مهاجرینی که ترک کرده آشیان در قعر بحر خفته همه بی نشانه ، گو شعری ز سر زمنِ در آتش گرفته خوان زان مردمی که سوخته در آشیانه ، گو؛ خوان آن سرود غم ز برای…