(تقدیم به همه انقلابیون دختر و پسر جوان و زندانیان سیاسی ایران!) بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmail.com  می‌گویند در دوره‌ای که پلیس مخفی ترکیه به‌دنبال ناظم حکمت، شاعر نامی کمونیست ترکیه بود، روزی او با نامزدش در پارک گل‌خانه زیر درخت گردو قرار ملاقات می‌گذارند. ناظم حکمت می‌آید و زیر درخت منتظر می‌ماند. اما ناگهان متوجه پاسبان‌ها…

رسول پویان ندارد شور وشوق عشق هرگز مرز پایانی ازل را در ابـد پیوسـته سـازد بـرق نیرانی همیشه مهروماه در بزم انسان پرتو افشانند گل افشان میکند دامان شـب را لعل خندانی وفـا و هـمدلی و مهربـانی گـر شـود دمساز مـراد دل کنـد درمـان درد و داغ هـجــرانی پیام وصل اگراز روی اخلاص وعمل باشد…

از محمدعثمان نجیب. آن یکی نداشت بساطی اندر جهان فروهشته‌یی نداشت هم در آسمان بنده بود و سرا پا تقصیر و عصیان هر چه بدی در انسان داشت فراوان انسانیت سپرده بود به رواق نسيان  روی زمین چو راه رفتی آن کبار نادان زمین زخم برداشتی و همی خون‌چکان نادان هی و هی می‌کوفت بر…

در سینه دل به‌ یاد عزیزان نشسته است  خونیین ز درد حسرت یاران نشسته است  از حادثات کشوری در خون تپیده ام  مردم به گریه زار و پریشان نشسته است  چون سیل غم که کرد بسی خانه ها خراب  چشم از سرشک به موجه توفان نشسته است  دختر ز ترس دشمن و درس و کتاب…

بانو “مژده احمدی” شاعر و نویسنده‌ی افغان، زاده‌ی سال ۱۹۹۹ میلادی در شهر کابل است.  وی مکتب را در لیسه‌ی عالی رابعه‌ی بلخی به اتمام رساند و سپس وارد دانشکده‌ی زراعت دانشگاه کابل گردید.  با توجه به علاقه‌ی زبادی که به نوشتن و خبررسانی داشت، در یکی از مراکز خصوصی به تحصیل در رشته‌ی روزنامه‌نگاری…

با هدف آزادی توماج صالحی و همه زندانیان سیاسی! بهرام رحمانی bahram.rahmani@gmail.com  به دنبال قتل مهسا امینی، دختر 22 ساله سقزی، انقلاب نوینی در ایران با شعارهایی هم‌‌چون «زن، زندگی، آزادی» و «نان، کار، آزادی، اداره شورایی» …، آغاز شد که اکنون این انقلاب، وارد مرحله حساس‌تر و سرنوشت‌سازی برای سراسر جامعه ایران شده است؛…

رسول پویان گفته بودم که جهان رنگ دیگر می خواهد کلک صورتگروارژنگ دیگر می خواهد خـشـت اول که معـمار ازل کـج گـذاشــت خـانـۀ عـقـل بشـر سـنگ دیگر می خواهد شـور و حـالی که دل غـمزده را شـاد کند غــزل تــازه و آهــنــگ دیگر می خواهد چـشـم نـازی که نـدارد نظـر مهــر و وفـا شـوقِ شوخ…

دیریست به غربت ز وطن دور و نشستم ای وای که زیبا وطنم رفت ز دستم ای دشمن مکار تو ای قاتل مردم در دست من افتی سر و هم پات شکستم ای میهن زیبا ز تو عمریست که دورم امید به صلح دارم و هرجاست که هستم شب ها به خیالت وطن از خواب…

رسول پویان کاش در رویای شیریـن آشیانی داشتم در هـوای شـوق گل هـا بلبلانی داشتم کاش بودم گوهری درسینۀ امواج بحر قـصـه هـای زورق بی بـادبانـی داشتم کاش می رفتم چوموج نورتا اوج سما از زمین تا آسـمان هـا نـردبانی داشتم کاش در آیینۀ دل چشم کیهان می شدم پـر ســتـاره آســمان بـی کـرانی داشتم…

دل در درون سینه به غوغا نشسته است  سر همچنان چو کوه به سودا نشسته است  با یاد نوجوان به خون خفته ای عزیز  مادر به گریه آمده تنها نشسته است  لاله ز داغ تازه جوان خم شد و شکست  بی جان شده است و در دل صحرا نشسته است  تنها زمین ز درد وطن…

نیامدن‌ات را به رخ‌ام می‌کشد. (۲) من همان شاخه‌ی خشک‌ام شکسته ز تن درخت، دِگرم نیست در اندیشه جوانه زدنی… (۳) وقتی می‌نویسم: کوردستان شعرم کبکی می‌شود تشنه می‌دود به سوی چشمه. (۴) من تفنگم را او کوله‌اش را ما سرزمینمان را به دوش می‌کشیدیم  و آزادی کودکی بود نو پا  پیچیده در کفن. (۵)…

نصیب ما ز تو خواریست دنیا چو دابت مردم آزاریست دنیا به دنیا دل مبند ای مرد هشیار ز باور اعتماد عاریست دنیا به دشت پر خطر سازد رهایت که خالی از وفاداریست دنیا به طوفان حوادث می سپارد ترا عاری ز غمخواریست دنیا ندیدم بارها چون آزمودم مکانی بر مددگاریست دنیا ندانم از کدامین…

رسول پویان شـرم بر آنان که گرگان را چوپان می کنند قـاتـلان را حافـظ سـرهـای انـسان می کنند دخـتران را می کـشانـنـد زیـر تـیـغ طالبان انتحـاری را بــرای خـانــه دربـان می کنند با هزاران شیوه بـر طالـب میدان می دهـند تیغ خونین را بـه جـان خلـق بـرّان می کنند پوست میش برچهرۀ گرگان وحشی میکشند…

سروده: آنائیس کوسادا ولیز(ماریانا) برگردان: آمادور نویدی به چریک قهرمان ژوئن ترا به این جهان آورد با قلبی عظیم که «فرمانده» باشی برای خلق تحت ستم آمریکا دست‌آوردهایت را درهم آمیختی علم را با عشق و شور اشتیاق را برای رهایی مردم متحد و دقیق با تفنگ چریکی و ساک دکتری قلب عظیم تو نرم…

هر لحظه زند بر سر شوریده هوایت  تکرار به گوشم رسد از دور صدایت  از خانه برون گام نهادی سوی مکتب بدرود به گوش آمدی از شرفه ای پایت آن وحشی خونخوار زمان با تبر ظلم  افسوس که بشکست قد سرو رسایت  مانده است‌ نشان از تو یکی عکس به چوکات زان زنده به دل…