خانه تاریک شد از دوری رویت مادر رشته ای جان من است بسته به مویت مادر زنده بودی که مرا بود جهان جای نشاط شاد بودم بخدا ، اینکه به بویت مادر سبز و شاداب بودی با تو مرا باغ حیات  می رسید آب صفا تاکه ز جویت مادر  بسته بر لوح دلم مهر تو…

  ف.بری   تجلیل میداریم مقام زن را که او مادر است                                         وفرشتهء آسمانی گاهی خلقت  گفت طفلی با خـــدا            ای تویی  قادر به  هستی و فنــــا میفرستییم  ازین  امن و  امـــــان            بر دنیای  فتنه وآن خاکــــــــــدان چون منی معصوم و طفل ناتوان            کی توان برد محنت جور زمـــان گفت خدایش کی ترا سازم رهــا…

مــادر تــویـی  تــرانـــه ی  رویــای  زنــدگـی مــادر تــویـی  فـسـانـــه ی  دنـیــای  زنــدگـی   عـشقِ تــومـی کـشَـد خـطی بــراوجِ کـهکشـان هسـتـی تـــو یـک حـقـیـقـتِ  والای  زنــدگــی   تـــو  بــلـبــلِ  هـــزارِ  هـمـــه   آشـیـانـــه  ای آذیـــنِ  هـــر تـــرنــــــمِ  زیـبــای   زنـــدگــی   تــو آن  فــرشـتـه ای  کــه رسـیـدی ز آسـمـان چــون بــوسـتـان عـشقـی و طـوبـای زنــدگـی   مـادرتــو کـردی…

  اولین  و آخرین  پیوند  جانم  مادراست بهترین  پرورده  روح روانم مادر است تا نخستین مادری فرمود خالق درجهان بعد ذات آن خدای  مهر با نم  مادراست گرنبود اومن نبودم ،مانبودیم ، هیچکس آفرینش های  مخلوق  جهانم مادر است نورچشم اومنم خورشید تابان من اوست درپس ظلمت فروغ جاویدانم مادر است مهر مادر گرم تر…

دا بلواکي به استقلال وبولم دلته به ھرزوال کمال وبولم   د ځان غروربه پښوته وغورځوم ھریوناکس به د ځان سیال وبولم   په پټوسترګوبه ھرڅه ومنم داټول حرام به ھم حلال وبولم   ټول ګناھونه به ثواب وبولم ټول ثوابونه به وبال وبولم   قیامه څوک چی ځان افغان نه بولي زه یی اوس…

هنوز بر سر راهت گل و چمن باقیست هنوز لاله و صحرا و نسترن باقیست هنوز گرد خیال ات به بالهای دلم هنوز نام قشنگ تو بر دهن باقیست کنار جوی به زیر چنار خاطره ها صدای تازه ی نجوا ی پا زدن باقیست هنوز آیینه انداختن از پنجره ها هنوز وعده ی دیدار تو…

گل رفت کنار  آب جو سنگ آمد از فاصله ها صدای فرسنگ آمد هنگامه ی همدلی سرود خاموش از باغ رمید و موسم ننگ آمد امین آریبل امروز بلندیست ترا، فردا نیست گر دست دهد صدا، صدایی پا نیست هشدار زمانه ، کام خود میطلبد بشکستی اگر،الف کنار یا نیست آریبل من بار مژه ز…

==================== چسان مـردی و آن مـردانگی هـای زمـان مـردنـد جهـالـت سـرکشیـد وعـزت وغـیـرت هـمـه خـوردنـد بـه تـاریکی و ظلمـت هـا بـه نـادانـی و ذلـت هـا سـیلی هـای زمـانـه میخـورد هـردم بـه روی مـا زاحسـاس جهـولانـه ز مُشـت سخـت نـامـردان زکـوتـه فکـریِ طفـلانـه و فـوران نـادانـی قضاوت هـا زکـوه و جنگـل و دشـت وبـیـابـانـی بـه سـان…

 نوشته نذیر ظفر  ۱۵/۲۶/۴   رگ رگم چــــاپ پای عشق شده تار و پودم صـــــدای عشق شده صو فیا نا له ای مرا بــــــــــشنو سینه ام خا نقای عــــــــشق شده یار از دل نمــــــــــــــیرود بیرون بخدایم خـــــــــــــــدای عشق شده چیزی گر در بســـــــــاط من نبود همـــــــــه هستی فنای عشق شده عمــــــــــر شد آخر و از…

  رسول پویان نرخ انسان در وطـن ارزانتر از شلغم بود پیش جلادان بهـایـش کمـتـر از درهـم بود آن که در آدمکشی خو کـرده با قلب سـیاه گر هـزاری کشته گـردد باز گویـد کم بود گه به تیغ کینه از تن می کند سرا را جدا گه به بمب و انتحاری در وطـن ماتم بود…

د وطن ھره دره په وینو سره ده ھره دښته اومیره په وینوسره ده   اوس د کلي ھرګودرپه وینوسوردی ھم د ھرکلي دیره په وینوسره ده   ھلته برزمونږقبرونه واړه سره دي زمونږھره ھدیره په وینوسره ده   ھردیوال یی په سرووینولړل شوی اوس د ھرملک حُجره په وینوسره ده   اوس د ھرکلي…

    در مجیط از نشر (زن)روشن دو چشم گوهر است    مرغ فکرت را به اوج چرخ گردون شهپر است صـــید معـــنی را به فتراک سخـــن بندد همیش      حـــق و باطــل را ترازو ی عــــدالت پرور است کشـــور دل را منورگــر چــو صــبح روز عــید       در جــهان کـــور هــجرت چـــلچراغ خــاور است جـــهل را دشمــن…

  از جورِ روزگاران، من ناله می سرایم برزخم دل یاران ،من ناله می سرایم دیریست خانۀ ما،جولانگهِ دزدان است بی حافظ و نگهبان ،من ناله می سرای سنائی ومحمود ها ،ازغزنه کوچ کردند بیاد سعد وسلمان، من ناله می سرایم فارابی ! کجائی تو؟ فاریابت می لرزد از وحشت طالبان ، من ناله می…

  دلته چا راوړی داسی د جنګ اوردی چی قاتل اومقتول ھریو زما وروردی   د پردي په فرمان،یووروربل وروروژني د یوورورلاس د بل ورورپه وینوسوردی   د خپل کوربچیان موکورپه ډزو ولي مونږپخپلولاسو وران د بابا کوردی   نن د ھردښمن پدی جګړه کی لاس دی ھردښمن وسله وال کړی خپل مزدوردی   لږھوښیارشئ…

   : نوشته نذیر ظفر 2015   زنده گی با خیال یار خوشست عشق با درد انتظار خوشست در زمستان به زیر تگرگ غم هوسِ فصل ِ نو بهار خوشست نگهت ارغوان به خواجه صفا دیــــدن لاله در مزار خوشست گریه هـــــــای وصال از شادی پـــس از آوان انتظار خوشست ساقی سبز پوش و سیمـــین…