رسول پویان بـدر مـاه دیــدم عــذار مـه لـقـا آمد بیاد در غـریـبـی هـا نــوای آشــنـا آمـد بیاد پای رقص زهره دیدم تاکه پایکوبی دل عـقـد پـرویـن در گلـوبند ســما آمـد بیاد درسکوت شب فرورفتم درژرفای حال نـغـمـه هــای دلـنشـیـن دلــربـا آمـد بیاد غمزۀ استاره ها درچشم رویا جلوه کرد رقـص مـژگان در نگاه کهـربـا آمد…

رسول پویان به چند رنگ و رقـم آسـمان را دیدم نــــوای بـــرکه و آب روان را دیدم به روی آب دمی بـود جرجر باران هـوای سرد و شـمور وزان را دیدم سپس درخشش نرم ولطیف ظاهرشد شمیم بارش و خاک و چمان را دیدم ز پشت ابـر سیه آفتاب چهـره گشود تبسـم خـوش رنگـیـن کـمان…

نویسنده: مهرالدین مشید در هفته ی گذشته مردم افغانستان شاهد از دست دادن شاعری نام دار، سخنوری شناخته شده، نویسنده و پژوهشگری نام آشنا استاد واصف باختری بودند. استاد باختری از ارکان بی بدیل شعر و ادب فارسی به شمار می رود و به گفته ی معروف سخن اش حجت و اسطوره آفرینی هایش در…

بهرام رحمانی bahram.rehmani@gmail.com  رسانه‌های کشور چک روز چهارشنبه ۱۲ ژوئیه‌-‌۲۱ تیر اعلام کردند که میلان کوندرا، نویسنده چک‌تبار و نویسنده رمان «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» درگذشت. وی در زمان مرگ ۹۴ ساله بود.  آنا مرازوا، سخن‌گوی کتاب‌خانه موراویا در جمهوری چک (MZK)‌گفت: «میلان کوندرا پس از یک بیماری طولانی دیروز در پاریس درگذشت.» میلان کوندرا (Milan…

ساقی ، شراب کهنه که غمها زداید آن این کوه یأس را ز سر ما ، زداید آن تشویش قبضه کرده جهان و روان ما رزمی؛ که منشأِ غم دنیا زداید ، آن ماییم اسیر دست فرومایگان دهر سیل اجیر زاده ی « آقا » زداید آن معکوس گشته گردش عصر و زمان ما راهی…

بدان که زبانِ من و مادرِ من اندر جهان نیست  پارسی   نه برتر و نه بدتر بر دگر زبان‌ نیست  پارسی   گرش جویی تو جزء در روح و جان نیست  هر جا که رفت عرب نه زبان ماند و نه ادب پا چو  نهاد به زادگاه پارسیان آن لشکر نا طلب   در نورِ…

ذکر با حضور یا حضور ذکر آفرین٬ البته مقصد از ذکر مجموعه از اعمال است که تقوا گفته می شود، که افضل آن ذکر کثیر، که اثبات و بنای این افضلیت همان حضورست، در مقدم بی بنا بر حواس یا حتی عقل محض، که حضور را کسبی می داند، و آنچه از کسب آید جوهر…

  داستان کوتاه غفار عریف  ***********       بامداد خوشایند روز شنبه بود. هوای خوب، آسمان صاف و روشن و سپیده ی صبحگاهی از لحظه های دلپذیر سخن می گفتند و روز داشت، آهسته آهسته شروع به در بر کشیدن قرص خورشید می کرد. نیزه های گل زرد آرام آرام همه جا را نشانه می گرفتند و گرما…

رسول پویان دانش ار ابعاد هـستی را هـویـدا می کند بُعد مفـهـوم وسـیـع و تـازه پـیـدا می کند بُعد اول تا سوم درچشم انسان جلوه کرد بعد چارم را زمان در ایده خوانا می کند بعد پنجـم می کـنـد آزاد انـسـان را ز بند حال وپیشین را یکی درذهن فردامی کند مرزهـای ظاهـری را علم…

قاطری لنگم! عاشق شیهه کشیدن‌های مادیانی گریزپا. (۲) اتفاقی نیست که، شاعران عاشق مرده‌اند؛ ختم رسالت پیامبران –به عشق منتهی بود!  (۳) رفتی وُ همکلام در و دیوار شده‌ام! اتاقم؛ پریشانی‌هایم را — خوب می‌فهمد! (۴) دیوار چین؛  یا برلین؟! من که کوتاه‌ترینم! (۵)   《و هو الغفور و الرحیم》 ***         …

نوشته نذیر ظفر11 جولائ 2023 خصــــم چون آشـــــیان ما دزدید با لــــــــباس و زبان مــــا دزدید خواب بودیـــم جمـــــله در غفلت ســــر مـــــــه از دیده گان  ما دزدید ره بلــــــــد هـــــم ز بیشه ما بود هر چه بود در مـــکان ما دزدید طفل ما گر گرسنه امـروز است  بی حـــــــــیا آب و نان ما دزدید…

 ترجمه‌ی زانا کوردستانی  بانو “آویزان نوری” (ئاوێزان نوری) شاعر کُرد عراقی، زاده‌ی سال ۱۹۸۱ میلادی، در کرکوک است.  از او چند مجموعه شعر مستقل به چاپ رسیده است. وی دارای اشعاری روان و منسجم است، که در آنها رنج و آلام زنان روزگار خود را به تصویر می‌کشد.  نمونه‌ی شعر:  (۱) اگر تو، درد عشقی،…

در زمان رضا شاه و گویا به دستور او محمد درگاهی که کلانتر بوده معروف به ”ممد چاقو“قصد کشتن ملک الشعرای بهار را داشته و در کمین که بهار از مجلس خارج شود ( بهار آن زمان سخن گوی اقلیت چهارده نفره مجلس به ریاست مدرس بوده و مورد خشم رضا شاه) بهار بعد از استیضاح…

سال ها شد من در این غربت سرا تنها غریب  نیست‌ جز بیچاره گی و حسرت اینجا با غریب  چند باید پرورد امید عودت بر وطن  زانکه سوزد هر نفس در آتش سوداگر غریب   نیست باکت چون ندیدی هیچگه درد فراق  می کشد این بار غم با خویش در هر جا غریب  تاکی ای دلدار…

رسول پویان هـوای تـازه بـه طبع سـازه چـه دلـنـوازه دریـن بهـاران نـوای بلبل بـه شـاخـۀ گل شـمیم سـنبل شـکـوفـه سـاران شکوه نوروزشده دل افروزبه بخت پیروزمبارک امروز چه جـشـن شـادی گـزیـده یـادی گل مـرادی بـرای یاران سرود وسازه به رقص و نازه سخن درازه که بخت بازه پیالۀ می بـه چنگ و با نی گـرفتم…