این مرده زندگی عبث و سفله پروریست امید غافل است و ز پا ، تا به سر خریست اشکی مریز به پای ستمزاده روزگار… این آب دیده ، همت نیکان جوهریست خرم کسی که هیچ نیامد به این دیار این سُفله دَهر لانه نا مرد پروریست غم جرعه ز خون د لم قطره قطره چید…

زيباي من طــراوت من پيرهن شوي آنقدر بوي بـــاغ شوي جان من شوي يك نوبهار سر بكشي از دل چنــــــار قد شاخه شاخه زمزمه هارا اتن شوي صدعاشقانه ناز شوي تار و پـــود من سبز گلوي ناله شوي انـــــجمن شوي بام چراغ هيبت استاره سوز نــــــور اندوه تار سرد بغل را چـــــمن شوي يك كوه…

ظلم، ظلم است هركه درين سياره ميكند چه پشتون وتاجيك چه ازبك وهزاره ميكند بود ناجايزز دين ومذهب وهم حقوق بشر هركه برحق زن ومردوياكودك گهواره ميكند رشوه واختلاس،فساد وتجاوزوزورگويي بود ظلم هركه درحق مظلوم وبيچاره ميكند بودهم فريب واغواى ملت ازبراى نفع خود كه چه تحت لواى اسلام درين باره ميكند نباشدهيچگاه هرآنكومورد بخشش…

کاش میشد بوَطن اینهمه غدار نَبود قتل وکُشتاروجنون برسرِبازار نَبود کاش میشد نبوَد واسکتِ بم در تنِ تو مکتب ومدرسه ومَسجدِ خونبار نَبود کاش میشد که نه اُفتادی بدامِ هرکس تا قوماندانِ تو این مردمِ اشرار نَبود کاش میشد که میانِ من وتو هموطنم نوکرِ اجنبی، معشوقه ای کلدارنَبود کاش میشد که نبودی بوطن تفرقه زا…

دوست بیا پیش بیا پیشتر راز دل خویش کنیم بیشتر دوست به تو دوسترم از همه من به تو نزدیکتر از خویشتر ای که عزیزی که بگویم چقدر؟ از همه گی بیشتر و بیشتر نام تو جاریست به خون و رگم باور اگر نیست بزن نیشتر لاف به عشقی تو زند عالمی پیش من آنست…

   – نوشته نذیر ظفر 14/07/01 عــــــشق تو بجـــــــان من تاثـــــیر دگر دارد هر جــــــــلوهء سیــــــــمایت تقریر دگر دارد معشوقه گل باغست هــــر دل زغمش داغست لیــــکن مهــــــی تابــــانم تـــــــد بیر دگر دارد هر فصل دلاویز است صد جلوه به پائیز است با چـــــــشم هـــــــــــنر بنگر تصویر دگر دارد من شاهـــــــدء مشــــــــهودم من عابدء معبودم…

 تاكه اين ملت بوددرگروسياه دلان كور نباشدهيچگاهي آزاده،بود برده ومزدور جمعي اندخودفروخته ،ياجواسيس بيگانه أزوالي ووزيرتابه وكيل يارئيس جمهور گرنظراندازي برخاندان رئيس دولت يكي قاچاقچي وان ديگرمافياي مغرور به معاونانش گربرعقل وتعقل بنگري زمسجدآمده، شده ثروتمندلاردومسرور كسي اندر نام ملت شده نماينده ملت سراپاغرق فساد،ولي اندرپرده مستور زالف و يا چوكي هاي اين دولت شده…

اظهارات یک کودک ما درخانه یک تلویزیون داریم، تلویزیون بسیارکلان که مثل پرده سینما است. مادرم ازصبح تا شام سریال می بیند وقتی چیزی از او میپرسم حوصله گپ زدن را ندارد و میگوید: برو بچه شمر یکساعت مرا آرام بگذارکه سریال می بینم . شب ها وقتی پدرم بخانه می آید اوهم تا نیمه…

سردارِجامه دار،دلم را بسی زده این طفلِ نیسوار،دلم را بسی زده ما گشته سالها به غم و درد مُبتلا بیعِزو بی وقار،دلم را بسی زده تو،نینوازِدشمن وبیگانه گشته ی بنواختنت بتار،دلم را بسی زده باتیغِ اجنبی سرِخود را جداکنی کُشتارو انتحار،دلم را بسی زده ازحق تواِلتجا منماعفوِخویش را هرجُرمِ آشکار،دلم را بسی زده ای ناخدایِ…

نوره څه نه وایم خودومره یادونه کوم یوه وړه غوندی ګیله درته له زړه نه کوم   که یی وخت راغئ،ژوندباقي وو،درته وبه وایم ددی خبری ښه پخه درسره ژمنه کوم   اوس خوستاوخت دلیونتوب دی،لیونیه آشنا دلیونتوب به دی بیا وروسته درملنه کوم   غیورملت ستا لیونتوب ته ټول په کرکه ګوري یوازی نه…

«دل به دو جایان نا همرنگ»* را گوئید: بر نمی تابید                 گر                     دریاگری را                                      لنگراندازید در پناه برکه‌ای لغزنده چون ماران،                        در گل ولای خزه‌ها بستر اندازید عرض خود بردن به رویارویی توفان سهم آسا                                        سخت بی‌هوده است فتح دریا             – گر نمی دانید-                                    زهره می خواهد! گرده…

 گرتوگويي دركشورم به يقين يك پارلمان است  نه نه بخدالانه جمعي كثيري زورمندان است كو درين جمع عاقل وتحصيلكرده يادانشمند جمعي عاري زسوادزحلقه جنگسالاران است  يااند نمايشي وفرمايشي برابربه مدعصر  يابظاهرمقلددموكراسي به مداين زمان است  جوامع جهاني بودبراين كميت وجمع مسرور   كه گويا دركشور جنگزده ماكارپايان است  گرتوگويي دركشورم به يقين يك پارلمان است…

دکتر بیژن باران منشا اشتباهات ندانستن نبوده؛ بلکه اعتقاد کورکورانه است .خوزه ساراماگو ادبیات تعهد جهانی است. حتی نام دانشمندان کنشگر مراقب مسایل اجتماعی در بین مردم درخشان تر می شود. خدمت به انسان گرایی همارز با خدمت به علم است: تکامل انواع داروین به ضد تبعیض سیاهان در امپراتوری انگلیس؛ رهبری راسل ریاضیدان و…

مست را گفتم بگو اززندگی افسانه ای گفت برمن زندگی جامِ مَیست پیمانه ای گفتمش ازجام و ازساقی وازمیخانه گو گفت ما را خانه وجان بوده وجانانه ای گفتمش دایم، بهر جا مَست می بینم ترا گفت عاشق دایما مَست بوده ودیوانه ای گفتم از چه دررهِ معشوق دلرا داده ای گفت درسر بود هوایِ…

وطن دردست مشتی کاسه لیس است یکی معاون دیگر سارق رئیس است رهبرانش در بغل سنگ دارد به هر قریه ملای لنگ دارد شارعانِ شرع ،شمشیر میزنند عارفانش قبر عرفان می کنند شاعرانش دستبوس حاکم اند ادیبان بردزد ورهزن خادم اند درین خطه غذایی نیست به مردم ولی افعی فراوان است وگژدم  به جای قاضی…