زجورت ای فلک! دایم، پریشانم،پریشانم بجای اشک زچشمم خون،بریزانم،بریزانم نه شمسی روشنی دارد،نه ماهِ توفگندت نور ازین ظلمت پرستی ها، بسی حیران و،حیرانم زرنگانه بخنداند،همان دشمن که دانا است فــراگیـــرد مرا گریه، زکارِ  دوســــت نادانـــم سپردم روح و جانم را،نگهداری نکردی تو ولی من در دبستانت،نگهبانِ ،نگهبانم نه لقمه ازلبت دادی،نه شربی ازشراب خود ببین از…

رسول پویان کار امریکا و طالب گـپ مبهـم گفتن است با شتر دزدی بروی بام خم خم رفتن است سرنـوشـت خلق را از خلق پنهان می کنند زیر کاسه عالمی نیم کاسه قائم کردن است جنگ طالـب بـوده از اول جـنگ زرگـری این صدا درگوش شهروروستاوبرزن است نقـش طالـب استخـوان گـوشـۀ چـشـم فگار قصۀ قصاب…

داسې چې مې مینه ده اشنا سره نشته په خیالونو کې بل چا سره زه یې تل په مینه باندې پایمه هسې لکه ګل چې وي بورا سره را به شي نګار ډیرو مدو نه پس زړه په شي قرار د دلربا سره مینه دې اشنا په زړګي ښه لګي یم په فکر، هوش کې…

خوب مې لیده وطن کې سوله راغله نور د پردو ټوپک مو وغورځاوه ورور ته مو غیږه ورکړه مینه کامیابه شوه د کرکې په ځای چې په اړخ واوښتمه ګورم چې دا یو ښکلی خوب وه زما زما خوب څه چې دافغان ملت دا سوچ وه زما ځان سره غلی شوم، خپه شومه زه بیامې…

دور از انسانهای شریف و وطن دوست  کشورم ؛ آن  مردمی  که  خاک  خودش  سوخته   ماییم وز  عصر  و  زمان  هیچ    نیاموخته ،  ماییم آنانی   که   با   کمک   آن    دشمن   مکار آتش   به   سر هموطن    افروخته ، ماییم با    نام   ز   قرآن   و خدا ، خلق   بکشتیم مکار   و    ریا …

کارگر کارم و بازوی توا نای وطن جانم فدای وطن بزرگرم خادم نان آور کارای وطن جانم فدای وطن درپیُ مزرعه مکسب فابریکه روان برفاه همه گان تا بر آورده شود خواست وتمنای وطن جانم فدای وطن خانه ونان لباس صحت وتحصیلات هدف عالییُ ماست سازم از خاک سیه گلشن زیبای وطن جانم فدای وطن…

همه   خاکم    به   حیوان   می  سپارند به  قاتلها  و  نادان   میسپارند به    پنجابی    و    اعراب    و    یهودی به    جباران     دوران     میسپارند چه    سازم    مردم   آزادهء     ما به   جمعی   از   غلامان    میسپارند تن   زخمی    و  آن    نیم    جان    ما …

مجموعه شعر «دیار خورشید» را فرستادم برای انتشار، امید است در سایت شما جایی بیابد.   با سپاس فراوان رسول پویان…

کاش   طفلی    بودم   و   دور   از   همه   غوغای   دهر غرق   بازی   بودم   و غافل   ز   بازی   های   دهر کاش   بودم   بی    خبر   زین    آتش    افروخته تا   که   خود    بشناختم    ناری    بدیدم   جای   دهر کاش   آن   دنیای   ما   بود   و  صدای   کودکان تا   نه   بشنیدم   صدای   ناله   ها   از …

آمد بهار اکنون کاری به بهارم نیست از‌بی وطنی سوزم یک لحظه‌‌قرارم نیست هستم چو درخت خشک بی برگ ام‌‌ و بارم یک شاخه پر‌ میوه در غنچه و‌بارم نیست نی زوق چمن دارم نه سبزه و یا لاله نی زوق به گلگشتی یا زوق به کارم نیست آتش گرفت جانم چون شمع به تنهایی…

رسول پویان خـانـه ام اشـغال و من در قـید زندانم هنوز می خورم سیلی زهر سوزار ونالانم هنوز می شـود هـردم تجـاوز بـر حریـم پاک دل چونکه سرشاراز فروغ عشق انسانم هنوز کـس نـیـابـد در نهـاد عـشـق دل افـراطیـت جلـوه گاه فـطـرت زیـبـای وجـدانـم هـنـوز در تمـدن ریـشـه هایم رفـته تا عـمق زمین عـرصـه گاه…

به اقتفای سروده همشیره‌ گرامی عزیزه جان عنایت بهار شاد و یکرنگی‌ بیآید ز دل ها کینه و غم ها زداید کبوتر‌ های خوشبختی به کشور به سوی خانه‌ ها پر‌ بر گشایند که دهقان بعد از این گندم بکارد که حاصل بر زمین اش بس فزاید چمن گردد چنان غرق شقایق که بلبل نغمه…

ای   جان    زنده‌‌ گانی    و ای    سبزه زار ، آ دنیای   پر   طراوت    و   موجِ   هزار   ، آ ؛ چون   باد   خوشگوارِ   بهاری   ز   سوی    باغ رقصیده   ، تاب   خورده   ،  بسی    بیقرار    ، آ ؛ گفتی   که  با    بهار ،   بیایی   عزیز   من ای  جان   من …

نوروز باستان (سال نو 1398 خورشیدی) بر همگان خجسته باد. رسول پویان بـاز آمــد جـشـن نـوروز وطـن یـادگاری از خــراســـان کهــن قصه کن ازباغ وراغ وبوستان از نبات و سبزه و سروو چمن بلبلان چهچه زنان بر شاخسار مطـربان نغـمه سـرا در انجمن کلک نقاشان کشد نقـش ظریف شـاعـران در سـفتن دُرّ سـخـن فـرش رنگیـن…

آمد بهاروباغ تهی از جوانه است پژمرده نخل سبز چمن هرکرانه است کوچیده خیل شاد قناری زشهرما آواره هردیاری پی آشیانه است انبوه خاروخس شده این دشت آرزو مارا زبد حادثه اینها نشانه است آمد بهار و داغ  قساوت ز دل نچید زآن کوله بار یاس مدامم به شانه است دگر نمی تپد دلی اینجا…