وقتی عقل به راز و نیاز رسید

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist…

شورا در اسلام!

مقدمه  شورا ومشاوره واژه عربی است به معنی ابراز رای ،…

آئوزوف نویسنده‌ی شوروی و قزاقستان

برگردان. رحیم کاکایی نویسنده . روسلان سمیاشکین  ،فرزانه‌ای از شرق و…

۲۰۲۱؛ افغانستان چگونه به نقطه عطف شکست غرب تبدیل شد؟

سقوط یک نظام، پایان یک جنگ یا آغاز یک نظم…

 از بیست سال جمهوریت قلابی تا پنج سال امارت استبدادی…

 نویسنده: مهرالدین مشید مردم افغانستان پس از سرنگونی دور نخست حاکمیت…

 اقلیت های کامران، طردشدگان گناهکار؛ و دفاع میشل فوکو.

Michel Foucault (1926- 1984 ) آرام بختیاری فلسفه فوکو؛ ضرورت انحلال زندان…

افغانستان؛ قلب آسیا — سرزمینی که دردش از مرزهایش عبور…

Wahidullah Noorzai — Former Senior ANP/ANCOP Officer | Strategic &…

د فکر خونه یا (Think Tank) څه ته وایي؟

نور محمد غفوری د سیاسي، ټولنیزو، علمي او اقتصادي ډلو او…

افغانستان؛ سرزمینی میان جغرافیا و تاریخ

چرا راه‌ها همیشه سرنوشت ما را تعیین کرده‌اند؟ گاهی برای فهم…

از اصلاحات تا شورش؛ چه بر سر انقلاب ثور افغانستان…

https://www.youtube.com/watch?v=l0ow4OzGHJQ https://www.youtube.com/watch?v=Hyq-bga7Suc https://www.youtube.com/watch?v=tOXvTwiDiOM https://www.youtube.com/watch?v=H1Qje9nj1e0 https://www.youtube.com/watch?v=oaAMDDVRm44 دوم سپتامبر ۲۰۲۶، پنجمین جلسه از سلسله گفت‌وگوهای ما با…

وقتی دین و فلسفه به ایدئولوژی بدل می‌شوند

 نویسنده: مهرالدین مشید ایدئولوژیک شدن دین و فلسفه؛ آغاز فاجعه دین و…

انتقاد،اعتراض، پاڅون او بغاوت

عبدالصمد ازهر                 …

دل « قلب » چیست؟ 

برهان الدین « سعیدی » دل نباشد غیر آن  دریای نور…

افغانستان؛ کشوری که توسعه در آن چند بار متوقف شد

نگاهی تاریخی و فرهنگی به «آغازهای ناتمام»، از دولت‌سازی تا…

نــذر

سعید، ماشینش را جلوی در ورودی امامزاده پارک کرد. پیاده…

انشاء

خانم "میر"، معلم کلاس سوم "شهید شمسه"، رو به دانش‌آموزان…

اسراف

"رها" دست مادرش را سفت گرفته بود، که در شلوغی…

از افغانستان تا هرمز؛ وقتی بحران‌های منطقه به یک زنجیره…

وحیدالله نورزی Wahidullah Noorzai Former Senior ANP/ANCOP Officer | Field Strategist |…

عدالت در اسلام !

شیخ الاسلام امام ابن تیمیه می گوید . ان الله…

 افغانستان در بن‌بست پیچیده؛ روزنه‌های امید برای گشایش

 نویسنده: مهرالدین مشید قومی‌سازی جنگ؛ ترفند طالبان برای بقای انحصار قدرت  این…

«
»

هر کس یک سرباز، هر سرباز یک فرمانده

«آمریکا پوشالی‌ست، ویتنام گواهی‌ست»

ا. م. شیری

نیازی به هیچ توضیح و تفسیر اضافی نیست که میهن ما بار دیگر مورد هجوم تروریستی وحوش درنده‌خوی آمریکا و اسرائیل بنمایندگی از طرف کودک‌خواران «دولت پنهان جهانی» قرار گرفته است تا به خیال خام خودشان آن را بعنوان یک کشور از نقشۀ سیاسی جهان حذف کنند. نکتۀ قابل تأمل این است که این دو به اصطلاح کشور، «ولدالزناهای» اروپای وحشی، بویژه، استعمار خبیث انگلیس هستند که با توسل به روش‌های تروریستی، با قتل‌عام و نسل‌کشی جمعیت، در سرزمین‌های دیگران تأسیس شده‌اند. به همین دلیل، آن‌ها نه تاریخ دارند، نه عرق ملی و نه فرهنگ و تمدن. بلکه فقط وحوشی هستند که خون خورده‌اند و خونخوار شده‌اند. بر اساس این خصلت ذاتی جنایتکاران است که در میهن ما نیز درست مانند باریکۀ مظلوم غزه، مدارس، بیمارستان‌ها، محلات مسکونی، زیرساخت‌ها، مراکز فرهنگی و تمدنی را هدف حملات موشکی قرار می‌دهند؛ مقامات طراز اول کشور، مردم عادی و دختربچه‌های دبستانی را بصورت جمعی ترور می‌کنند.

حال که چنین مقدر است، ما ایرانی‌ها، فرزندان این مام میهن کهن‌سال، با تاریخ و فرهنگ افتخارآفرین، به حکم وظیفۀ انسانی و میهنی موظفیم از خاک وطن، از موجودت میهن خود با چنگ و دندان هم که شده، در مقابل هجوم وحوش تروریست امپریالیسم و صهیونیزم دفاع کنیم. در این راستا، انجام وظایف زیر ضروری به نظر می‌رسد.

وظایف هم‌راستا با دفاع از میهن: 

عموم ملت ایران، شیر زنان و دختران، مردان و پسران، بویژه نسل جوان، امروز باید صرفنظر از هر عقیده و باور، نگاه و نگرش سیاسی، علیرغم هر تفاوت و اختلاف نظری و با وجود تمام مشکلات، موظف است با دلی آتشین و سری سرد، در کمال خون‌سردی و آرامش، با عزمی راسخ و ارادۀ خارائین، یک‌پارچه، همچون یک تن واحد به دفاع و حمایت از تمامی نیروهای دفاعی کشور اعم از سپاه پاسداران، ارتش، نیروهای پلیس، انتظامی- امنیتی و حاکمیت مسقر به پا خیزد. چه که هیچ نیروی دفاعی هرچند مقتدر، بدون پشت جبهۀ قوی و پایدار نمی‌تواند پیروزی خود را تضمین کند؛

آرایش جنگی نیروهای مدافع کشور باید چنان دقیق و سنجیده باشد که در صورت آسیب دیدن هر فرمانده در جبهه، هر سربازی بتواند وظایف فرماندهی را به عهده بگیرد؛

نیروهای مدافع میهن در رویارویی با عمال دشمن، چه نیابتی، چه غیرنیابتی و هر جنبدۀ دیگری که در جبهۀ آدمخواران می‌جنگد، با اعلام ممنوعیت اسیرگیری، خاک وطن را از لوث وجود آن‌ها پاک نمایند. زیرا، آن‌ها وحوش درنده‌ای هستند که صرفاً روی دو پا راه می‌روند.

وظایف پشت جبهه:

با اعلام بسیج عمومی، در وهلۀ اول، به حمایت و دلجویی از خانواده‌های مدافعان میهن که جان بر کف، مستقیماً در جبهۀ حق می‌رزمند، بشتابند؛

در تأمین کم و کسر پرسنلی و مایحتاج جبهه‌ها از هیچ کوششی مضایقه نکنند؛   

کمک‌های فوری به آسیب‌دیدگان در محل بمباران‌ها؛

تشکیل گروهای حمایت از سالخوردگان، بیماران، افراد تنها و بی‌کس؛

خودداری اکید از تبدیل مراسم بزرگذاشت و تکریم شهدای میهن- چه نظامی و چه غیرنظامی- به مجالس عزاداری و سوگواری معمول، که خود این بشدت خطرناک است؛

تصرف خیابان‌ها و چهارراه‌ها برای جلوگیری از هرگونه تحرک عناصر ستون پنجم اعم از مزدوران مستقیم یا فریب‌خورده و شناسایی آن‌ها؛

سازمانیابی در گروه‌های ۵-٧ نفره برای نگهبانی از محلات، کوچه‌ها و برزن‌ها؛

میهن‌دوستان مقیم خارج، با توجه به میزان کارایی خود، بویژه توانایی جسمانی خود، سریعاً به داخل کشور برگردند.

دو نکتۀ قابل تأمل:

گلۀ وحوش برای وطن‌شان نمی‌جنگند. آن‌ها نیروهای مزدور سرمایه هستند، که به ازای پول، به وطن ما هجوم آورده‌اند. بنابراین، آن‌ها روحیۀ جنگی ندارند، براحتی قابل از بین بردن هستند؛

مبارزان مدافع میهن، چه در جبهه و چه در پشت جبهه، در نظر داشته باشند که ملت ما نه از خلق‌های ‌اتحاد شوروی و چین کم‌ترند، که فاشیسم و میلیتاریسم را تارومار کردند و نه از وینتامی‌‌ها، کره‌ای‌ها و دیگر کشورهای رها شده از چنگ استعمار و امپریالیسم که درس تاریخی به وحوش سرمایه دادند. به خاطر بیاوریم که درندگان امپریالیسم با پاشیدن ٨٠٠٠٠ تن فسفر زرد، تمامی جنگل‌های ویتنام را به خاک سوخته تبدیل کردند. اما، در نتیجه نهایی، جانوران امپریالیسم شکست خوردند و با رسوایی فرار کردند.

از موافقان نکات مطروحه در این یادداشت انتظار می‌رود ایده‌های آن را ارتقاء دهند، تکمیل نمایند و به نشر حداکثری آن کمک کنند! 

جاودان باد ایران، میهن کهن‌سال ما!

نام و خاطرۀ همۀ شهدای میهن ماندگار!

پیروز و سرفراز باد ایران و دلاوران ایرانی در جبهه و پشت جبهه!

١٣ اسفند- حوت ١۴٠۴