مخاطب خاص نیست!
این سخن، با آنانی‌ست که روزی از شیر و قیماق حزب خوردند و امروز نمکدان می‌شکنند! شما که پس از خواندن اساسنامه،برنامه و بعد برنامه عمل حزب، با اراده و آگاهی عضویت گرفتید؛ دوران پرورشی و آزمایشی را سپری کردید و بعد از مدت در صف اعضای اصلی قرار گرفتید. روزی با شور و ایمان، برای رهایی خلق زحمتکش از یوغ ستم و استعمار رزمیدید وجنگیدید، بی‌درنگ، بی‌هراس، بی‌تفاوت به قوم و مذهب، تنها به نام انسان و انسانیت تا زمانی که در اوج قدرت بودید، همه‌چیز را زیبا، آرمانی و مقدس می‌دیدید. اما همین که حزب و حاکمیت فروریخت، از عرش به فرش آمدید، و ناگاه با چهره دیگر ظاهر شدید. گذشته را انکار کردید، رفقا را دشمن خواندید، افتخارات‌شان را تمسخر کردید. نقد نکردید، بلکه نفی کردید! گفتید «من آن آدم دیروز نیستم» ،درست گفتید! چون اگر وفا نداشتی، هرگز رفیق هم نبودی. افسوس بر ما که شما را زمانی رفیق خود می‌پنداشتیم. امروز می‌گوییم: رفیق ما نبوده‌اید و نیستید. شما تنها نیستید، و متأسفانه این تو ها بسیارند. شما باید نفرین شوید برای شکستن نان و نمکِ و عدم رفاقت و وفاداری تان! بلی، آن حزب دیروز پاشیده و هیأت اجراییه پیشین وجود ندارد؛ اما شأن و حرمتش نزد فرزندان راستین باقی مانده است. اگر نمی‌خواهی ستایشش کنی، دست‌کم تحقیرش نکن. کمی درنگ کن ای «رفیق دیروز» و نادم امروز شاید هنوز اندکی شرم در خلوت وجدانت مانده باشد به گذشته ات برگرد و معذرت بخواهید تا دیر نه شده از عذاب وجدانت رهایی یابی
چهاردهی وال 27-01-26 هالند
