شرم و حیا
بزرگانِ اهلِ عرفان و تصوف، در بابِ حفظِ شرم و حیا بسیار تأکید نموده، آن را بلند ترین درجه عزت در زندگی، وقارِ مردان و زینتِ زنان دانسته اند.
در همین پیوند «شرم و حیا» چند ابیات عرفانی که در ذهن و قلبم خطور کرد، تقدیم حضورِ مصفای شما میدارم، امید که مورد پسند تان واقع گردد.
انسان اگر ز خالق و مخلوق، حیا کند
دل را ز هـر هـجومِ بلاها صفا کـند
گر کوردلی به راهِ وی آرد هزار سد
لطفِ خدا به یاریِ او ره گـشا کـنـد
آن دل که شد، آیـنهٔ مهر و راسـتی
انوارِ حق ز هر طرفش جلوهها کند
چون چشمِ شرم بسته شود در وجودِ او
خـود را اسـیرِ طعـنهٔ اهلِ جـفـا کـنـد
چون بی حیایی آینهٔ دل را سیاه کند
رازِ درونِ تیرهٔ او را نما کند
انسانِ پاک را به مذلت کشد به خاک
در بندِ درد و محنت و اندوه جا کند
آنکس که در غبارِ نفس، گم شود ز راه
خود را به دستِ بادِ هوسها تباه کند
یارب تو باش حافظ شرم و حیای ما
تا شکـر حق (الهه) توانـد ادا کند
با مهر فراوان،
الهه احرار
مسئول سازمان جهانی ترویج مهربانی
