بیمار وطن
آلوده شده روح چمن زار وطن
پژمرده شده لاله و گلزار وطن
تاریک شده و سردِ خموش کاخ بلند
ناخوش شده است ملت داغدار وطن
بس درد شده کوچه و پس کوچه های شهر
افتاده ز پا پیکر بیمار وطن
رنج است همه قصه و افسانه های درد
بر دفتر و دیوان دل افگار وطن
چند ناخلفی عزت مادر وطن خویش
ریختند به پای دشمنِ غدار وطن
تا کی بدرند جسم وطن خیل ددان
دل خون شده از دردِ دل زار وطن
شد تیره شب آن روز درخشنده و سعد
فریاد شده است بغضِ عزادار وطن
هر ناله کند شوق و تمنای بهار
کی تازه شود دشت و نوبهار وطن
(م ع اصیل) دلو – سال 1401 آفتابی
