«پول نفتی که ترامپ از مردم ونزوئلا دزدید، کجاست؟»
نویسنده: تام هارتمن ــ
آیا ترامپ نفت و پول حاصل از نفت را تصاحب کرد؟
بسنت از پاسخ دادن خودداری می‌کند.
ترامپ از پاسخ دادن خودداری می‌کند.
در واقع، هیچ‌کس در رژیم ترامپ به ما نمی‌گوید آن پول کجاست، چه کسی آن را کنترل می‌کند، یا حتی چه کسی از سودی که از بهرهٔ آن انباشته می‌شود پول درمی‌آورد.
* * *
در هر مقطع دیگری از تاریخ آمریکا، چنین چیزی به دوران حرفه‌ای فردی مانند اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری کم‌هوش ما، پایان می‌داد. این موضوع دیروز آشکار شد؛ زمانی که شان کستن، نمایندهٔ کنگره از ایالت ایلینوی، از او دربارهٔ «میلیاردها دلار»ی سؤال می‌کرد که ترامپ مدام ادعا می‌کند آمریکا از فروش نفت ونزوئلا «به‌دست می‌آورد».
بسنت با ترامپ موافقت کرد و گفت نفت و پول نفتی که ما از آن کشور توقیف کرده‌ایم «یکی از بزرگ‌ترین دارایی‌هایی است که تاکنون وارد ترازنامهٔ ایالات متحده شده است». میلیاردها و میلیاردها دلار.
کستن سؤال ساده‌ای از او پرسید: آیا می‌توانید به ما بگویید چه کسی این پول را کنترل می‌کند و کجا است؟ آیا می‌توانید تأیید کنید «که آیا این [وجوه] به اشخاص آمریکایی منتقل می‌شوند یا خیر؟» پاسخ بسنت تنها یک کلمهٔ تکان‌دهنده بود: «نه». او حرف نمی‌زند….
آیا ترامپ نفت و پول حاصل از نفت را تصاحب کرد؟ بسنت از پاسخ دادن خودداری می‌کند. ترامپ از پاسخ دادن خودداری می‌کند. در واقع، هیچ‌کس در رژیم ترامپ به ما نمی‌گوید آن پول کجا است، چه کسی آن را کنترل می‌کند، یا حتی چه کسی از پولی که از بهرهٔ آن انباشته شده درآمد کسب می‌کند.
تصویر: نیکلاس مادورو پس از دستگیری توسط ارتش ایالات متحده در عرشهٔ ناو یو‌اس‌اس ایوو جیما. (ارتش ایالات متحده / مالکیت عمومی)
آنچه می‌دانیم این است:
سه روز پس از آن‌که ترامپ رئیس‌جمهور مادورو و همسرش را ربود، در شبکهٔ اجتماعی آکنده از نازی‌های خود نوشت که درآمدهای نفتی ونزوئلا شخصاً توسط او «به‌عنوان رئیس‌جمهور ایالات متحده» کنترل خواهد شد.
سه روز بعد، او یک فرمان اجرایی امضا کرد که در ارتباط با آن نفت «وضعیت اضطراری ملی» اعلام می‌کرد تا هیچ دادگاه یا طلبکاری نتواند به آن پول دست بزند، و به این ترتیب دارندگان اوراق قرضه و شرکت‌های نفتی را که ونزوئلا حدود ۱۵۰ میلیارد دلار به آنها بدهکار بود، متضرر کرد.
سپس ترامپ شروع به فروش نفتی کرد که ما از ونزوئلا توقیف کرده بودیم. طبق گزارش رویترز و سمافور، نخستین محموله به شرکت‌های بازرگانی کالایی ویتول و ترافیگورا به مبلغ حدود ۵۰۰ میلیون دلار فروخته شد؛ گروه‌هایی که به نوشتهٔ واشنگتن پست، هر دو سابقهٔ طرح‌های رشوه‌خواری مرتبط با فروش نفت را دارند.
و آن پول به حساب خزانه‌داری، که در فرمان اجرایی خود ترامپ توصیف شده بود، واریز نشد. در عوض، درست پس از آن‌که رهبران قطر یک جت ۴۰۰ میلیون دلاری به او دادند، پول به یک حساب بانکی در قطر منتقل شد. یک مقام ارشد به سمافور توضیح داد که قطر به‌عنوان یک «مکان بی‌طرف» انتخاب شده است که در آن، پول می‌تواند «آزادانه جریان یابد» و خطر توقیف آن وجود نداشته باشد.
سناتور الیزابت وارن خشمگین شد و آنچه را که در آن زمان بسیاری از ما فکر می‌کردیم به جهان گفت:
هیچ مبنای قانونی برای این وجود ندارد که یک رئیس‌جمهور حسابی برون‌مرزی تحت کنترل خود ایجاد کند تا بتواند دارایی‌هایی را که ارتش آمریکا توقیف کرده است بفروشد. این دقیقاً اقدامی است که یک سیاستمدار فاسد به آن جذب می‌شود.
در ژانویه، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در برابر سنا شهادت داد که ۳۰۰ میلیون دلار برای تأمین نیازهای حقوق و دستمزد دولت به ونزوئلا ارسال شده و ۲۰۰ میلیون دلار دیگر «هنوز» در دوحه باقی مانده است. او کل این عملیات را «بدیع» و «یک سازوکار کوتاه‌مدت» توصیف کرد.
اما یک ماه بعد، کریس رایت، وزیر انرژی، در گفت‌وگو با CNBC گفت که آن حساب بسته شده و دیگر هیچ پولی به قطر یا از طریق قطر جریان نخواهد یافت. و از آن زمان تاکنون هیچ‌کس مشخص نکرده است که پول به کجا منتقل شده یا اکنون کجا است.
پول کجاست؟
گرگوری میکس، عضو ارشد دموکرات کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان، آن را «یک صندوق سیاه برون‌مرزی» نامید. بسنت، هنگامی که کستن در ماه فوریه از او سؤال کرد، از گفتن این که وزارت خزانه‌داری حتی از چه حساب‌هایی استفاده می‌کند خودداری کرد، با وجود آن که فرمان اجرایی ترامپ او، یعنی خزانه‌داری، را به‌عنوان متولی این وجوه تعیین کرده بود. کستن و سناتور کریس ون هالن در ماه مارس بار دیگر خواستار آن شدند که بدانند پول کجا است و بار دیگر با عدم پاسخگویی روبه‌رو شدند. و سپس همین هفته دوباره همین اتفاق افتاد.
در همین حال، حجم پول در حال افزایش است؛ به‌ویژه با توجه به بحران نفتی که جنگ احمقانهٔ ترامپ علیه ایران به‌وجود آورده است. شورای روابط خارجی با استفاده از داده‌های ردیابی نفتکش‌های بلومبرگ، در ماه آوریل برآوردی منتشر کرد که بر اساس آن:
در چهار ماه نخست اعمال کنترل ایالات متحده بر صادرات نفت ونزوئلا، نزدیک به صد میلیون بشکه نفت به ارزش تقریبی ۸ میلیارد دلار از طریق فرایندی که با فقدان شفافیت و حداقل نظارت همراه بوده، جریان یافته است.
یک مقام وزارت امور خارجه در ماه آوریل در برابر کنگره شهادت داد که حدود ۳ میلیارد دلار به ونزوئلا بازگردانده شده است، اما ترامپ در ماه ژوئیه به خود بالید که ایالات متحده بیش از ۱۳ میلیارد دلار نفت دزدیده‌شدهٔ ونزوئلا را فروخته است، و اشاره کرد که می‌تواند این وجوه را به ارتش آمریکا یا هر جای دیگری که بخواهد اختصاص دهد.
در ماه ژوئن، مارکو روبیو تلاش کرد نگرانی‌های کنگره را کاهش دهد و گفت که شرکت حسابرسی KPMG «هر پرداخت را حسابرسی می‌کند». اما هنگامی که مجلهٔ لیبرتارین Reason در ماه اوت موضوع را بررسی کرد، دریافت که نه توافق‌ها و نه حسابرسی‌ها هیچ‌کدام منتشر نشده‌اند.
و وب‌سایت موسوم به «حاکمیت شفاف»، که دولت ونزوئلا برای نشان دادن معاملات نفتی خود به جهان ایجاد کرده، تنها یک فروش را فهرست کرده است. ظاهراً ترامپ حتی به آنها نیز نمی‌گوید با نفت‌شان چه کرده یا پول‌شان به کجا رفته است.
و موضوع فقط نفت نیست. در ماه مارس، داگ برگم، وزیر کشور، با یک هواپیمای پر از مدیران شرکت‌های معدنی آمریکایی به کاراکاس پرواز کرد و در بازگشت با افتخار از به‌دست آوردن بیش از ۱۰۰ میلیون دلار طلا سخن گفت. او ترتیبی برای فروش آن به ترافیگورا ــــ شرکتی که بنا بر گزارش‌ها با رشوه‌خواری بیگانه نیست ــــ فراهم کرد و عواید آن قرار بود به …، خب، هیچ‌کس نمی‌داند کجا، واریز شود.
این یک سناریوی قدیمی است که به‌نظر می‌رسد ترامپ در اینجا از آن پیروی می‌کند؛ سناریویی که بسیاری از دولت‌های فاسد نفتی مدت‌ها پیش پیشگام آن بودند.
برای مثال، در سال ۲۰۱۴، لامیدو سانوسی، رئیس بانک مرکزی نیجریه، به‌طور ناخواسته در برابر سنای کشورش فاش کرد که حدود ۲۰ میلیارد دلار درآمد نفتی هرگز وارد خزانهٔ ملی نشده است. واکنش رئیس‌جمهور گودلاک جاناتان این بود که او را برکنار کند و آن پول را «خیالی» بنامد. هنگامی که پرایس‌واترهاوس‌کوپرز سرانجام حساب‌ها را حسابرسی کرد، مشخص شد که دست‌کم ۱٫۴۸ میلیارد دلار به‌سادگی ناپدید شده است.
من در برخی از فاسدترین کشورهای جهان کار امدادرسانی بین‌المللی انجام داده‌ام، به من پیشنهاد رشوه شده و به‌دلیل نپذیرفتن آن تهدید شده‌ام، و الگویی که در اینجا می‌بینم به‌طرز هولناکی آشنا است. آنها هرگز غارت را اعلام نمی‌کنند؛ فقط دیگر به شما نمی‌گویند چیزی به کجا رفته یا در نهایت به دست چه کسی رسیده است. بیشتر مردم تصور می‌کنند چون دربارهٔ آن گزارش یا بحثی نمی‌شود، پس لابد مشکلی وجود ندارد، و گفت‌وگو دربارهٔ موضوع از بین می‌رود.
بنابراین، اکنون در این نقطه قرار داریم. ترامپ:
• اعلام کرد که نفت را تصاحب کرده است،
• سپس اعلام کرد که پول حاصل از فروش نفت را نیز تصاحب کرده و آن را در بانکی در کشوری قرار داده که یک جت ۷۴۷ رایگان به او داده بود،
• معامله‌گرانی با سابقهٔ رشوه‌خواری استخدام کرد،
• از انتشار قراردادها خودداری کرد،
• اعضای کابینه‌ای را که شخصاً انتخاب کرده بود مسئول هم پرداخت وجوه و هم نظارت بر آنها قرار داد، و
• سپس بسنت را به کنگره فرستاد تا هنگامی که از او پرسیده شد آیا لطفاً، لطفاً می‌توانیم بدانیم همهٔ این پول‌ها به کجا رفته‌اند، بگوید: «نه».
در همین حال، به نظر می‌رسد جمهوری‌خواهان در کنگره ناگهان به عارضهٔ قفل شدن فک مبتلا شده‌اند.
نمایندگان کنگره، کستن و خواکین کاسترو، «قانون شفافیت عواید نفتی ونزوئلا» را در مجلس نمایندگان ارائه کرده‌اند تا ادارهٔ پاسخگویی دولت (GAO) را ملزم کند حساب قطر و هر آنچه پس از آن جایگزینش شده است حسابرسی کند. جمهوری‌خواهان اجازه نمی‌دهند این طرح از کمیته خارج شود و مایک جانسون نیز فرصتی برای طرح آن در صحن مجلس فراهم نمی‌کند.
ـــــــــــــــــــ
* تام هارتمن مجری برنامه‌های گفت‌وگومحور و نویسندهٔ کتاب‌های «تاریخ پنهان انحصارها: چگونه کسب‌وکارهای بزرگ رؤیای آمریکایی را نابود کردند» (۲۰۲۰)؛ «تاریخ پنهان دیوان عالی و خیانت به آمریکا» …
منبع: گلوبال ریسرچ، ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶
