مرز بندی تخصصی: سیاست٬ ایمان و دولتداری…!
· سیاست: اراده کردن همانا انسان موجودی در اراده یا حیوان سیاسی به باور ارسطو و غزالی است. یعنی سیاست در اراده٬ آزاد بودن انسان را٬ مصداق می باشد که حقوق هدف مطلوب اراده های جمعی و فردی را٬ مشخص می کند.
· ایمان: کشش و جذبه حقیقت یا عقل مطلق یا عقل کُل همانا خداست٬ که کوشش عقل جز همانا انسان با روش یا آیین موجه که دین می شناسیم٬ در سیر معرفت می شود. ایمان یا باور داشتن که قرآن و منابع دیگر در تفسیر و جزییات ایمان و روش متعالی ایمان نهادینه شده است.
· دولتداری: دولت در هر زمان و مکان نیازمند نظم مدرن است٬ زیرا ارتباطات در سیاست دولت وسیله توسعه می باشد. سیاست دولت برخلاف سیاست و انسان به هدف مقدس و معنوی در سیر نیست. دولتداری به اساس عقل سیاسی و در بیطرفی مقدس نگاری به اساس تخصص گرایی٬ اهداف حقوق را محصول می کند. اهداف حقوق را می توان شامل: حقوق شهروندی و آزادی های مدنی٬ تفکیک قوا در نهادهای حکومت خلاصه کرد.
در نتیجه و افغانستان:
از آنجاییکه متعالی فکری از مکاتب و دانشگاه ها٬ باید صورت گیرد – که به گونه سازمان دهی شده٬ مراکز علمی کشور بسوی اسلام سیاسی در برابر مدرنیته طی چندین دهه فعال هستند. ایمان و وجدان جز لاینفک موجود انسانی است. که از مبانی ایمان و افکار بدوی مردم افغانستان٬ تجاران اسلام سیاسی در پدیداری دهشت و وحشت و عقب ماندگی کشور استفاده کرده اند. توانمندی فکری در قدرت اراده همانا دانش عبارت از قدرت٬ زیربنای توسعه کشوری شمرده شده و سیر تحقیق آکادمیک ماتور قدرت دانش محسوب می گردد.
«فقیری»
