حرکتهای جمعی و قاطع مدنی ، موثرترین راه مبارزه در برابر ناامنی و فساد روزافزون
نوشته ی : اسماعیل فروغی
آیا دولتمردان افغانستان چگونه میتوانند بازهم برسرمنا فع گروهی و تنظیمی شان چانه بزنند ، زمانیکه شنیدند تنها در ماه نوامبر سال 2014 یعنی نخستین ماه حکمروایی گویا دولت وحدت ملی 782 هموطن شان طی 152 حمله ی انتحاری بقتل رسیده اند ؟
من در حیرتم که چگونه میتوانند این به اصطلاح رهبران دولت وحدت ملی ، در حضور مردم و درمقابل دوربین های رسانه های گروهی ، شادمانه بایستند و بد تر از همه ، شوخیهای بی مزه سربدهند و بخندند .
و بازهم حیرانم ازاین که ، فرهنگیان عزیز ، جامعه ی مدنی و در کل اقشار و گروههای روشن و آگاه جامعه ی ما ؛ چگونه توانسته اند اینهمه کشتار ، بیعدالتی ، مظالم و مسخره بازیهای سیاستبازان سنگدل را با بیحالی و بی تفاوتی تماشا کنند و صرفاً با نشر نابسامانیها و حضورنمایشی در برنامه های تلویزیونی زیر نام آگاه سیاسی ، بسنده کنند .
من نمیخواهم از خیزش عمومی دربرابر جنگ ــ در برابر عاملان اصلی جنگ ، عاملان اصلی فساد و بیعدالتی ، یا در مورد خود ارادیت و حق طلبی سخن بگویم تا مبادا ناروایی های انقلابهای سرخ و سبز را بیاد آوریم ؛ اما به روشنی و با صمیمیت میخواهم از کارآیی وتوانایی قوه ی فشار اراده های جمعی بگویم . میخواهم از تصامیم و عملکرد های جدی و قاطع مردمی هم در برابر مخالفان مسلح دولت افغانستان بگویم و هم در برابر فساد ، بیعدالتی و نابسامانیهای رو به گسترش در درون دولت و دولتمداران افغانستان .
حقایق تلخ نشان میدهد که کم کم کارد به استخوان نزدیک شده است . نا امنی و فساد در کشور بیداد میکند . فقر، بیکاری و بیخانه گی مردم را به ستوه آورده و در مقابل هر روز دایره ی خبیثه ی مولتی میلیونرهاییکه از راه های غیر قانونی چون غصب زمین ، تجارت و قاچاق مواد مخدر و رشوه و فساد به تعداد شان افزوده میشود ، بزرگتر و گسترده تر میگردد . همه میدانیم که از برکت کارنابخردانه و سودجویانه ی دولتمردان افغانستان طی سیزده سال اخیر، کشور ما درناامنی ، کشت و قاچاق مواد مخدر و فساد ، بالا ترین رتبه ها را بدست آورده است ؛ اما تاهنوز هیچ سازمان ، حزب ، تنظیم ، اتحادیه یا گروهی قاطعانه در برابر آنان قرار نگرفته و با براه انداختن حرکتهای مدنی جمعی و موثر مانع ادامه ی فعالیتهای سودجویانه و نابخردانه ی آنان نگردیده است . درست در چنین وضعیتی ، آیا زمان آن فرا نرسیده است که کم ازکم مردمان آگاه ما در برابر خرابکاران و جنگ افروزان ، در برابرنابسامانیها و فساد گسترده در دولت که عوامل عمده ی جنگ هم در درون آن نهفته است ، کنشهای جدی و سازنده ی جمعی انجام بدهند ؟
آیا زمان آن فرا نرسیده است تا با براه انداختن حرکتهای مدنی و مسالمت آمیز جمعی ، بگونه ی نمونه 🙁 تصمیم جمعی و قاطع همه ژورنالیستان بخاطر عدم نشر اخبار دولتی تا دستیابی به هدف مشخصی ، مثلاً تشکیل کابینه ی جدید ) ؛ از قوه ی فشاری که در اختیار ماست ، استفاده ی اصولی نماییم ؟
به باورمن زمان آن فرا رسیده است و اگر فرهنگیان و روشنگران جامعه ، به توانایی های بالقوه ی خود پی نبرده ، همچنان با بیتفاوتی ازکنار قضایای کلان وطنی و ملی عبور نمایند ؛ بازهم فرصتهای طلایی از دست ما خواهد رفت و ما هم همانند حاکمان غیر مسوول و فاسد ، در برابر تاریخ پاسخگو خواهیم بود .
بخاطر همیاری با جامعه ی مدنی ، اتحادیه ها و سازمانهای فرهنگی و ملی کشور ،خوب است تا هر هموطن و هر فرهنگی فرهیخته ی ما در مورد راهکارهای موثر و قاطع مدنی و مسالمت آمیز اندیشیده ، آنرا در اختیار سازمانهای مدنی و فرهنگی شان قرار بدهند . و از آنان بخواهند تا با براه انداختن تصامیم جمعی و قاطع ، از نا امنی و جنگ و از نابسامانیها و فساد گسترده جلوگیری نمایند .
دسامبر سال 2014
