وحدت بقای ماست
یاد آن نای و نیستا ن و نوای من وتو
یاد آن وعده و پیما ن و فا ی من و تو
یاد آن گلشن زیبا که به آن زیبایی
بود مرغان سحر نغمه سرای من و تو
یاد آن ساقی و آن شمع ویاران قدیم
یاد بزم طرب عشق وهوای من و تو
یاد آن هم سفری نیمه ره را ه دراز
یاد غمهای جد ا یی و جفا ی من و تو
جای آن داشت اگرمن وتو«ما» میبودیم
فارغ از مخمصه چون چرای من و تو
چه شد آن عشق گرانمایه اهداف بزرگ
چه شد آن وعده و پیمان وفای من و تو
چه شد آن همسفر قله و راه خم و پیچ
چه شد آن جاذ به لطف عطای من و تو
چه آن وحد ت و ایثار و فد ا کا ریها
که هزاران سرجان گشت فدای من و تو
کو همان نور که تابد به سر این گلشن
کونسیمی که وزدخوش بسرای من وتو
تا که با شیم چنین در گرو فا صله ها
نشود ح اصل ازین رنج دوای من و تو
دشمن از داخل خارج بکمین افتا دست
تا کشا ند پیء هر حا دثه پای من و تو
آمد و رفتن هر کس بمراد خویش است
عزم بی گانه نبا شد به رضای من و تو
من و تو تا نشویم «ما» نبا شیم آزاد
با همی صرف بود رمز بقای من وتو
تا نگردیم یکی همدل و همره نشویم
هیچگاه چرخ نگردد به ندای من و تو
ای خوش آندم که شب تیره به پا یان آید
تا که خورشید بتابد به فضای من و تو
عبدالوکیل کوچی
