نقش تازه
رسول پویان
دانشوران ز نـقـد عمل گر سـخن زنند
جاویـد نقـش تـازه بـه لـوح کهـن زنند
گـوهـر فـشان کـنند دل خـاک تـیره را
گل های رنگه برسر باغ و چمن زنند
بـذر نـشاط بـا دل غمگیـن کـنند نـثـار
تاتـوی سـبز بر تـن دشت و دمن زنند
در بیخ خـار و خـس بکـوبـند بـا تـبـر
حرف ازشقایق وسخن از نسترن زنند
افـرشـتگان بـه خلـوت انـس آشـنا کنند
سنگ گـران بـه جمجمۀ اهـرمـن زنند
قلب صفا چـو سنگ بن عشق و آرزو
در کاخ ذهـن و سـینۀ قصر بـدن زنند
پرهیز ازجدال وحذراز گزاف و لاف
گپ ازروال تحقیق وازعلم و فن زنند
در علـم پادشـاه و در زور و زر فقیر
صد پشت پا به دبدبه و ما و من زنند
منطـق را بـه شـیوۀ نـو می کنند قبول
هرگـز نه حرف سفسطۀ پر لجن زنند
با حلـم و تجـربـه بگشایند گـره ز کار
نه حرف جاهلانه به مشت ویخن زنند
بهــر رفــاه و عــزت و آزادی بـشــر
آسـتین بـر زده و گـره بـر لیفـن زنند
حق را چو دین درکف حقدار بسپرند
دادِ بـرابـری ز حـق مـرد و زن زنند
درعرصۀ مبارزه و حفظ آب و خاک
با نوک خامه دردل خصم وطن زنند
7/5/2016
