تحفۀ عشق
رسول پویان
دلی که عشق دهد تحفه پس نمی گیرم
همیشه صدقـه کنم هیچ بس نمی گیرم
اگربه تیغۀ جوروجفا شود ریش ریش
به غیر مهر و وفـا دادرس نمی گیرم
نـوایی از دل تاریـخ می رسـد هـردم
ز گـوش قـافـلۀ دل جـرس نمی گیرم
سبد سبد گل عـشـق و محـبـت آوردم
انیس و یار گلم خـاروخس نمی گیرم
بهـارِ شــاخـۀ پـرگل می کـنـد شـادان
خزان شاخـۀ خشک هرس نمی گیرم
عسل زکندوی دلهای پاک می نوشم
شکر ز ویزویز بال مگس نمی گیرم
بـه تـار شـب نکـنـم بـند بال فـردا را
سلوک مهر گُـزیدم، فرس نمی گیرم
خلوص عهد و وفا گوهر دل پاکست
گُزینشی که به گفت هوس نمی گیرم
خوشا که ناوک مژگان میزند دردل
هــدف ز دایـــرۀ تـیـــرس نمی گیرم
کمند زلفی دلـم را کـشـیـده در دامش
هـزار نغـمه سـرا از قفس نمی گیرم
وصال میوۀ شیرین و نازک دلهاست
به جزلطیف ومعطر، گس نمی گیرم
وفا و عشق و محبت یاور عقل است
به کوره پخته شـدم، نارس نمی گیرم
به روی یار همیشه در دلـم باز است
برای کاخ دل خـود عسس نمی گیرم
به کـوی عشـق و محبت آنقدر گردم
که تـا نفـس نـبـرایـد نفـس نمی گیرم
دلی که با دل مسـتانـه ام شـده پیونـد
پـیــام او شـنـوم گپِ کـس نمی گیرم
4/3/2021
