افزایش تلفات ملکی در افغانستان نگرانی های سازمان ملل را برانگیخته است
نویسنده : زینب
سازمان ملل متحد یا یوناما در افغانستان بار دیگر از طرف
های درگیر جنگ در افغانستان خواست که برای حفاظت افراد ملکی تلاش بیشتر کنند. یوناما این خواست را چند روز پیش در گزارش سه ماههاش در رابطه به تلفات افراد ملکی در افغانستان مطرح کرد. یافتههای یوناما نشان میدهد که از اول ماه جنوری الی ۳۱ ماه مارچ امسال میلادی هفتصد و شصت و سه فرد ملکی در افغانستان کشته شده و یک هزار و چهار صدو نود و پنج غیرنظامی زخم برداشتهاند. در این گزارش آمده است که بیشترین تلفات به غیرنظامیان در حملههای شورشیان مسلح وارد شدهاست. این در حالی است که وزارت دفاع افغانستان میگوید، نیروهای افغان در جریان عملیات نظامی علیه مخالفان مسلح از دقت بیشتر کار میگیرند تا به افراد ملکی تلفات نرسد. این وزارت ادعا دارد که مخالفان مسلح در شماری منطقه ها از خانه های مردم بحیث موضع استفاده می کنند که این عامل اصلی افزایش تلفات ملکی در کشور است. در این شکی نیست که دو طرف جنگ به نحوی در کشتار های افراد ملکی مسؤول اسن و اما واضح است، آنانی که جنگ را بر مردم افغانستان تحمیل کرده اند و هر روز گروه گروه افراد مسلح را برای ویرانی به این کشور می فرستند، مسؤول اصلی کشتار های بیرحمانه درافغانستان اند که بیشترین تلفات متوجه افراد ملکی می باشد. چنانکه این واقعیت در گزارش یوناما هم بازتاب یافته است. یوناما گفته است که حمله های انتحاری و انفجارهای مواد تعبیه شده انفجاری و حملههای پیچیده عامل اصلی تلفات غیرنظامیان بودهاند. بر اساس گزارش یوناما، میزان تلفات افراد ملکی که مسئول آن شورشیان مسلح خوانده میشوند در مقایسه به زمان مشابه سال گذشته، شش درصد افزایش یافتهاست. اما تلفات افراد ملکی در سه ماه اول امسال میلادی که مسئول آن نیروهای طرفدار حکومت افغانستان دانسته میشوند نسبت به پارسال سیزده درصد کاهش یافتهاست. یافته های جدید یوناما نشان می دهد که که در جریان سه ماه نخست سال ۲۰۱۸، ۶۷ غیرنظامی در نتیجه حملههای هوایی کشته شدهاند و ۷۵ فرد ملکی زخم برداشتهاند. به گفته یوناما، ۳۵ درصد این تلفات در اثر حملات قوای هوایی نیروهای افغانستانو ۳۵ درصد آن در اثر حملات هوایی نیروهای بین المللی وارد شدهاست و متباقی به نیروهای نا مشخص طرفدار حکومت نسبت داده میشود که یک کودک نیزشامل آنان می باشد. این در حالی است که سازمان حقوق بشر افغانستان نیر افزایش تلفات ملکی را مایۀ نگرانی خوانده و از طرف های درگیرجنگ خواسته است که تمامی تلاش های شان را برای حفظ افراد غیر نظامی به خرج بدهند؛ اما تا زمانی که جنگ در افغانستان پایان نیابد، تلفات ملکی در افغانستان نه تنها کاهش نخواهد یافت که از این هم بیشتر افزایش خواهد یافت؛ زیرا افزایش ناامنی ها تاثیر مستقیم بر تلفات افراد ملکی دارد تا زمانی که امنیت در افغانستان تامین نشود و صلح برقرار نگردد، پیشگیری از تلفات ملکی امری دشوار و ناممکن است؛ اما از این که برقراری صلح در افغانستان موضوع ساده و چندان ممکن نیست که بتوان در این زودی ها بر آن امیدوار بود. به همین لحاظ سازمان های مدافع حقوق بشری مصرانه از جناح های درگیر جنگ در افغانستان می خواهند تا قوانین اسلامی و ملی را در زمان جنگ در نظر بگیرند. این سازمان ها با اشاره به چند مورد حمله های خطرناک و وحشتناک انتحاری چون؛ حمله در ماۀ جنوری سال روان در یک بمب گذاری با استفاده از امبولانس در چهارراهی صدارت در کابل، پیش از آن حملۀ انتحاری در چهارراهی زمبق و کارتۀ سخی در کابل، می گویند که در این حمله ها صدها تن افراد ملکی کشته و زخمی شدند و مخالفان مسلح افغانستان مسؤولیت این حمله ها را قبول کردند؛ اما از این که این سازمان قدرت اجرایی ندارند و تنها وظیفۀ آنان حمایت از حقوق افراد ملکی بویژه کودکان، زنان است است که تنها در بخش تبلیغاتی کار هایی را انجام می دهند و ظلم و وحشت گروه ها و حکومت های درگیر جنگ بیرحمانه را به گوش جهانیان می رسانند تا مراجع و موسسه های مسؤول جهانی از طریق مراجع تصمیم گیرنده چون شورای امنیت سازمان ملل فشار بر گروه هایی را افزایش بدهد که با وحشت آفرینی های ستمگرانه و با زیر پا نهادن کنونسیون ها و مقررات جنگی بخاطر رسیدن به اهداف شان از کشتار بیگناه ترین انسان ها هم خودداری نمی کنند؛ اما با تاسف فراوان که مراجع نیرومند و تصمیم گیرنده در سطح بین المللی چون سازمان شورای امنیت ملل متحد، چنان درکیر گرایش های متنوع است که هر فیصله اش در گرو روابط این کشور و آن کشور در پردۀ ابهام باقی می ماند و در مسایل مهم جهانی نمی تواند، تصمیم واقعی و عادلانه بگیرد. این گونه رویکرد های همچو مراکز تصمیم گیری قدرتمند جهانی این باورها را در افکار عامه تقویت می کند که این سازمان حافظ او حامل منافع پنج قدرت جهان چون امریکا، روسیه، فرانسه، بریتانیا، چین اند که از داشتن حق ویتو برخوردار بوده و هر کدام می توانند، مطابق میل و منافع راهبردی خود، در مورد پیشنهاد های گوناگون رای بدهند. از همین رو است که فیصله های این سازمان مورد انتقاد شدید قرار دارد. چنانکه در موضوع افغانستان سلیقه ها و تمایل های پیچیدۀ سیاسی اعضای شورای امنیت سازمان ملل سبب شده تا نتواند، روز شکایتهای افغانستان در پیوند به مداخلۀ پاکستان، تصمیم واقعی بگیرد. این در حالی است که عامل اصلی کشتار های کنونی افغانستان که از چندین دهه بدین سو به شدت ادامه دارد، ناشی از دخالت پاکستان و تجاوز نظامیان این کشور در افغانستان است.
26 حمل – 1397
پاکستان تنها تروریستان را برای نابودی افغانستان و کشتار صدها انسان بیگناه برای رسیدن به اهداف راهبردی اش در این کشور و استفاده از آن بحیث جنگ نیابتی برضد هند، اکتفا نکرده؛ بلکه هر از گاهی ده ها راکت را از آنسوی سرحد به ولایت های هم مرز با این کشور پرتاب می کند و تا کنون ده ها تن را کشته و ده ها خانه را ویران کرده است و صدها تن مجبور به ترک خانه و کاشانۀ شان شده اند؛ اما ین سازمان و سایر سازمان های مدافع حقق بشری در این مورد اقدام وحتا واکنش جدی از خود نشان نداده اند. دلیل اش آشکار است که همانا وابستگی این سازمان ها با کشور های مختلف جهان است که از روابط پیچیدۀ این سازمان ها با کشور ها سخن می گوید. تنها افغانستان نیست که قربانی تصمیم گیری های یک جانبۀ سازمان شورای امنیت و شورا های شبۀ آن است؛ بلکه سرنوشت تمامی کشور های جهان سوم؛ بویژه کشور های در حال جنگ مانند افغانستان، عراق، سوریه، یمن و لیبی در زیر شصت تصمیم های جانبدارانۀ آنان خورد و خمیر می شوند. این در حالی است که ملت های مظلوم جهان بویژه آنانی که سخت در آتش جنگ های نیابتی کشور های جهان می سوزند، از سازمان های جهانی مدافع حقوق بشر و بویژه شورای امنیت سازمان ملل مصرانه می خواهند تا تمامی تلاش های شان را برای حفظ حقوق افراد غیر نظامی بویژه کودکان و پیرمردان و پیر زنان بدون وابستگی های سیاسی و حفظ تعلقات سیاسی و فرهنگی صادقانه به خرج بدهند و در این راه دین انسانی شان را با توجه به مسؤولیت جهانی شان به خوب وجه انجام بدهند.
