یا مرگ یا استقلال و رهایی:
وقتی به تاریخ سده های اخیر بنگریم و اوضاع قرن جاری، خاصه سه دهۀ اخیر را مطالعه و تحلیل کنیم؛ به اوج درد، رنج و عذاب باشندگان مظلوم و محروم کشور پی می بریم. زمانی که به دوران درازدامن جنگ، کشتارها، قربانیها، ویرانیها، (خاصه به استبداد خونین طالبان) فکر می کنیم به راستی مو بر بدن آدم تیغ می کشد؛ آیا ما از پولاد بودیم که در آتش رقابتهای جهانی و منطقوی سلطه گران و آن دوزخ وحشتناک ذوب نشدیم. شوربختانه هنوز وضعیت میهن و مردم در هالۀ ابهام گرفتار است و دستهای پشت پرده از جنگ، ناامنی و بحران حمایت می کنند. طالبان به دستور سران پاکستان مردم بی گناه ما را به خاک و خون می شکند؛ در این روزها حملات خونینی در ولایات کشور به راه انداخته اند.
بد تر از همه، افراطیون جنگ افروز، ظالم و بی رحم به اشکال گوناگون در سطح داخلی، منطقوی و جهانی از سوی حلقات شناخته شده حمایت و پشتبانی می شوند. به بهای رنج، عذاب، بربادی و کُشتن آزادیهای پر زرق و برق و متزلزل باشندگان وطن، بین مقامات امریکا و طالبان معاملۀ علنی صورت می گیرد. این افراطیون به کمک مستقیم حامیان خارجی خود، تلاش دارند تا افغانستان را به مرکز ناامنی، بحران، انارشیزم و استبداد خونین تبدیل کنند.
از خاک پاکستان هزاران موشک به حریم کشورما شلیک شده است؛ هلیکوپترهای پاکستانی به حریم امنیتی میهن ما روزانه تجاوز می کنند. سران پاکستان علاوه بر حمایت مستقیم از طالبان سالهاست که جنگ نامقدسی را علیه مردم کشور ما براه انداخته اند. در این سالیان مسئولان قوای ناتو به رهبری امریکا در افغانستان با سران پاکستان پیمان استراتیژیک و منافع مشترک داشته اند.
برای مردم ما هیچ راهی نمانده است، جز: یا مرگ و نابودی یا نجات از وحشت و استبداد طالبان؛ یا ننگ و بردگی یا استقلال و رهایی از شرّ عمق استراتیژیک پاکستان و هرنوع طرح و نقشۀ تجاوزگران. این شعر را هرچند به سنۀ 16/1/1392 سروده ام؛ لیکن نشر مجدد آن را در این اوضاع پریشان و پربحران، لازم می دانم.
رسول پویان
